Docent Filosofie Patrick Stokes
vat het m.i. treffend samen:
The problem with “I’m entitled to my opinion” is that, all too often, it’s used to shelter beliefs that should have been abandoned. It becomes shorthand for “I can say or think whatever I like” – and by extension, continuing to argue is somehow disrespectful. And this attitude feeds, I suggest, into the false equivalence between experts and non-experts that is an increasingly pernicious feature of our public discourse.
If “Everyone’s entitled to their opinion” just means no-one has the right to stop people thinking and saying whatever they want, then the statement is true, but fairly trivial. No one can stop you saying that vaccines cause autism, no matter how many times that claim has been disproven.
But if ‘entitled to an opinion’ means ‘entitled to have your views treated as serious candidates for the truth’ then it’s pretty clearly false. And this too is a distinction that tends to get blurred.
TL;DR: Oftewel, zoals Stokes aan het begin van zijn bijdrage stelt:
"You are not entitled to your opinion. You are only entitled to what you can argue for.”
Veel meningen zijn immers geen doordachte stellingname, maar met vooroordelen doordrenkte verbale diarree. Als een politicus als Thierry Baudet iets roept over de 'homeopathische verdunning' van de Nederlandse bevolking a.g.v. de instroom van migranten, spreekt hij een persoonlijk waardeoordeel uit dat in de verste verte niets weg heeft van een onderbouwde bewering. Vreemd genoeg vond hij dat hij dat wel mocht roepen - want anders censuur - maar mochten anderen er dan weer niet de mening op nahouden dat zijn uitspraak racistisch was. De reflexmatige roep om het beschermen van de vrijheid van meningsuiting heeft tegenwoordig veel weg van het opeisen van het niet-bestaande recht om allerlei lelijke en bevooroordeelde bagger uit te mogen kramen. Prima, maar ga dan niet selectief verontwaardigd doen als je als reactie bagger terugkrijgt.