Je doet dan de aanname dat dit cijfer ook representatief zou zijn voor tegemoetkomingen in kosten voor kinderopvang. Het lijkt mij aannemelijk dat de doelgroep niet de meest gehaaide tegenspeler is voor de belastingdienst, en ook dat het bij deze tak van sport niet over de grootste bedragen gaat.axxyanus schreef: ↑21 jan 2021 09:02Wie stelt de zaken dan op die manier voor? Het gaat erom om waaraan je voorrang geeft. Ben jij van oordeel dat je enkel Bulgarentoestanden kan vermijden door voorrang te geven aan aanpakken van misbruik? Voorrang geven aan het aanpakken van misbruik betekent IMO dat het grootste deel van mensen en middelen daarop worden ingezet. Dat de overheid dus meer mensen en middelen inzet op het aanpakken van misbruik dan op b.v. het aanpakken van armoede. Dat lijken mij de verkeerde prioriteiten voor een sociaal ministerie.BdO schreef: ↑20 jan 2021 18:56Zeker, maar dat de overheid de taak heeft gegeven om in eerste instantie het misbruik aan te pakken - wat m.i. overigens niet gelijk staat aan burgers met wantrouwen bekijken, want je moet gewoon feiten omhoog halen in plaats van je in emoties verliezen - was een reactie op de Bulgarenfraude die weer is veroorzaakt door een veel te kwetsbaar systeem. En ja, dat veel te kwetsbare systeem is een verkeerde keuze geweest van onze overheid, en disproportionele maatregelen laten opleggen als reactie op de gebleken kwetsbaarheid was nog veel dommer, maar de voorstelling van zaken "het is óf Bulgarenfraude óf je kunt mensen niet helpen" lijkt me los staan van de werkelijkheid.axxyanus schreef: ↑20 jan 2021 17:24Aannemend dat je gelijk heb, zit je ook binnen dat betere systeem met de vraag waar je voorrang aan wil geven. Hoe wil je dat ambtenaren de mensen met een aanvraag in eerste instantie bekijken? Als mensen die waarschijnlijk hulp nodig hebben of als mensen die mogelijk de zaak willen oplichten.
Zoeken naar een beter systeem is niet de taak van de ambtenaren die de aanvragen beoordelen. Dat is de taak van de overheid. Als je aan de ambtenaren de taak geeft om in eerste instantie het misbruik aan te pakken dan geef je het sinjaal aan de ambtenaren dat ze met wantrouwen moeten kijken naar de mensen met een aanvraag.
Je schrijft dat in eerste instantie misbruik aanpakken niet gelijk staat aan burgers met wantrouwen bekijken maar dat is wel wat het geworden is en ik zie eerlijk gezegd niet goed hoe je kan vermijden dat dat opnieuw gebeurd als dat de prioriteit blijft. "Gewoon de feiten omhoog halen", zegt op zich weinig. In welke context moet je die feiten omhoog halen. Op welke manier wordt je afgestraft als je feiten gemist hebt? Door van aanpakken van misbruik de prioriteit te maken, zorg je voor een context waarin ambtenaren geneigd zullen zijn burgers met een aanvraag met meer argwaan te bejegenen dan als de prioriteit elders ligt.
Voor zover deze cijfers betrouwbaar zijn is er ongeveer 8% belastingsfraude in Nederland. Dat is 80 keer zoveel als die 1‰ voor uitkeringsfraude dat jij als streefdoel naar voorschuift.BdO schreef: ↑20 jan 2021 18:56Ja, dat denk ik. Op elke miljard een miljoentje knoeien aan fraude dat moet kunnen. Of dat haalbaar is weet ik niet, maar bij een dergelijk laag verlies aan misbruik zal het helpen toch belangrijker worden gevonden.
Nou ja, als ik te hoopvol ben dan is het sociale gehalte van "de Nederlander" natuurlijk geen knip voor de neus waard.
Daar zou je wel eens een punt kunnen hebben.
Ik geloof niet dat er 8% van de opvangtoeslagen verdwijnt aan fraude. En ik geloof ook niet dat een minder kwetsbaar systeem niet in staat zou zijn om het fraudecijfer significant terug te brengen, zonder dat "wantrouwen" een "tool" hoeft te zijn.axxyanus schreef: ↑21 jan 2021 09:02Ik begrijp dat er ook een rechtvaardigheidsgevoel meespeelt, dus ik kan begrip opbrengen voor enige contraproductiviteit op dit vlak. Maar als je van 1‰ je streefdoel maakt, dan kan je dat alleen benaderen door volledig voorbij te gaan aan waar een sociaal ministerie oorspronkelijk voor opgericht werd. Het bijstaan van mensen die daar nood aanhebben.
Welk percentage aan fraude haalbaar is met een goed systeem en zonder disproportionele maatregelen weet ik natuurlijk ook niet. Maar ik weet wel dat een beter systeem alleen al een hoop kan verbeteren.
M.i. is dit weer een voorbeeld dat marktwerking een oplossing leek voor kwaliteitswaarborging en waarborging van efficiency, maar dat men vergeten is dat de randvoorwaarden om die marktwerking goed te kunnen laten werken ingewikkelder bleken dan andere vormen van kwaliteitswaarborging.
Privatisering en een hogesnelheidstrein naar Parijs ging ook niet zo geweldig samen, en zo zijn er meer voorbeelden.