Mijn moeder is afgelopen december 100 geworden. Ze heeft 4 kinderen, waaronder mijzelf, 6 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen. Twee jaar geleden is haar broer, als laatste telg van haar gezin, overleden. Alle anderen van haar generatie hebben inmiddels het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Ze is niet eenzaam in de zin van dat het tehuis waar ze woont veel organiseert, de kinderen, kleinkinderen en achter kleinkinderen inclusief nog wel een aantal neven en nichten toch met enige regelmaat op de stoep staan. Maar ze klaagt regelmatig tegenover mij over haar eenzaamheid omdat er niemand meer is met wie ze haar verleden heeft meegemaakt en waarmee ze daarover van praten. Ik beschouw dat als onoplosbare eenzaamheid.
Als mijn moeder met alle mensen om haar heen en alle activiteiten in het tehuis waar ze woont al eenzaam is, wat lost dan een jaarlijks bezoek aan een 75+ op? Nog los van dat in mijn omgeving de meeste 75+'ers het nog wel druk hebben en het probleem bij 80+ pas toe lijkt te slaan. Als ik het artikel goed lees dan wordt er gestreefd naar wijken met een Dixie erin om het probleem op te lossen (zou die firma gelobbied hebben?).
In plaats van een jaarlijks bezoek lijkt mij dat een chip onder de huid die een signaal geeft bij overlijden een praktischere oplossing is. Voorkomt lijken die weken onopgemerkt in woningen liggenEen verouderde wijk met weinig groen, bankjes of openbare toiletten bevordert niet dat mensen een ommetje maken en op straat een praatje maken.
Bij dit soort oplossingen krijg ik visioenen van bejaarden die na het jaarlijkse kopje koffie weer een heel jaar achter de geraniums zitten, met hun blikken vol verwachting gericht op de hoek van de straat in afwachting van het volgende bezoek 
Misschien is het probleem in Nederland dat wij te maken hebben met beleidsmakers die te ver van het door hun te maken beleid af staan.
). Mischien zou een wijkagent of een buurt verpleegkundige daar een initatief voor moeten nemen. Als het begin er is nemen de mensen zelf de organisatie wel over.