Ik vind het een raar onsamenhangend stuk. Het lijken wel flarden van een gesprek met allerlei anekdotes er in verwerkt. Ik lees eruit dat de empathische kant van gelovigen sterker is ontwikkeld en bij vrouwen nog sterker. Dus de gelovige vrouw heeft een dubbele bonus. En bij atheïsten is dit minder aanwezig en dan schuift het verhaal ineens door naar psychopaten???. En dan staan hier dus studies tegenover die een ander geluid verkondigen. Dat vrijzinnigen en
atheïsten meer compassie tonen, waar dus toch enige empathie voor nodig is. Hiernaast zit je met de vraag hoe beoordeel je empathie, door overal voorgeprogrammeerd ja op te drukken als dit door een religieuze opvoeding vergaand is geïndoctrineerd. Een vorm van meegaand gedrag dat het goed doet in bepaalde kringen en hieruit haal je dan de empathische kant van het verhaal. En dan nog kan het dus anders verkeren als je kijkt naar
kinderen. En dan kun je ook nog kijken naar het
eigen ego van gelovige kindertjes. Nu mag ik natuurlijk niet een studie over kinderen verwarren met volwassenen, maar je kan dus alle kanten opgaan. Dus ook kijken naar het niveau van samenlevingen hoe daar gekeken wordt naar de sociale onderkant en hoe hier maatregelen uit voortvloeien uit een zeker begrippenkader. Hoe dit is geregeld in community's met veel atheïsten.
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?
Wat ik in ieder geval wel van hem waardeer is, zoals ik ook al eerder heb aangegeven, dat hij het gesprek met mensen zoal John Lennox niet uit de weg is gegaan. Ik begrijp ook dat ze als collega's respectvol met elkaar omgaan, ondanks het feit dat Lennox zijn opvattingen publiekelijk aanvalt. Ik heb persoonlijk ook geen hekel aan hem maar verwerp zijn onwetenschappelijke en agressieve uitlatingen, voor zover van toepassing, en zie daarin een trend die me zorgen baart. Hij is echt niet altijd even genuanceerd.
