Voor de mensen die dit onderzoek bagatelliseren onder het mom 'het is maar een onderzoekje' en 'er zijn zoveel onderzoeken' zou ik erop willen wijzen dat onderzoeken van de omvang als deze toch echt zeldzaam zijn. Longitudinaal -over 18 jaar- 31.000 mensen uit 30 landen over 6 meetmomenten vergelijken is niet zomaar 'een onderzoekje', het is een enorme klus en een unieke dataverzameling.
Mensen die hun eigen anekdotisch 'bewijs' naar voren schuiven om aan te tonen dat ze als atheist óók gelukkig zijn slaan ook de plank mis, allereerst omdat een anekdote geen bewijs is, daarnaast omdat dit onderzoek hun eigen ervaringen totaal niet tegenspreekt.
De reacties als 'ik heb bedenkingen bij het beoordelingsvermogen van religieuzen' en 'religieuze mensen zullen niet snel toegeven dat ze ongelukkig zijn' zijn natuurlijk van het niveautje lik mijn vestje...
Als je dan goed kritisch wil zijn, laat dergelijke mislukte argumentatie dan achterwege en haak dan gewoon aan bij de discussie uit het onderzoek van de onderzoekers zelf:
Een nadeel aan haar eigen onderzoek is, zegt Soons, dat er binnen de groep ongehuwden heel veel verschillende relatievormen ontstaan zijn, waarvan het effect op het welbevinden nu niet gemeten is. Soons stelt in elk geval vast dat samenwonenden in Nederland zich gelukkiger voelen dan die in andere landen, waarschijnlijk omdat samenwonen in Nederland veel meer maatschappelijk geaccepteerd is.
Hier staat namelijk al zoveel in... en
hier nog veel meer toelichting
Maar wat zou het probleem zijn met de conclusie, ervan uitgaande dat die klopt, dat de groep die trouwt en gelovig is, gemiddeld het meest gelukkig is?