O, ik twijfel er niet aan dat AZT smerig spul is. Zo ook chemotherapie. Maar daarmee heb je al die studies niet ontkend waaruit blijkt dat AZT niet de veroorzaker is van het autoimmuundeficiëntiesyndroom.
AZT veroorzaakt meer dan alleen aids-aandoeningen, maar óók aidsaandoeningen. Dat geldt in elk geval voor dementie, lymfeklierkanker, diarree, spierverkwijing en uitputting van het aantal t-cellen. Ook voor de huidige therapie geldt dat, maar het beeld is daar veel gecompliceerder door de uiteenlopende combinaties van middelen, met als gevolg dat er meer niet-aids-aandoeningen bij zijn gekomen (bv. aan de lever of de alvleesklier).
De complottheorie is dat de farmaceutische industrie veel geld had gestoken in onderzoek naar AZT, en via AIDS een manier zag om dit onderzoek alsnog te gelde te maken. Robert Gallo, de kankeronderzoeker, zou het HIV-virus (toen nog onder een andere naam) eerst hebben aangewezen als de oorzaak van kanker, en daarin hebben gefaald. Met AIDS had hij een nieuwe grote ziekte waaraan hij zijn HIV-virus kon koppelen. Met de hulp van de overheid, media, en de medisch-wetenschappelijke gemeenschap werd de theorie dat HIV de veroorzaker is van AIDS is, het publiek opgedrongen.
O, is dat complotdenken? Als je oplichterij aan de kaak stelt? Met Robert Gallo heeft de aidswereld destijds iemand in huis gekregen waar je niet vrolijk van wordt. De man is eenvoudigweg frauduleus, zoals blijkt uit de dikke pil
Science Fictions: A Scientific Mystery, a Massive Cover-up, and the Dark Legacy of Robert Gallo van John Crewdson (geen aids-dissident). Daaruit blijkt ook, niet voor de eerste keer, dat Luc Montagnier de rechthebbende was op de hiv-uitvinding en niet Gallo die met de eer wilde strijken. We hebben toch niet het naiëve wereldbeeld dat iedereen zich in machtscentra keurig aan de regels houdt en alleen maar door ethische motieven wordt gedreven?
Ook het opdringen aan het publiek van de hiv-aidstheorie is geen complotgedachte. De feiten zijn als volgt:
- Op 23 juni 1984 werd op een persconferentie bekendgemaakt dat de 'waarschijnlijke' oorzaak van aids was gevonden. De media lieten al snel het woord 'waarschijnlijk' weg.
- De bekendmaking gebeurde, tegen alle wetenschappelijke regels in, zonder dat er een onderzoek beschikbaar was. Dat kwam pas enige tijd later en werd natuurlijk alleen door een kleine groep ingewijden gelezen. De publieke opinie werd door de media gevormd en niet door lezing van een wetenschappelijk tijdschrift.
- Wie dat onderzoek wel leest, ziet dat Gallo's conclusies volkomen onjuist waren. Hij trof bij ongeveer tweederde van de mensen anti-stoffen tegen het veronderstelde hiv aan en maar bij eenderde het veronderstelde hiv zelf. Dat leverde dus het bewijs dat er minstens co-factoren in het spel waren, maar dat is tot op de dag van vandaag taboe gebleven. In een persoonlijk gesprek met Duesberg heeft Gallo overigens laten blijken er privé opvattingen op na te houden die dicht bij die van de aidsdissidenten komen (zie het boek dat hij in 1995 schreef samen met John Yiamouyiannis).
- Toen de eerste aidsdissidenten zich roerden, kwam ook de censuur op gang. De journalisten John Lauritsen, Joan Shenton, Neville Hodgkinson (Sunday Times) kregen er mee te maken, wetenschappers als wiskundige Serge Lang, ex-hoogleraar gezondheidszorg Gordon Stewart en bovenal Duesberg die altijd al zijn onderzoeken gefinancierd kreeg en sinds zijn tegendraadse ideeën een keer of negen onderzoeksvoorstellen indiende en alle keren 0 cent kreeg. Wie dit ook afdoet als complotdenken, geeft er alleen maar blijk van nog nooit de minutieuze verslagen van en over deze mensen bestudeerd te hebben. En we hebben het hier niet over halve gekken, maar over (o.a.) topwetenschappers met een grote staat van dienst. Wie niet bang is het te verliezen in het inhoudelijk debat, zou deze methoden niet nodig hebben.