Freethinker.nl

Maarten schreef:Maar wat doe je dan met de ruimtereiziger die in donker gebied in de ruimte zijn zaklamp aansteekt om te kijken hoever hij tov de maximumsnelheid (lichtsnelheid) zit? Dat is immers daar zijn enige referentiepunt voor snelheid. Terwijl hij voor zichzelf nog altijd versneld, zal hij de volgende keer toch ook vanaf zijn nieuwe positie de lichtsnelheid meten met zijn zaklamp waartegenover hij op nul m/s staat?

1 - Dat is een probleem voor de reiziger. Helaas weigert de natuur Captain Kirk hierbij te helpen : hoe snel je ook reist, licht gaat altijd met 300.000 km/sec van je vandaan of komt je tegemoet.

2 - Alhoewel de reiziger misschien de aandrijving zijn best hoort doen, is er steeds minder versnelling, omdat alle toegevoerde energie wordt omgezet in hitte en massa van voertuig en alles daarbinnen, inclusief de reiziger (die niets merkt van de massa toename omdat alles evenredig groter wordt).

===

Maarten schreef:Kijk, wat er volgens mij gebeurt ter compensatie van die versnelling, is de verzwaring en inkrimping van een wegsnellende aarde en de kleur van licht daar krijgt inderdaad een andere frequentie voor de waarnemers in het schip.

1 - Sorry, maar de positie van een zeer klein planeetje in een baan rond een nogal gewone kleine zon ergens in de bundu van een arm van een standaard melkwegstelsel in een niet speciaal deel van het heelal bepaalt helaas (voor ons) niet de natuurlijke "wetten".

2 - Er is geen sprake van compensatie van versnelling : je versnelt of je versnelt niet. Het zal het heelal helemaal worst zijn. Toegevoerde energie wordt in een aandrijving omgezet in voortstuwing, met een limiet aan de maximum snelheid, waar de energie steeds verder wordt omgezet in massa in plaats van snelheid. Punt, amen, het zij zo. Je kan niet argumenteren met de natuur.

Maarten schreef:Weet je dat een astronaut in gewichteloze toestand boven de aarde al 29783 km/s rond de zon aan het gaan is? Hij voelt zich nochthans in gewichteloze toestand. (aarde draait aan die snelheid rond zon).

Allereerst : gewicht is de invloed die krachten uitoefenen op massa.
In een baan rond een planeet is er slechts schijnbare gewichtloosheid.
Je voelt geen zwaartekracht, omdat je samen met je voertuig tegelijk in de zelfde baan rond die planeet in vrije val verkeert. Er is wel zwaartekracht en er is wel massa, maar toch voel je de invloed van beiden niet - maar alleen tijdens die vrije val.
Tijdens een reis ver weg van een grote massa is de zwaartekracht daarvan - en van alle andere massa in het heelal - relatief erg klein (zwaartekracht neemt kwadratisch af met afstand), en is de enige kracht die gewicht kan veroorzaken versnelling of vertraging van het voertuig met inboedel, dus zonder die twee is er echt sprake van gewichtloosheid.

Maarten schreef:Stel dat de aarde zou versnellen, en dan terug op hogere snelheid zou blijven hangen en zo rond de zon draaien. Denk je dan dat die astronaut daarboven in massa is toegenomen en zich minder gewichteloos zal voelen, ookal draait hij nu nog sneller rond die zon?

Vanuit dat gegeven (zonder verklaring van het hoe en waarom van die versnelling) :

1 - Allereerst zou het invloed hebben op de baan van de aarde. In de huidige baan kan de planeet zich dan niet langer handhaven.

2 - Als wij praten over versnelling met massa toename, dan spreken wij over snelheden in de buurt van de lichtsnelheid. Dat is hier niet ter sprake. Noch iemand op aarde, de aarde zelf, of een astronaut in de ruimte neemt merkbaar in massa toe. In werkelijkheid neemt onze massa wel degelijk toe met iedere versnelling, maar dat is in de orde van pico procenten. Alleen in de buurt van de lichtsnelheid wordt dit effect werkelijk effectief meetbaar.

===

Maarten schreef: Denk ook hier aan: Elke waarnemer heeft vanaf zijn positie een normale tijdswaarneming van seconden en minuten. Al zijn andere ruimte- en tijdswaarnemingen vanaf die positie (ook snelheid en massa) krommen zich daarnaar.

Tijd is voor ons slechts een referentie kader. Tijd wordt bepaalt door je locatie en/of hoe snel je je verplaatst. Zelfs op aarde is tijd niet voor iedereen het zelfde : voor iemand op de Noordpool gaat de tijd langzamer dan voor iemand op de evenaar. Maar het effect is uiterst gering (weer die pico procent).
Toch - zoals je reeds constateert, gaat voor iedereen de tijd schijnbaar het zelfde. Zelfs als je op zeer hoge snelheid de ons reeds bekende captain Kirk achterna reist. Tijd is dus een zeer relatief begrip.

Maarten schreef:Denk je nu werkelijk dat wanneer de tijd voor waarnemers in een ruimteschip normaal verloopt voor hen, dat de rest dan niet moet krommen en dat zij daarvoor het ijkpunt zijn. Dat lijkt me zeer logisch.

Je doet hier alsof door anderen iets anders is beweerd. Waar dan? Door wie?
Wat mij een stuk logischer lijkt is dat jij je vragen en opmerkingen duidelijker moet stellen : wat is volgens jou "normaal", welke "rest" moet er al of niet krommen, en voor wie is wat een ijkpunt?

Kijk, ik zal later uitgebreid antwoorden, maar weer zie ik je dezelfde denkfout maken.
Je hebt een verkeerd beeld van snelheid en dus ook een verkeerd beeld van lichtsnelheid.
Wat zijn metingen (waarnemingen van massa, snelheid en ruimte)?
Die zijn waarnemerafhankelijk.
De waarnemer aan de zon ziet de aarde ronddraaien aan 29783 km/s, terwijl de gewichteloze astronaut geen massatoename ondervindt tussen 0 en de lichtsnelheid (van aan de zon gezien)
De waarnemer aan de zon echter wel: hij ziet die snelheid, hij ziet een zware aarde, en ziet geen gewichtloze astronaut.

Waarom zijn metingen waarnemerafhankelijk? Omdat de meetinstrumenten mee vervormen met de eigentijd van de waarnemer.
Waar bevindt de waarnemer zich tov de lichtsnelheid in vacuüm: altijd op 0 m/s.
Wat meet de waarnemer bijgevolg aan lichtsnelheid: altijd 300.000 km/s waarvoor die waarnemer altijd op nul tegnover staat.

Lijkt me een ijzeren logica.
Vooraleer je die ondoorbreekbare logica niet wenst aan te nemen, kan ik je helaas niet helpen dit beter te doen begrijpen..
helaas. Je ziet lichtsnelheid nog steeds met de waarnemers op aarde als referentiepunt en veralgemeent dat naar alle waarnemers gelijk waar, waardoor je totaal niet begrijpt wat lichtsnelheid is.

Uitgebreidere uitleg:

Ja, inderdaad je hebt gelijk, maar je hebt nooit snelheid. Jij bent altijd in rust als waarnemer. Dat is een belangrijk uitgangspunt.
Ik als waarnemer ben voor mezelf altijd in rust. Stel dat ik volgens de ander aan lichtsnelheid zit en nog versnel, vertraagt de ander voor mij.
Mijn snelheid kan nooit meer zijn dan 0 m/s als waarnemer. De ander beweegt.
En als ik aan de lichtsnelheid beweeg, en nog meer beweeg, dan beweegt de ander dichter naar mij toe. Waardoor ik nog steeds volgens die ander aan c zit.
Dus ik geef je gelijk dat de lichtsnelheid nergens wordt overschreden.

ik zeg dus niet dat bij uniforme versnelling meer ruimte wordt overbrugd dan wat aan de c van de lichtsnelheid mogelijk is. Dat is iets helemaal anders. Neen, er wordt niet meer ruimte overbrugd. Dus de lichtsnelheid is inderdaad voor iedereen het maximum.
Alleen zeg ik: jij hebt geen last van de vervormingsverschijnselen. Nooit, niemand. Omdat elke waarnemer zich in rust bevindt voor zichzelf tov c. Dus jij beweegt nooit. Het is altijd de ander die beweegt en vervormt.
Dus je kan die niet zomaar optellen.

Wat ik dus alleen zeg is dat we gerust tegen lichtsnelheid kunnen reizen zonder last te hoeven hebben van de massavervormingen, want wij zien die ergens anders gebeuren.
En wanneer we versnellen is dat van 0 m/s naar 0 m/s. Van referentiestelsel naar referentiestelsel waar opnieuw onze ruimtetijd wordt bepaald en opnieuw ons perspectief van daaraf wordt geijkt.

Maarten schreef:Ja, inderdaad je hebt gelijk, maar je hebt nooit snelheid. Jij bent altijd in rust als waarnemer. Dat is een belangrijk uitgangspunt.

De positie van een waarnemer is totaal irrelevant voor de snelheid van een object elders.
De waarnemer en de reiziger in het voertuig elders hebben totaal andere referentie kaders.

Maarten schreef:Ik als waarnemer ben voor mezelf altijd in rust.

In werkelijkheid zit je op een spinnende bol, die in een bijna cirkeltje rond een zon draait, die weer in een baan rond een zwart gat in het midden van een melkwegstelsel draait, dat zelf weer met andere melkwegstelsels in steeds grotere groepen in allerlei richtingen voortbeweegt.
En jij blijft volhouden dat je altijd in rust bent? In rust voor jezelf is geen referentiekader voor snelheidsmeting van voorwerpen elders.

Maarten schreef:Stel dat ik volgens de ander aan lichtsnelheid zit en nog versnel.

Je grammofoonplaat is stuk. Je kan niet aan de lichtsnelheid zitten. Noch in die positie versnellen. Noch zal enige andere zinnige waarnemer je als zodanig classificeren.

Maarten schreef:En als ik aan de lichtsnelheid beweeg, en nog meer beweeg, dan beweegt ...

Nogmaals : je grammofoonplaat is stuk. Je kan niet aan de lichtsnelheid zitten. Noch in die positie versnellen. Noch zal enige andere zinnige waarnemer je als zodanig classificeren.

Maarten schreef:Dus ik geef je gelijk dat de lichtsnelheid nergens wordt overschreden.

Je impliceert constant dat de lichtsnelheid kan worden overschreden. Maar dat is onmogelijk. Op welk manier en in welk referentiekader je het ook voorstelt.

Maarten schreef:Wat ik dus alleen zeg is dat we gerust tegen lichtsnelheid kunnen reizen zonder last te hoeven hebben van de massavervormingen, want wij zien die ergens anders gebeuren.

Ik heb dit reeds eerder gesteld : je uitgangspunt is verkeerd : je kunt helemaal niet "gerust tegen de lichtsnelheid reizen.
En het al of niet last hebben van vervormingsverschijnselen is daarbij totaal irrelevant.

Maarten schreef:En wanneer we versnellen is dat van 0 m/s naar 0 m/s.

Een geheel nieuwe en interessante kijk op versnellen is dat ...
Ik vrees dat je je referentie stelsel en je perspectief moet bijstellen en daarna dient te ijken.
Na afloop het loodje niet vergeten te plaatsen !

sarnian schreef:
In werkelijkheid zit je op een spinnende bol, die in een bijna cirkeltje rond een zon draait, die weer in een baan rond een zwart gat in het midden van een melkwegstelsel draait, dat zelf weer met andere melkwegstelsels in steeds grotere groepen in allerlei richtingen voortbeweegt.
En jij blijft volhouden dat je altijd in rust bent? In rust voor jezelf is geen referentiekader voor snelheidsmeting van voorwerpen elders.

Neen, tuurlijk heb je gelijk dat in werkelijkheid dat een spinnende bol is enz.
Maar dat ontkracht mijn theorie helemaal niet dat je aan lichtsnelheid kan reizen en terwijl je reist je bewegingen relatief zijn. Het is pas wanneer je in rust bent tov Mars dat je alles terug ziet zoals het "is" zoals wij het aan die snelheden tov elkaar bekijken.


Kijk, hier is volgens mij het misverstand: ik zeg dat terwijl jij versnelt tov de aarde voorbij de c en vandaaraf gezien enorm zwaar bent geworden, de ander vertraagt vanuit jouw perspectief dus je neemt niet meer ruimte in terwijl je versnelt en toch, paradoxaal genoeg kan je oneindig versnellen. Je ziet de paradox echt niet he:

Versnellen en meer ruimte innemen per tijdsverloop zijn twee totaal verschillende zaken omdat ruimte en tijd relatieve begrippen zijn.
Want in de vorige ruimtetijd versnelde ik nog, maar in de direct daarop volgende zit ik terug in rust tov de lichtsnelheid en ben ik niet versneld klaarblijkelijk.

En het al of niet last hebben van vervormingsverschijnselen is daarbij totaal irrelevant.

Neen dat is wel relevant want dat bepaalt of je ongestoord aan lichtsnelheid kan reizen of niet. Dat is zeker relevant!!!

Maarten schreef:... ik zeg dat terwijl jij versnelt tov de aarde voorbij de c en vandaar af gezien enorm zwaar bent geworden...

Je kan je NIET tov de aarde, NIET tov mars, NIET tov de zon, NIET tov enig iets anders (of zelfs tov van helemaal niets) versnellen tot /voorbij c. Punt. Uit. Amen. Het zij zo.

Maarten schreef:... dus je neemt niet meer ruimte in terwijl je versnelt[/b] en toch, paradoxaal genoeg kan je oneindig versnellen.

Ik heb nooit beweerd dat je ruimte toeneemt. Je massa neemt toe. Dat is niet het zelfde.
En je kan niet oneindig versnellen. Door de omzetting van de versnelling energie in extra massa is je energie tankje leeg en stopt je aandrijving lang voordat je c zou kunnen bereiken. Zelfs als alle energie in het heelal tot je beschikking staat. Wel sta je ondertussen blauw-wit te stralen door de entropie hitte.

Maarten schreef:...Versnellen en meer ruimte innemen per tijdsverloop zijn twee totaal verschillende zaken omdat ruimte en tijd relatieve begrippen zijn.

Wie beweert er hier dat versnellen en meer ruimte innemen het zelfde is? Ik zeker niet.

Maarten schreef:... Want in de vorige ruimtetijd versnelde ik nog, maar in de direct daarop volgende zit ik terug in rust ...

Onmogelijk. Versnellen neemt net zo veel tijd als vertragen. Je kan niet op één moment versnellen en het volgende moment in rust zijn. En er zit dus een veel te lange periode van vertragen tussen die twee "momenten" om ze als opeenvolgend te benoemen. Instant versnellen en vertragen als per "Enterprise" bestaat niet. Zou ook erg ongezond zijn voor de passagiers, zelfs als het kon.

Maarten schreef:

Sarnian schreef:En het al of niet last hebben van vervormingsverschijnselen is daarbij totaal irrelevant.

Neen dat is wel relevant want dat bepaalt of je ongestoord aan lichtsnelheid kan reizen of niet. Dat is zeker relevant!!!

Het is niet relevant, want je kan helemaal NIET even snel of sneller dan c reizen. De door jou vermelde vervormingsverschijnselen zullen nooit optreden in openbaar publiek raket vervoer. Wel wordt het effect waargenomen in deeltje versnellers.

Nogmaals : je uitgangspunt is verkeerd. Jij gaat er van uit dat je aan, op, of zelfs over c kan reizen (iets dat alleen is voorbehouden aan onze captain Kirk en co.) en past daarop je argumenten aan.
De wetenschap heeft geaccepteerd dat c de maximumsnelheid is die slechts door massa-loze deeltjes te bereiken is. Wetenschappelijke research ondersteunt het correct zijn van deze "natuurwet".
Sorry Maarten : je uitgangspunt is verkeerd.

Maar ik zeg dus exact hetzelfde dan jij zegt, alleen laat jij de waarnemer er, bewust of onbewust, telkens buiten van het eigen stelsel.
En dat is iets waar je steeds 'aan voorbij gaat. De ruimtereiziger is tenslotte hij of zij die er moet geraken. En hij of zij zal niet alleen het andere inertiaalstelsel zien, maar ook zijn eigen stelsel en de relatie van zijn stelsel tot daarbuiten en zal ook alles daarbuiten volgens de normen van zijn stelsel meten/waarnemen. Dus het andere perspectief op aarde is van totaal geen tel en geheel nutteloos! Wat daarin gebeurt kan niet afgeleid worden uit beide stelsels, maar slechts uit 1, dat van de waarnemer in het stelsel.
En tuurlijk zal dat kloppen met het andere inertiaalstelsel omdat de afstand aarde - Mars dezelfde blijft.
Maar hij is het die in zijn schip bepaalt wat snelheid heet en wat massa heet, zowel binnen de 'wanden' van zijn ruimteschip als wat hij vandaaraf beschouwt naar daarbuiten. Het aardse perspectief zal hem worst wezen. In zijn schip geldt zijn c en zal alles tot ver erbuiten zich daar naar gedragen. En hij zit nog steeds volgens zijn ruimtetijd op 0m/s tov de lichtsnelheid! En dat zie jij niet.

sarnian schreef: Je kan je NIET tov de aarde, NIET tov mars, NIET tov de zon, NIET tov enig iets anders (of zelfs tov van helemaal niets) versnellen tot /voorbij c. Punt. Uit. Amen. Het zij zo

Ja, dat heb ik ook al tien keer gezegd, ik bedoel: net onder die snelheid uiteraard.

sarnian schreef: Ik heb nooit beweerd dat je ruimte toeneemt. Je massa neemt toe. Dat is niet het zelfde.
En je kan niet oneindig versnellen. Door de omzetting van de versnelling energie in extra massa is je energie tankje leeg en stopt je aandrijving lang voordat je c zou kunnen bereiken. Zelfs als alle energie in het heelal tot je beschikking staat. Wel sta je ondertussen blauw-wit te stralen door de entropie hitte.

Maar volgens jezelf versnel je nooit. Dus dat telt niet.

De wetenschap heeft geaccepteerd dat c de maximumsnelheid is die slechts door massa-loze deeltjes te bereiken is. Wetenschappelijke research ondersteunt het correct zijn van deze "natuurwet".
Sorry Maarten : je uitgangspunt is verkeerd.

Ja, hoeveel keer nog: je kan niet aan c van de lichtsnelheid blijven omdat je er altijd onder blijft!!
Maar je merkt geen vervorming op omdat alles kromt en draait volgens jouw ruimtetijd. En dat is de maat voor snelheid en massa.

Je snapt nog altijd niet wat ik wil zeggen he.

Vertrek van het idee, zoals ik hierboven al ettelijke malen schreef, dat het inertiaalstelsel van de aarde de ruimtereiziger zelf niks kan schelen. Hij ziet alles vanuit zijn riumtetijd en ervaart zijn tijd niet als vertraagt, dus zal alles daartegenover zien krommen naar zijn normen. Ook zijn stelsel. Maar dat is in rust tov hem, dus niks aan de hand. En dit telkens weer.
Dat is pure logica. In zijn perspectief beweegt alles zich van hem weg of naar hem toe en zal hij snelheid en massa aan zijn ruimtetijd meten, en niet zoals op aarde. Dus hij kan ver doorgaan met versnellen, maar blijft steeds onder c van de lichtsnelheid volgens de waarnemers op aarde, en geraakt niet vooruit tov zijn eigen c van de lichtsnelheid! En hij zal niet verzwaren volgens hem!
En hij versnelt eigenlijk nooit volgens hem, dus zal hij ook geen hitte meemaken. Volgens zij die op aarde zijn wel, maar dat is bijzaak.
Volgens mij, mocht men de brandstof vinden theoretisch, dan kan men telkens sneller tot onder c van de lichtsnelheid.

Maartens reis door de kosmos

He boekje “Relativiteit speciale en algemene theorie” van Albert Einstein is een van de kleinste boekjes in mijn bezit.

Albert stelt de zaken om te beginnen heel simpel voor en begint met te proberen om gelijktijdigheid van gebeurtenissen vanuit twee ten opzichte van elkaar bewegende objecten vast te stellen. Al gauw wordt duidelijk dat de opgave onoplosbaar is tenzij we veronderstellen dat de lichtsnelheid onder alle omstandigheden gelijk blijft.

Daana komt hij met wat – voor wiskundigen eenvoudige – formules op de diversen afstanden, snelheden en versnellingen te kunnen berekenen. Het lijkt nog steeds simpel, maar op het moment dat je probeert om de consequenties te begrijpen, begint het je al meteen te duizelen. Klokken beginnen langzamer te lopen, meetlatten worden verkort, en om het nog erger te maken loopt de klok van object2 langzamer gezien vanuit object1, maar is het vantuit object2 gezien juist de klok van object1 die langzamer loopt. De meeste normale mensen zijn op dat punt de draad al kwijt.

Maar zoals gezegd de formules zijn relatief eenvoudig, en als ik ze zo doorneem dan gloort er voor Maarten enige hoop. Stel zijn ruimte-capsule weegt – inclusief Maarten zelf – 1000 kilo. Stel verder dat hij een motor heeft die zonder enige vertraging in staat is materie direct om te zetten in kinetische energie (allemaal heel onrealistisch maar misschien niet in strijd met de wetten der fysica) Stel tenslotte dat Maarten nog 50 jaar te leven heeft en dan sterft aan botontkalking (dat krijg je van gewichtsloosheid).

NB: Ik reken met een Excel-sheet dus dat kan wat afrondingsfouten opleveren.

Met 4.264 ton brandstof bereikt Maarten dan 90% van de lichtsnelheid. Vanuit zijn oogpunt bekeken verkort echter het ganze heelal zich in de richting waarin hij reist, en wel zodanig dat 103 lichtjaren worden verkort tot 50. Ergo: Hij reist gedurende zijn leven dus liefst 103 lichtjaar ver. Omdat de klokken in het heelal in Maarten’s visie langzamer zijn gaan lopen, is het heelal in zijn ogen maar 22 jaar ouder geworden. Jammer dat hij zelf toch te oud is om verder te komen.

Laten we er wat meer brandstof voor dematerialiseren!
50.252 ton deze keer: Dat brengt hem 99% van de lichtsnelheid, 351 lichtjaar ver, en deze keer sterft hij al na 7 heelaljaar aan een ouderdomskwaal.

Up towards captain Kirk!
500.250 ton materie, 99,9% van de lichtsnelheid, 1.117 lichtjaar ver in 2 jaar en 2 maanden tijd,]

En verder, alsmaar verder ! (ik vermeld nog éénmaal het percentage, de rest denk je er maar bij
5000 ton, (99,99%), 3.535 lichtjaar in 8 maanden en 15 dagen
50.000 ton 11.180 lichtjaar in 82 dagen
500.000 ton 35.355 lichtjaar in 25 dagen
5 miljoen ton 111.803 lichtjaar in ruim 8 dagen tijd
50 miljoen ton 353.553 lichtjaar in 62 uur
500 miljoen ton 1.118.034 lichtjaar in 20 uur
5 miljard ton 5.535.534 lichtjaar in 6 uur 13 minuten
50 miljard ton 11,18 mijoen lichtjaar in 117 minuten en36 seconden
......
500 miljoen miljard ton, voorbij de grens van het zichtbare heelal in 7 seconden.

Die Maarten kan het nog ver schoppen. . . .
(kost wel een lieve bom aan materie)

Maarten schreef:Dat voor de reizigers zelf, zijzelf niet reizen, maar al de rest wel. Dus voor hen is er geen enkel probleem om aan lichtsnelheid te reizen.

Zie je niet dat je jezelf tegenspreekt? Eerst reizen ze niet, dan aan de lichtsnelheid. Huh?

Maarten schreef:Weet je dat een astronaut in gewichteloze toestand boven de aarde al 29783 km/s rond de zon aan het gaan is? Hij voelt zich nochthans in gewichteloze toestand. (aarde draait aan die snelheid rond zon).
Stel dat de aarde zou versnellen, en dan terug op hogere snelheid zou blijven hangen en zo rond de zon draaien. Denk je dan dat die astronaut daarboven in massa is toegenomen en zich minder gewichteloos zal voelen, ookal draait hij nu nog sneller rond die zon?

Zou je massa en gewicht niet door elkaar willen halen? In de klassieke natuurkunde zijn dat al twee heel verschillende begrippen, in de relativiteitstheorie nog meer.

sarnian schreef:2 - Er is geen sprake van compensatie van versnelling : je versnelt of je versnelt niet. Het zal het heelal helemaal worst zijn. Toegevoerde energie wordt in een aandrijving omgezet in voortstuwing, met een limiet aan de maximum snelheid, waar de energie steeds verder wordt omgezet in massa in plaats van snelheid. Punt, amen, het zij zo. Je kan niet argumenteren met de natuur.

Sarnian heeft volstrekt gelijk hierop te hameren. De enige manier om hier onderuit te komen is een experiment bedenken die dat van de heren Michelson en Morley onderuit haalt.

Mooi rekenvoorbeeld, P van V.

peter.

Peter van Velzen schreef:Maartens reis door de kosmos

Schitterende berekening en gegevens, Peter!
Het is verbazingwekkend hoe snel dat brandstofverbruik oploopt tegen een steeds lager rendement.

sarnian schreef:peter.

Peter van Velzen schreef:Maartens reis door de kosmos

Schitterende berekening en gegevens, Peter!
Het is verbazingwekkend hoe snel dat brandstofverbruik oploopt tegen een steeds lager rendement.

Eigenlijk zie ik slechts eenparige verbanden!

10 x zoveel brandstof = 10 x zo dicht bij de lichtsnelheid. Voor de belevenis van de kosmonaut Maarten: 10 x zoveel brandstof 10 x zoveel ruimte-snelheid (jammer dat hijzelf zoveel sneller verouderd en uiteindelijk maar luttele seconden te leven heeft)

MNb schreef:

Maarten schreef:... Denk je dan dat die astronaut daarboven in massa is toegenomen en zich minder gewichteloos zal voelen...

Zou je massa en gewicht niet door elkaar willen halen? In de klassieke natuurkunde zijn dat al twee heel verschillende begrippen, in de relativiteitstheorie nog meer.

Volgens Maarten is massa en ruimte ook al het zelfde ... Een woord van dank aan Maarten is dan ook wel op zijn plaats : dankzij hem wordt natuurkunde plotseling een stuk eenvoudiger nu massa, ruimte, en gewicht allemaal het zelfde blijken te zijn ! Jammer van al die jaren van blijkbaar zinloos studeren en dikke boeken lezen. Had ik maar Maartens aangepaste natuurkunde moeten leren !

Ja, inderdaad, ik zie massatoename als toenemende ruimte-inname van een object/tijdsverloop beschouwd door een waarnemer vanaf zijn positie in zekere zin equivalent aan versnelling of toenemende ruimteinname/tijdsverloop beschouwd vanaf zijn positie. Dat klopt. (waar hebben we dat nog gehoord, dat equivalentieprincipe )

Kijk, ik zou wat ik bedoelde nog anders kunnen formuleren:

Ik denk dat omdat een waarnemer overal de tijd hetzelfde meet vanaf gelijk
welke positie in ruimte en tijd, hij door zijn veranderde ruimtetijd, ook een veranderde ruimtetijd van
de objecten op zal meten tegenover de gemeten eigentijd van die objecten, gemeten vanaf een vorige ruimtetijdspositie.

Maw hij zal, naast een veranderde snelheid (tov hem) en een veranderde massa ook die dingen anders zien krommen in tijd en ruimte dan ervoor en dezelfde objecten vanuit een andere positie tov die objecten een andere ruimtetijd zien hebben, omdat zijn eigen rumtetijd is verandert.

In zijn geheel blijft alles natuurlijk hetzelfde.

Maarten schreef:Ja, inderdaad, ik zie massatoename als toenemende ruimte-inname van een object ...

Je ziet maar. Maar meer massa hoeft helemaal niet meer ruimte in te nemen. De natuur heeft zo zijn manieren om meer massa een stuk compacter te verpakken dan in het standaard model.

Maarten schreef:Ik denk dat omdat een waarnemer overal de tijd hetzelfde meet vanaf gelijk
welke positie in ruimte en tijd, hij door zijn veranderde ruimtetijd, ook een veranderde ruimtetijd van
de objecten op zal meten tegenover de gemeten eigentijd van die objecten, gemeten vanaf een vorige ruimtetijdspositie.

Je denkt maar. Ik vind het wollig gebabbel zonder enige ondersteuning.

Maarten schreef:In zijn geheel blijft alles natuurlijk hetzelfde.

Jij ook, vrees ik.
Laat ons wel even weten wanneer je de Nobel prijs wint voor je tamelijk vreemde ideeën.