gerard_m schreef:
Maria schreef:Lees nou eens eerst goed wat er wordt geschreven en blijf nou eens on topic.
De vraag is:
Hoe zou jij de radicale Islam aanpakken in een wereld van verscheidenheid aan meningen en mensen?
Mijn mening is dat het aanpakken van de radicale islam het beste kan door de religie islam te bekritiseren, en niet uitsluitend het gedrag van 'radicale moslims'.
Niet uitsluitend het gedrag van Radicale moslim.
Ben ik met je eens.
Maar als ik jou goed begrijp is het vlg. jou mogelijk en zelfs voorspelbaar, dat elke Moslim tot radicale ideeën kan neigen, daar dit inherent is aan de leer.
Waar blijf je dan met je respect voor de individuele moslim, als je al begint hem zo te benaderen?
Is het niet handiger om de gematigde moslim een paar situaties voor te leggen en hem te vragen naar zijn mening, ipv. direct hem te veroordelen, dat hij een religie aanhangt, die extreme handelingen al bij voorbaat zou initiëren?
Ik denk dat je zo meteen jezelf op een zijspoor zet, zelfs aversie oproept.
Ik ben er zelfs van overtuigd.
Ik ken gelovigen van binnenuit, vergis je niet.
Zo'n kijk op de mens vind ik juist niet erg respectvol.
Toch is het dat wat je doet, als je hem wil wijzen op het zeer gewelddadigheid uitlokkende van het geloof wat hij aanhangt, zonder verder zijn persoonlijke mening en motivaties te vragen.
Ik geloof niet dat mensen gaan radicaliseren naar geweld door kritiek. Je zou dan volop radicalisering moeten zien onder katholieken en andere christenen.
Toch is dat gedurende zo'n 1500 jaar aldoor geweest.
Tot op zo'n 150 jaar geleden was dit meer regel dan uitzondering.
En tot op de dag van vandaag zijn er mensen die hun wil op willen leggen aan de ander.
Zeker ook bij Christenen.
Misschien juist wel.
Mi. is de enige manier het continu en voortdurend wijzen op het respect voor andere mensen in die zin, dat ieder kan en mag geloven wat hij wil en zijn mening mag uiten, maar dat daden beperkt moeten blijven tot de regels van de gemeenschap waar men leeft.
Pas sinds de liberalisering wezenlijk begon en later ging doorzetten halverwege de 19e eeuw begint men ook in meerdere bevolkingslagen dit inzicht te verspreiden.
Echter alleen in gebieden met een relatieve democratie.
Eerder zie je dat mensen wennen aan kritiek, weerbaarder worden en gaan nadenken over wat ze als dogma's aannamen. Lijkt me erg gezond.
Alleen dan wanneer ze serieus worden genomen in hun ideeën, die ook mogen uiten en anderen mogen horen.
Door gezamenlijke groei in dit soort ontwikkeling, zal men leren ieder het zijne te laten.
En dat daar ook wat voor te zeggen is en dat er ook compromissen gesloten kunnen worden onderling.
Mocht kritiek bij moslims wel leiden tot meer extremisme, dan is er blijkbaar iets grondig mis met de manier van denken. Dat vind ik niet iets om rekening mee te houden.
Daar zul je dus vanuit moeten gaan omdat de meeste moslims, die wij kennen niet die 150 jaar ontwikkelings evolutie hebben meegemaakt en dus ook niet kennen.
Wij zullen hen daarin voor moeten gaan.
Helpt dit tegen radicalisme? In mijn ogen wel. Je laat als samenleving zien dat je staat voor je ideeën. In alle verscheidenheid is dat in elk geval de vrijheid van meningsuiting, waarbij ook hoort dat je ideeën en kritiek van anderen kunt accepteren. De samenleving staat voor dialoog met elkaar, niet voor angst. Een duidelijk signaal naar radicale moslims. Daarnaast neem je op deze manier moslims serieus als gesprekspartner.
Hier schrijf je het al.
Helemaal mee eens
Natuurlijk moet er daarnaast veel meer gebeuren. Ik zou veel meer investeren in onderwijs over verscheidenheid en
(hoe onhaalbaar ook) graag al het religieuze onderwijs afschaffen (van welke religie dan ook), geldstromen waarmee radicale ideeën worden verspreid stopzetten, iedere vorm van discriminatie bestrijden, concentratie van minderheden in achterstandswijken aanpakken, etc.....
Als we ons nu hierop zouden kunnen concentreren.
Ook in het klein en individueel dit als hoofdgedachte laten groeien.
Kom eens één keer met een constructieve gedachte
Al is het maar in dit topic.
Ik vind het jammer dat het zo overkomt. Ik vertegenwoordig hier meestal een minderheidsstandpunt. Ik geloof nu eenmaal niet dat alle religies ongeveer gelijk zijn en de islam niets bijzonders.
Ik denk dat je je hierin heel sterk vergist.
Zeker zijn velen zich hiervan sterk bewust.
Echter wat er ook gezegd wordt:
Ik heb het idee, dat je altijd weer in de contramine gaat.
Misschien vergis ik me, maar zo komt het steeds weer op mij over.
Bij extremen uitingen, maar ook bij nuanceringen op bepaalde punten.
Altijd weer ga je ertegenin of ga je uitweiden over de "maars".
Blijkbaar heb je dat zelf niet door.
Ook niet, dat je zelf dan daardoor weer contramine oproept.
