Tussentijdse verkiezingen in de VS

[Peter van Velzen]

Naar aanleiding van Paul Ryan’s bewering dat de geschiedenis zich herhaalt, en Trump’s belachelijke claim van een geweldig succes, heb ik de historische resultaten eens bestudeerd. Wikepedia’s pagina omtrent de “midterm” elections, bood een overzicht vanaf 2010. Ik heb de resultaten in twee groepen verdeeld. Vanaf William Taft t/m JFK, toen de democraten vooral goed scoorden in het zuiden. En vanaf Johnson tot t/m Obama, toen dat gebied juist in meerderheid Republikijns ging stemmen.

Allereerst blijken de democraten – qua presidentsverkiezingen succesvoller in de eerste periode, ze leverden 8 maal de president tegen de Republikijnen 6 keer. ze hadden gemiddeld een meerderheid in het huis van afgevaardigden van 37 zetels en van 9 zetels in de senaat. In de tweede periode werd dat anders: Slechts 6 maal wonnen ze de presidentsverkiezingen. Hun meerderheid in het huis daarentegen was gemiddeld 46 zetels alhoewel in de senaat slechts 2. De enige republikijnse president van de laatste 54 jaar, die (ook) de steun had van de meerderheid in het huis was George Bush. Trump had die eerst ook, maar is hem nu kwijt.

De grootste overwinning ooit was voor FD Roosevelt, bij zijn herverkiezing in 1936 had hij de steun van 334 afgevaardigden en 75 (van de toen 96) senatoren. De slechts scorende president was Gerald Ford in 1974 met 144 afgevaardigden, Qua senatoren deed deed Eisenhower het in de midterms van 1958 nog slechter hij kreeg er slechts 35 mee naast 153 zetels in het huis. De topscorer in de afgelopen 56 jaren was Johnson in 1964 met 295 afgevaardigden in het huis en 67 senatoren.

De uitslag in de Senaat is bedriegelijk. In de Senaat staan bij elke verkiezing slechts 1/3 van de zetels op het spel. Dat is dus 33 en soms 34. Dit jaar waren het er om redenen die ik niet ken 35. Daarvan hadden de Democraten er 26 tegen de Republikijnen 9. Alhoewel de veruit de meeste races (23) door de democraten werden gewonnen. Betekent dat dat zij - met nog drie uitslagen niet definitief, er nu drie minder hebben. De afgelopen 56 jaar, hadden de Democraten gemiddeld de meeste senatoren in de cyclus die dit jaar aan de beurt was: 55, tegenover 54 in de eerstvolgende en 52 in de voorafgaande cyclus. Voor 1954 was de voorgaande cyclus hun gunstigste (54), maar in die jaren was dat slechts één zetel meer dan in de beide andere cycli.

Dan het verschil tussen de jaren dat er een president werd verkozen en de midterm elections. Vóór 1964 scoorde de partij van de president gemiddeld 22 zetels méér in het huis bij zijn verkiezing dan twee jaar later.(260 tegen 238), vanaf dat jaar was het verschil in het huis 24, en het verschil in de senaat 4. Het klopt dus dat de partij van de president het traditioneel slechter doet in de midterms, maar het verschil is de laatste 110 jaar gemiddeld kleiner dan Paul Ryan (die veel verder terug ging) beweerde. Dat de onwikkeling in de Senaat daar dit jaar niet in mee ging, komt uitsluitend doordat 42 van de 65 zetels die níet op het spel stonden al in handen waren van de republikijnen tegen slechts 23 in die van de democraten en onafhankelijken. Die achterstand van 19 zetels hebben de democraten dus niet geheel goed kunnen maken. Zouden ze in de volgende cycli evengoed scoren als nu, dan zouden ze wellicht een 2/3 meerderheid behalen.

Dus Trump’s claim van een historisch succes is – zoals meestal, als hij wat beweert – lulkoek. De midterms waren een groter succes voor George Bush in 2002, met 229 zetels in het huis (plus 8!), en Ronald Reagan had in 1982 minstens evenveel senatoren mee (54) als Trump nu. In het verleden deden Coolidge in 1926 (238 afgevaardigden = min 9) en Harding in 1922 (225 afgevaardigden – wel minus 77! – en 53 van de toen 96 senatoren – wel minus 7 – praktisch gezien nog beter. Zij behielden hun meerderheid. Het kán uiteraard slechter. Genoemde Warren en FD Roosevelt (minus 72) verloren veel meer zetels in het huis, maar behielden er wel de meerderheid. Veel dramatischer waren de resultaten van Obama in 2010 (minus 63), Bill Clinton in 1992 en Truman in 1950 (beide minus 54), waarbij Clinton ook nog eens de senaat verloor. Maar ook Republikijnse presidenten hebben het al eens beter gedaan. Het is wel het beste resultaat ooit van een president die een narcistische leugenaar is. Dus omdat hij zoveel liegt is er tóch wat waar aan . . .

[Peter van Velzen]

Ik heb nog de bewering gechecked van TYT dat democraten het gemiddeld slechter dan in de midterms. Daar is historisch geen bewijs voor. Vóór 1964 scoorden ze gemiddeld één(1) zetel minder en daarna drie. Absoluut niet significant. Er is wel een aanmerkelijk verschil tussen de 1e termijn van een president en en 2e. (ik heb de termijn van Johnson als een 2e termijn gerekend, omdat hij toen al president was. Bij een nieuwe democratische president scoorde de dems 18 zetels meer dan bij een oude. Omgekeerd scoorden de republikijnen zelfs 34 zetels minder. Maar beide getallen, moet je met een korreltje zout nemen, want er waren slechts vier republikijnen die herkozen werden (Eisenhower. Nixon, Reagan en Bush), en onder de democraten vertekende de uitslag van Roosevelt in 1936 het resultaat sterk, Zonder die uitslag scoorden de democraten bij een zittende president 24 zetels minder dan tijdens een 1e termijn. Maar dit verschil lijkt wél significant.