doctorwho schreef: ↑22 jan 2020 17:10
Cui bono? In de jaren 80 waren we bang voor de Russen die op hun beurt weer bang waren voor Mickey Mouse en andere uitwassen van het kapitalistisch imperialisme. Denk dat we voorlopig nog geen run op conserven hoeven te maken.
De koude oorlog kunnen we beschouwen als een status quo waarbij beiden partijen belang hadden.
Er was de mentale dreiging van een totale kernoorlog, mede omdat '45 nog vers in het geheugen lag.
(Merkwaardig genoeg hoor je er nu niks meer over. Hoezo, collectieve waan?)
De wederzijdse afschrikking/angst bezorgde mij dan weer een onbezorgde jeugd.
Van die kernraketten heb ik geen minuut wakker gelegen.
Ik lag 'veilig' aan de goede kant van het ijzeren gordijn.
Mijn bomkelder bleef ongebouwd en de conserven bleven ongekocht.
Met het informatie tijdperk is er een geheel andere situatie ontstaan.
De 'vijand' ligt niet aan de andere kant van een gordijn.
Die kan bij wijze van spreken met mij mee kijken wat ik aan het doen ben.
Die kan zorgen dat mijn pinpas het morgen niet meer doet.
En wist ik in de jaren 80 nog wie de tegenstander is, nu weet ik niks.
Grote groepen zoals FVD lopen kritiekloos achter desinformatie uit het Kremlin aan.
Familie leden van mij geloven de grootst mogelijke onzin (conspiracy).
Als ik extreemrechtse fora lees (Geen Stijl o.i.d.) dan lijkt het er op alsof zich daar randdebielen verzamelen.
Er is altijd een dualiteit in de geschiedenis geweest. Van Hollanders die andere Nederlanders bevochten tot het westen vs het oostblok.
Maar momenteel ligt die dualiteit (bij ons in het westen) dwars in de samenlevingen.
Het heeft het scenario van de 'perfect storm'. Ik zie klimaatverandering, veel conspiracy denkers, cyber en proxy war, vluchtelingen enz.
En dan ben ik nog niet eens een doemdenker. (Dank Koot en Bie)
En gelukkig vrijgesteld van angst. Immers, nu is er niks aan de hand. Welk scenario dan ook, het is altijd een denkbeeld in mijn hoofd.
Zien dat er niks te bereiken valt is zien.
