Vergiffenisporno

[siger]

Pornografieën zijn teksten of afbeeldingen die een hevige opwinding en voldoening veroorzaken. Van het internet hebben we geleerd dat het aantal specialismen quasi onuitputtelijk is. Voeten, wurgsex, luiers, sadisme, bondage, je kan het zo gek niet bedenken of het bestaat. Het heeft allemaal te maken met de kick voorbij de grenzen, met de vrijheid die opdoemt eenmaal de schaamte voorbij.

Vergiffenisporno is des te opwindender, als het te vergeven misdrijf woester, beschamender is. Zou het je geen kippenvel geven Hitler of Stalin vergiffenis te schenken? Zoveel miljoenen doden, al dat immense lijden, en jij voelt je daar boven zweven met open armen: je ervaart macht over verschrikking, je voelt je gracieus (=genadig). Misschien zouden sexuologen "vergiffenis" onder "SM algemeen" kunnen rangschikken.

Directeur-generaal van het Vlaams Katholiek Onderwijs, Mie Van Hecke, is ook in de vergiffenis. Hier heeft ze het over Michelle Martin en hier over Bisschop Van Gheluwe. En hier een reactie van de ouders van een misbruikte jongen die zich voor de trein wierp.

[sytze]

Weer zo'n rare vorm :/ Nee, ik begrijp ook in deze niet wat hier enigszins opwindend aan kan zijn.

Groet, Sytze

[Jinny]

Helaas zijn de interviews niet te lezen, je moet eerst abonnee zijn, het verhaal van de ouders echter is zeer duidelijk.
En de commentaren ook.

[KluukKluuk]

Het vergeven van iemand als een vorm van porno?

Ik vind het totale onzin, waar haalt u het vandaan!

[siger]

Ik vind het totale onzin, waar haalt u het vandaan!

Dat schreef ik toch net?

[KluukKluuk]

Ik vind dat uw definitie van pornografie rammelt, pornografie heet te maken met seks in de brede zin van het woord.

Opgewonden worden we van vele dingen maar dit heeft uiteraard niet altijd te maken met seks.

[siger]

Ik vind dat uw definitie van pornografie rammelt, pornografie heet te maken met seks in de brede zin van het woord.

Opgewonden worden we van vele dingen maar dit heeft uiteraard niet altijd te maken met seks.

Ja, het is natuurlijk een stijlfiguur, bedoeld om iets te benadrukken. Wat niet wil zeggen dat vergiffenis voor Michelle Martin of Bisschop Van Gheluwe niets met seks te maken heeft, zij het plaatsvervangend, een beetje zoals een voyeur.

Vergiffenis (kwijtschelding, pardon, absolutie) is (zeker waar kinderen sexueel misbruikt werden en voor hun leven beschadigd) tegengesteld aan het rechtsprincipe. Dus een vorm van heilige medeplichtigheid.

[KluukKluuk]

Vergiffenis (kwijtschelding, pardon, absolutie) is (zeker waar kinderen sexueel misbruikt werden en voor hun leven beschadigd) tegengesteld aan het rechtsprincipe.

Dat vind ik nogal een zware stelling, en ik kan het er echt niet mee eens zijn.

Denkt u daar even over na: het rechtsprincipe gaat dat niet over het straffen van wetsovertreders? Vergeving, is dat niet iets heel anders, onafhankelijk of iemand gestraft of niet is voor zijn daden?

Als een moeder de moordenaar van haar kind vergeeft, hoe, volgens u, is dat dan tegengesteld aan het rechtsprincipe?

Dus een vorm van heilige medeplichtigheid.

Dit gaat, mijns inziens nog een stap verder.

Een moeder die vergeeft is in dit geval, uwes inziens, medeplichtig? Waaraan?

[siger]

Vergeving, is dat niet iets heel anders, onafhankelijk of iemand gestraft of niet is voor zijn daden?

Mie Van Hecke had het over strafvermindering. De vergeving van zonden is wat anders, daar doet een katholiek als Van Hecke geen beroep voor op de publieke opinie neem ik aan, en voor mij bestaat het niet.

Een moeder die vergeeft is in dit geval, uwes inziens, medeplichtig? Waaraan?

Ja, dat hangt er natuurlijk helemaal vanaf wat ze meent te kunnen vergeven.

Ik ben opgegroeid in een katholiek gezin tussen andere katholieke gezinnen, en moeders die hun kind "vergaven" kwamen daar veel voor. Dat "vergeven" was gewoonlijk niets anders dan nog eens inwrijven dat je wél gezondigd had. "Ik kan het vergeven maar vergeten kan ik niet" was courant. Dat soort dubbelzinnigheden zat in die cultuur ingebakken. Tenslotte ben je toch als zondaar geboren?

Ik ben van een generatie die eigen kinderen heeft grootgebracht, en niemand in mijn kennissenkring had ooit een kind wat te "vergeven".

[KluukKluuk]

U begrijpt niet dat vergeven iets kan zijn wat vooral verzachtend kan zijn voor de slachtoffers?

Een moeder wiens kind werd vermoord zou enige rust kunnen vinden in het vergeven van de dader ongeacht of de dader nu hiervoor gestraft is of niet. Ik zeg niet dat automatisch zo moet zijn of dat iemand dat moet doen maar een feit is dat voor sommigen vergeven heel belangrijk is.

"boosheid is als het pakken van een hete kolensteen die je naar iemand wilt gooien, maar jij zal degene zijn die zich brandt"
-buddha-

[siger]

Een moeder wiens kind werd vermoord zou enige rust kunnen vinden in het vergeven van de dader ongeacht of de dader nu hiervoor gestraft is of niet. Ik zeg niet dat automatisch zo moet zijn of dat iemand dat moet doen maar een feit is dat voor sommigen vergeven heel belangrijk is.

Dit komt me on begrijpelijk voor. Ik zou als ouder niets doen wat de dader een beter gevoel geeft bij de moord op mijn kind, en wat de advokaat van de dader zou kunnen aanwenden. Ik zou vooral rust vinden in een correcte rechtsgang en steun van mijn omgeving.

En Boeddha zou ovenwantsen moeten gebruiken.

[HenkH]

Hitler, Stalin en Michelle Martin moesten worden wie ze werden. Voor alle duidelijkheid, niet omdat dat bij voorbaat vast zou staan, maar omdat hun genetisch materiaal plus levenservaringen hen bracht waar het hen bracht.
Dat zou je 'vergeven' kunnen noemen, maar het is zeker niet het type vergeven dat hier bedoeld wordt.
Om 'vergiffenisporno' te ervaren moet er volgens mij iets mis zijn gegaan in je eigen leven...

Alhoewel het (gelukkig) moeilijk voorstelbaar is, geloof ik niet dat ik rust zou vinden bij een "correcte rechtsgang", wanneer de moordenaar van mijn kind terug zou keren in de maatschappij. Ook niet met voldoende steun vanuit mijn omgeving.
Ik zou me zelfs voor kunnen stellen dat ik, wanneer ik in dat geval zou moeten kiezen tussen een betrekkelijk lichte vrijheidsstraf en de doodsstraf, de voorkeur zou geven aan het laatste. En ik kan me zelfs voorstellen dat ik het bijwonen van de executie in dat geval als pornografisch zou ervaren.

Dat laatste zegt waarschijnlijk iets over mijn 'optelsom'...

[Peter van Velzen]

Vergiffenis? Is dat niet als je het iemand niet langer iets kwalijk neemt. Mij persoonlijk heeft vrijwel niemand ooit echt kwaad gedaan, dus persoonlijk heb ik weinig te vergeven.

Wat de maatschappij betreft. Zij kan op voorhand slechts vergeven als er verzachtende omstandigheden zijn. In de meeste gevallen kan ik dat niet beoordelen, omdat ik de omstandigheden niet ken, en dus bemoei ik mij er niet mee. Iets anders is het als de straf is ondergaan. Dan dient men niet langer haatdragend te zijn tegenover de gestrafte. Men kan de straf te gering achten. Men moet echter beseffen, dat - wanneer men geen complete kennis heeft omtrent de betreffende feiten - men niet de verbeelding moet hebben om te denken dat men het desondanks beter weet dan zij die zich daarover gebogen hebben.

De vergiffenis geldt echter de dader. Niet de daad. Het vergeven van Hitler, is onmogelijk, omdat hij als dader niet meer bestaat. Hij is nog slechts geschIedenis, en zijn geschiedenis dient veroordeeld te worden en te blijven. Veel van wat hij deed was fout en blijft fout en wordt wellicht alleen maar fouter. Ik zal hem echter niets nadragen. Hij bestaat niet meer, hij is dood.

Pornografie - zo meen ik - is alleen opwindend als het uitgebeelde fout is. Het is al niet anders dan met de grap. De opwinding is die van de angst op betrapping. De schaamte voorbij, kan ze niet zijn, want dan is de spanning er volstrekt af. Derhalve kan vergiffenispormo alleen opwinden, wie de vergiffensi nog immer veroordeeld. Niet degene die al vergeven heeft.

Misschien had Siger - om deze conclusie voor te zijn - niet pornografie moeten zeggen maar schaamteloosheid. Maar wanneer dient men zich te schamen voor vergiffenis? Voor persoonlijke vergiffenis kan men zich niet schamen. Desalniettemin lijkt het wellicht dat men zich zou moeten schamen. Dat moet dan maatschappelijke vergiffenis betreffen, of vergiffenis van de daad. Dat laatste is meestal immoreel, he eerste is afhankelijk van onze kennis van de feiten. Wie de feiten anders toeschijnen, kan de maatschappelijke vergiffenis, anders beoordelen, en wie haar als fout ziet, kan haar schaamteloos vinden. Persoonlijke vergifenis lijkt al snel maatschappelijke vergiffenis als men ze openbaar maakt. Het is die openbaarheid waaraan men - denk ik - aanstoot kan nemen, vooral als men vindt dat de vergiffenis gebrek aan morele rechtvaardigheid impliceert.

Ik veroordeel noch de vergiffenis noch de veroordeling ervan. Ten slotte heb ik geen volledige kennis; noch van de daders, noch van de vergevers, noch van de veroordelers der vergiffenis.

.

[siger]

Vergiffenis? Is dat niet als je het iemand niet langer iets kwalijk neemt. Mij persoonlijk heeft vrijwel niemand ooit echt kwaad gedaan, dus persoonlijk heb ik weinig te vergeven.

Wat de maatschappij betreft. Zij kan op voorhand slechts vergeven als er verzachtende omstandigheden zijn.

Peter, vergiffenis kan je niet mengen met rechtspraak. Vergiffenis saboteert rechtspraak per definitie. Een rechter hoort beschuldiging en verdediging, en kent een "rechtvaardige" straf toe.

Dan komt er een prelaat of een koning (het gebruik is historisch verbonden met religie, met magie ook, want de misdadiger wordt op magische wijze onschuldig) die met een goedertieren geste genade verleent en zo zichzelf in een goed blaadje zet, of bijvoorbeeld een algemeen pardon geeft aan moordenaars ter gelegenheid van een blijde gebeurtenis. De evenhandige rechtspraak wordt zo samen met de slachtoffers en de hele samenleving te kakken gezet tot glorie van de gezeten macht.

Pornografie - zo meen ik - is alleen opwindend als het uitgebeelde fout is.

Dat is een verbazende stelling.
Expliciet uitbeelden van de geslachtsdaad is de oervorm van pornografie.
Volgens jouw redenering is de geslachtsdaad dus fout?

Misschien had Siger - om deze conclusie voor te zijn - niet pornografie moeten zeggen maar schaamteloosheid.

Nee, ik heb bewust "vergiffenispornografie" gezegd. Kwestie van kort en helder mijn gedachte over Van Hecke duidelijk te maken. Geen berouw. Geen vergiffenis gewenst.

[Peter van Velzen]

Peter, vergiffenis kan je niet mengen met rechtspraak. Vergiffenis saboteert rechtspraak per definitie. Een rechter hoort beschuldiging en verdediging, en kent een "rechtvaardige" straf toe.

Of je daarin gelijk hebt. lijkt me afhangen van de betekenis die je toekent aan het woord vergiffenis. (misschien een goede opening voor mijn geplande item over misverstanden). Een handeling kan nog zo fout zijn, het is wel degelijk mogelijk, dat ook de rechter het je niet kwalijk neemt, wegens de omstandigheden die er toe hebben geleid. Je kunt dat rechtvaardigheid noemen, maar ik zou dat net zo makkkelijk vergiffenis noemen. Hoe dan ook, veronderstel ik dat het jou stoort als men openbaar vergeeft wat - volgens jou - door de rechter wel degelijk dient te worden bestraft.

Gratie, zonder dat deze op enigerlei wijze " verdiend" is, stuit ook mij tegen de borst. Desalniettemin, vindt ik de gewoonte van de Thaise koning Poemipon(zo srpeek je de naam uit) om degenen die veroordeeld zijn wegens majesteitsschennis, gratie te verlenen, zeer prijzenswaardig. Maar dat heeft alles te maken met het onrechtvaardige van (de interpretatie van) de Thaise wetgeving, en met de persoonlijke betrokkenheid van het staatshoofd met het veronderstelde delict. Gratie voor zware criminelen vanwege iets dat niets met hen te maken heeft zou ik wellicht niet slechts pornografisch willen noemen, maar meer nog een verkrachting van het recht.

Pornografie - zo meen ik - is alleen opwindend als het uitgebeelde fout is.

Dat is een verbazende stelling.
Expliciet uitbeelden van de geslachtsdaad is de oervorm van pornografie.
Volgens jouw redenering is de geslachtsdaad dus fout?

Allerminst! ik beweerde dat zulks op zich niet opwindend is. Wellicht is die veronderstelling fout, maar ik dacht echt, dat men op zijn minst het bekijken ervan als "ondeugend" moet ervaren.
Maar pornografie die niet opwindt is natuurlijk nog altijd pornografie Dus mijn opmerking was op zijn minst irrelevant.

Ik begrijp best dat je de term pornografie bewust hebt gebruikt. En -bij nader inzien - terecht. Het gaat er immers om dat men openbaar maakt (in dit geval de vergiffenis) wat eigenlijk prive is. Maar met je opsomming van fetishes heb je me wellicht op het verkeerde spoor geholpen.

De terminologie terzijde: Heb ik goed begrepen, dat jij je stoort aan openbare vergiffenis, daar waar moreel en juridisch gezien een (verdere) straf op zijn plaats is?