De vraag is: als die logica noodzakelijkerwijze via complexe wiskunde loopt (die bv. misschien enkel te visualizeren is via computersimulaties), heeft het dan zin om de binnenweg van je beperkte intuitieve voorstellingsvermogen te nemen?
Ik moet natuurlijk wel toegeven vanaf een zekere complexiteit dagelijkse logica het niet meer doet.
We kunnen ons bv. de vraag stellen: "zag" Einstein de volledige implicaties van zijn vermoedens al vóór hij ze streng wiskundig uitgewerkt had, of is dat inzicht organisch gegroeid met het precies uitwerken van de vergelijkingen? Ik wéét het niet, maar ik vermoed het laatste.
Je hebt gelijk. Ik denk ook dat laatste.
Alleen heeft deze opmerking volgens mij weinig relevantie mbt deze topic. (denk ik)
Kan je de claim immers hard maken dat uit computersimulaties duidelijk zou zijn dat de Aarde niet progressief meer en meer begint te roteren wanneer wij uit het gravitatieveld ontsnappen waarin dat object zich bevindt?
s dat zo? Heeft dat niet eerder te maken met de progressieve invloed van andere gravitatievelden op je beweging?
Uiteraard. Maar die invloed is niet 'progressief' volgens de natuurkunde. Volgens onze natuurkunde is die invloed er altijd. Die zou er nu ook moeten zijn. Toch is zij nu niet meetbaar.
Wij meten geen
1670 km/h rond de Aardas.
Maar pas wanneer we boven onze Aarde hangen, buiten de invloed van zijn zwaartekracht ervan, zodat we niet meer meedraaien, zien we de volle rotatiesnelheid van dit blijkbaar bewegend object Aarde. Onze tijd verschilt dan ook tov dat object vanaf die waarnemingspositie, gegeven deze bewegingswaarneming.
Noch meten we daarenboven de
3600 km/h waarmee de Aarde rond het gemeenschappelijk zwaartepunt rond de
maan wobbelt'.
Maar pas wanneer we buiten dit Aarde-maan systeem zijn, zodat we de Aarde zowel aan 1670 km rond zichzelf zien gaan dan aan 3600 km/h rond dat zwaartepunt zien wobbelen met een eveneens wobbelende maan.
Noch meten we daarenboven de snelheid rond de zon van onze Aarde aan
107.000 km/h terwijl we meedraaien rond die zon.
Maar pas wanneer we ontsnapt zijn aan de gravitatiekracht van de zon, zien we onze Aarde niet enkel aan 1067 km/h rond zichzelf gaan en aan 3600 km/h wobbelen rond een maan. Neen, we zien het ook nog eens aan 107.000 km rond een zon snellen.
Deze bewegingen merken we, gegeven ons verschil in tijd tot dat object tgv de zwaartekracht.
Noch van de Aarde met de zon tov andere nabije sterren aan
72.000 km/h. Die snelheid komt erbij wanneer we ons meer en meer verwijderen uit het gravitatieveld.
Noch meten wij daarenboven de
800.000 km/h waarmee de zon met onze Aarde in de Melkweg beweegt.
Dat we wel meer en meer zullen meten wanneer we uit het gravitatieveld versnellen.
Noch meten wij daarenboven de
144.000 km/h waarmee de Melkweg tov de lokale groep beweegt.
enzovoort en zoverder.
Dat we wel meer en meer zullen meten wanneer we uit het gravitatieveld versnellen. wat de tweelingparadox suggereert te doen.
Het gaat dus om (gravitationele) relativistische metingen.
We kunnen metingen van bewegende hemellichamen doen, gegeven onze positie tov het gravitatieveld waarin het object zich bevindt.
Want mochten wij terdege aan het corioliseffect al deze bewegingen afleiden van onze Aarde, zou het corioliseffect er niet uitzien zoals wij het nu zien. Mocht het object Aarde daadwerkelijk al deze roterende bewegingen maken.
Mvg
Maarten
