Ik denk dat de vraag is of die grenzen bereikt worden vóórdat buitenstaanders - zeg bijvoorbeeld een ietwat achterlijke beschaving op de derde planeet van een onooglijk sterretje in een uithoek van de Melkweg - van dat expansionisme de gevolgen ondervinden.TIBERIUS CLAUDIUS schreef: ↑18 apr 2018 12:21iets dat groeit en blijft groeien zal dus tegen die grenzen aanlopen
Het staat niet geschreven dat geen enkele expansionistische beschaving ooit in staat zal zijn de sprong naar de sterren te maken voordat die zichzelf uitput. Sterker nog, als technologische beschavingen met enige frequentie voorkomen, en als een voldoende aantal daarvan op het cruciale moment expansionistisch zijn, dan zou ik zeggen dat er een goede kans bestaat dat gedurende de geschiedenis van de Melkweg tenminste één daarvan Von Neumann sondes heeft gelanceerd alvorens zichzelf uit te putten.
In deze scenario's ga ik er van uit dat de betreffende beschavingen zichzelf uitputten na het lanceren van deze sondes. Maar ik kan me ook scenario's voorstellen waarin tussen de lancering en de tenondergang een kentering plaatsvindt: de beschaving realiseert eenheid, of beëindigt op andere niet-terminale wijze expansionistische impulsen binnen de grenzen van zijn planetenstelsel, maar blijft desondanks gemotiveerd om de invloeden daarbuiten uit te breiden, door middel van Von Neumann sondes. In weer andere scenario's wordt het gedrag van de beschaving niet gekenmerkt door intern expansionisme en ongebreidelde consumptie van beschikbare bronnen, maar richt zich als één op het bereiken van de sterren.
Over de waarschijnlijkheid van dergelijke scenario's valt te discussiëren: ik acht dergelijke scenario's zelf niet bijzonder waarschijnlijk, maar ze kunnen logischerwijs niet worden uitgesloten.