Het stuk begint neutraal. Verschillende statistische gegevens passeren de revue en je krijgt de indruk dat het om een objectief epistel zal gaan. Niets is echter minder waar, want vervolgens laat het RD een aantal deskundige (en minder deskundige) personen aan het woord die blijkbaar de visie van het RD moeten uitdragen, omdat het RD daar zelf te laf voor is.
Het RD probeert hier aan een stukje geschiedvervalsing te doen door te insinueren dat homoseksuelen hun gelijke rechten als een soort aalmoes cadeau kregen, omdat ze zo zielig waren. Daarmee gaat ze voorbij aan het feit dat het simpelweg een kwestie was van het rechtzetten van rechtsongelijkheid: er is immers geen enkele rationele grond voor de weigering om het burgerlijk huwelijk open te stellen voor mensen van hetzelfde geslacht. Het artikel stelt zelf al dat in de Nederlandse wet nooit ergens expliciet gestaan heeft dat het huwelijk een verbintenis tussen een man en een vrouw betreft.Toch liet [Bas de Gaay Fortman, hoogleraar politieke economie en mensenrechten aan de Universiteit Utrecht] zich overtuigen. Doorslaggevend was voor hem de „bewustwording” wat mensen met deze geaardheid in het verleden is aangedaan en dat zij het huwelijk als een „erkenning” nodig hebben. „Homoseksuelen hielden hun geaardheid steeds minder verborgen. Ze hadden veel geleden onder een negatieve bejegening.”
Vervolgens komt het RD met de volgende 'deskundige' op de proppen:
Op de website van de Marriage Law Foundation staat: "The Marriage Law Foundation is a non-profit organization which provides legal resources to defend and protect marriage between a husband and wife." Een of andere aartsconservatieve stichting met ideeën over het huwelijk die nog uit de middeleeuwen stammen, dus. Duncan gaat verder:Ook William Duncan, directeur van de Amerikaanse Marriage Law Foundation, denkt dat de veranderde staat van het huwelijk de acceptatie van homorelaties heeft bevorderd.
De goede lezer ziet hierin een hoop zelfbeklag en huilie huile. Het komt in principe neer op "stomme homo's, hier hebben jullie je stomme huwelijk, door jullie schuld is het nu toch niets meer waard!" Over slechte verliezers gesproken. Het RD moet zich schamen dat ze zo'n idioot als serieuze bron aanvoeren. Wat daarna volgt, is een schaamteloos stukje blaming-the-victim:„Het huwelijk is van alle kanten uitgehold. Ongetrouwd samenwonen is normaal geworden, evenals echtscheiding. En het aantal geboortes buiten het huwelijk groeit overal. De wetgever maakt voorzieningen voor al deze ontwikkelingen en bevordert ze daarmee.”
Mensen die vroeger sterk voor het huwelijk waren, halen nu hun schouders op, meent Duncan. „Men denkt: Als dit er nog van over is, laat dan maar zitten.”
Homo's zijn dus hebberig omdat ze dezelfde rechten willen als hetero's. Ze worden allemaal boos als er mensen zijn die hen dat niet gunnen, maar volgens het RD is dat blijkbaar niet terecht. Het RD komt echter niet verder dan een argumentum ad antiquitatem drogreden om die in hun ogen terechte rechtsongelijkheid te verdedigen. Als klap op de vuurpijl stelt ze dat mensen die nu voor homohuwelijk zijn, dat alleen maar doen om aan de goede kant van van de geschiedenis te staan. Met andere woorden, ze zijn niet oprecht in hun verlangen naar rechtsgelijkheid tussen hetero's en homo's. Vervolgens is De Gaay Fortman helemaal de weg kwijt:De Gaay Fortman had het voor mogelijk geacht dat homo’s genoegen hadden genomen met een geregistreerd partnerschap met dezelfde rechten als het huwelijk. „Als dat vijftig jaar geleden was gebeurd, hadden zij wellicht geen behoefte gehad aan meer. Maar in de meeste landen is dit te laat gekomen. Voor homo’s was toen een volledige gelijkstelling al cruciaal. Alles wat minder was, zagen zij als achterstelling.”
Het homohuwelijk gaat over persoonlijke identiteit en emancipatie. Dat zijn twee elementen die het thema uiterst gevoelig maken. Homo’s kunnen zeer verontwaardigd reageren als mensen voor het traditionele huwelijk opkomen.
Hierdoor is de druk op mensen erg groot om zich aan te passen, meent Duncan. „Vijf jaar geleden was er in Amerika nog grote steun voor het huwelijk als relatie van man en vrouw. In de jongste peilingen lijkt dat beeld compleet te zijn veranderd. De massa denkt in deze tijd aan de juiste kant van de geschiedenis te staan door toe te geven. Het vraagt dan bijzondere moed om het traditionele huwelijk te verdedigen.”
Het probleem is echter dat de rechtsvorm die we hadden, niet voldeed aan de vereiste 'geen onderscheid maken', meneer Fortman. Aanpassing van de wet was dus wel degelijk nodig. Het RD besluit vervolgens, volgens bekend fundamentalistisch recept, met een klassieke hellendvlakredenering:Volgens De Gaay Fortman is het niet-openstellen van het huwelijk voor homo’s echter geen discriminatie. „Vanzelfsprekend is voor om mij geen onderscheid te maken. Maar het is niet per se nodig om daarvoor dezelfde rechtsvorm te hebben.”
Dit is een drogreden: namelijk, dat de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht ook zal leiden tot zaken als polygamie en, ook al vermeldt het RD dat heel verstandig niet expliciet, we kunnen allemaal wel raden dat ze daarbij ook aan pedofilie en bestialiteit denken. Er is echter geen enkele reden om aan te nemen dat dit het geval zal zijn. Sterker nog, in landen waar het homohuwelijk al jaren bestaat, kunnen we zien dat dat nergens het geval is. Die vrees is dus volledig ongegrond.In sommige landen is de openstelling van het huwelijk voor homoseksuelen gevolgd door een pleidooi voor het groepshuwelijk.
De Nieuw-Zeelandse beweging Support Legalised Polyamory gelooft dat „álle liefdesrelaties tussen volwassenen (los van het aantal) respect en gelijke wettelijke erkenning” verdienen.
Conclusie: ergerniswekkend en stemmingmakend artikel, verpakt in schijnbare neutraliteit met een sausje van externe 'deskundigen'. De goede lezer ziet echter een huilverhaal van een stel reli-fundamentalisten die het niet kunnen uitstaan dat hun privileges stuk voor stuk de prullenbak ingaan.
