realiteit relatief

[sytze]

Ik heb net een documentaire van Stephen Hawking gekeken: Stephen hawking Grand design.

Het zet me weer zeer aan het denken. Ik kan er gewoon niet door slapen. (ook al moet ik morgen weer naar school)

Stel je een trein voor met ramen erin (zoals eigenlijk in elke trein, maar in deze trein is het extra belangrijk)

In één coupé zitten 2 deuren, aan beide kanten 1. Exact in het midden staat een man met een aansteker. bij de twee uiteinden waar de deuren van de coupé zich bevinden staan ook 2 mannen. Het licht word op twee exact dezelfde tijdstippen waargenomen. Dat is logisch.

Maar stel je nu een vrouw voor die buiten de trein staat, en door het raam kijkt. Die "ziet" dat het licht wat naar de man links gaat (als de trein naar rechts rijd) "sneller" naar deze man verplaatst dan naar de man rechts.

Dit betekent dat het uitmaakt vanuit welk punt zoals ik het dan noem de "observator" kijkt. Dit zou betekenen dat realiteit relatief is. (of trek ik te vlug conclusies??)

Het zelfde als dat snelheid relatief is. Als je een trein hebt die zich voortbeweegt is het ook maar vanaf welk punt je observeert. van dichtbij is het alsof het bijv. 120km per uur rijd, maar als je vanaf een afstandje naar de aarde kijkt draait alleen de aarde al met een x aantal km per uur.

Maar de relativiteit van snelheid begrijp ik, maar de relativiteit van "werkelijkheid" waaronder ook natuurlijk snelheid, begrijp ik nog niet helemaal :/ Misschien komt het door mijn tekort aan inzicht in zulke dingen maar ik wil het toch proberen te begrijpen.

Groet, Sytze

[Bram Kaandorp]

In dit geval is snelheid het sleutelwoord, namelijk de snelheid van het licht.

De vrouw ziet de situatie op die manier omdat het licht een afstand moet afleggen.

De werkelijkheid is niet anders, maar de manier waarop zij de werkelijkheid observeert is wel relatief.

Het licht bereikt beide mannen nog steeds tegelijkertijd, mar omdat de vrouw uit het midden staat ziet zij de situatie anders.

Het is eigenlijk het Doppler effect. Als je in Amsterdam bent, en een ambulance komt naar je toe, dan wordt de toon hoger.

Als je dezelfde ambulance vanuit Rotterdam zoudt horen (hypothetisch uiteraard), dan zou je een omlaag gaande toon horen.

Dit betekent niet dat de toon zowel omhoog als omlaag gaat. Het betekent dat de geluidsgolven vanuit verschillende posities anders worden opgevangen.

[Bonjour]

Ik vind de opmerking "realiteit is relatief" wat sterk uitgedrukt. Ik zou met deze voorbeelden eerder het begrip gelijktijdigheid ter discussie stellen.

Neem eens een popconcert in een voetbalstadion. De artiest vraagt de mensen met de muziek mee te klappen. Bij deze artiest zijn er alleen muzikale, blinde (die zich dus niet laten afleiden door zien van klappen van anderen) mensen. Achterin hoort iemand dat iedereen netjes op het juiste moment klapt. Voorin klinkt het als wanorde, immers door de snelheid van het geluld klapt men achterin te laat, en dat komt ook nog eens later bij de oren van de mensen voorin. Klapt men goed of niet?

Weliswaar komt bij de voorbeelden ook snel het doppler effect aan de orde, het is niet de oorzaak van de verschijnselen. Doppler effect gaat over het vevormen van een signaal, niet zozeer over wanneer het signaal bij iemand komt. In relativiteit voorbeeld kan het wat verwarrend werken.

Hier wordt het ook netjes uitgelegd:
http://www.youtube.com/watch?v=nNgzqpKZwhE
(physics for future presidents)

[sytze]

Maar de realiteit is voor elke observator anders toch? En de observators vormen de realiteit..? Of maken dat de realiteit iig kan worden waargenomen. Maar ik kan natuurlijk niet met zekerheid stellen dat er zonder observator geen realiteit zou bestaan. (ja ik maak mezelf nogsteeds schuldig aan solipsisme )

Maar om verder niet richting het solipsisme te gaan, Stel dat realiteit zonder observators toch zou bestaan. Dat betekent dan toch nog wel dat voor iedere observator realiteit ten opzichte van andere observators relatief is?

Groet, Sytze

[Bram Kaandorp]

Weliswaar komt bij de voorbeelden ook snel het doppler effect aan de orde, het is niet de oorzaak van de verschijnselen. Doppler effect gaat over het vevormen van een signaal, niet zozeer over wanneer het signaal bij iemand komt. In relativiteit voorbeeld kan het wat verwarrend werken.

Mee eens. Ik gebruikte het echter om aan te tonen dat de realiteit niet relatief hoeft te zijn om toch verschillende observaties te hebben afhankelijk van positie ten opzichte van een verschijnsel.

[sytze]

ik bedoel geen solopsisme ik bedoel gewoon dat er zonder observators niks zou bestaan. Ik weet even niet hoe dat heet :/

Groet, Sytze

[Bram Kaandorp]

ik bedoel geen solopsisme ik bedoel gewoon dat er zonder observators niks zou bestaan. Ik weet even niet hoe dat heet :/

Groet, Sytze

Dat is 'What the bleep"-isme, als ik me niet vergis.

[Fjedka]

Maakt een omvallende boom in Siberië geluid als er niemand is om het te horen?

Het antwoord is: Ja.

[Bonjour]

Ik zou realiteit definiëren als hetgeen echt gebeurt. Observatoren maken een afbeelding van de realiteit.

Je kan allemaal filosofische ideeën toevoeging, maar de realiteit verandert daar echt niet door.

Iedere observator kan een gebeurtenis vastleggen op een plaats (x, y, z, t). Maar er zijn behoorlijk wat rekenregels om van het ene coördinatenstelsel naar het andere te gaan, zeker als observatoren zich verplaatsen.

[pallieter]

Hehe, prachtige vraag Sytze.

het eerst even compleet onverstaanbaar maken:



Bestaat de realiteit zonder obsrevator?

Eerst 2 linkjes:
http://en.wikipedia.org/wiki/Wave_function_collapse
http://en.wikipedia.org/wiki/Copenhagen_interpretation

The Copenhagen interpretation is one of the earliest and most commonly taught interpretations of quantum mechanics.[1] It holds that quantum mechanics does not yield a description of an objective reality but deals only with probabilities of observing, or measuring, various aspects of energy quanta, entities which fit neither the classical idea of particles nor the classical idea of waves. According to the interpretation, the act of measurement causes the set of probabilities to immediately and randomly assume only one of the possible values. This feature of the mathematics is known as wavefunction collapse. The essential concepts of the interpretation were devised by Niels Bohr, Werner Heisenberg and others in the years 1924–27.

Maar wat wil dit nu zeggen?

http://en.wikipedia.org/wiki/Measurement_problem

Het meetprobleem in de kwantummechanica is het onopgeloste probleem van hoe (of zelfs of) het ineenstorten van de golffunctie precies in zijn werk gaat. Het onvermogen om dit proces direct te kunnen observeren heeft aanleiding gegeven tot verschillende interpretaties van de kwantummechanica en vormt een belangrijke reeks van vragen die elke interpretatie van de kwantummechanica moet beantwoorden. De golffunctie in kwantummechanica evolueert volgens de Schrödingervergelijking tot een lineaire superpositie van de verschillende kwantumtoestanden, maar werkelijke metingen vinden het natuurkundige systeem altijd in één bepaalde toestand. Elke toekomstige evolutie is vervolgens gebaseerd op de toestand, waarin het systeem zich bleek te bevinden, op het moment dat de meting werd gedaan. Dat betekent dat de meting "iets doet" in het te onderzoeken proces. Wat dat 'iets' wel kan zijn wordt niet verklaard in de basistheorie van de kwantumtheorie.

We weten het niet Sytze.

In mijn mening geeft Laniers artikel wel een interessante oplossing.

http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 05#p342596

http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 35#p344677

Extreem vulgariserend: een afstand tussen elementaire deeltjes (op quantumgebied) bestaat niet, enkel een nieuwe orde of toestand. En die nieuwe orde maakt het mogelijk om, zoals in de ERP paradox, 2 deeltjes te hebben die in onze macrowereld heel ver van elkaar zijn, toch dezelfde spin te laten hebben sneller dan het licht de afstand tussen die 2 deeltjes kan afleggen. Als je tijd hebt, heb je ook oorzaak en gevolg. Dit wist men al dat in de quantummechanika dit niet hoeft te zijn. Vervang je nu tijd door een orde, is dit probleem opgelost: een toestand is er (als je hem meet), wanneer of waar (in de macro wereld) doet er niet toe. Meet je niet, is elke toestand mogelijk.

Volgens het artikel bestaat er dus geen tijd zonder meting enkel ruimte. Dus Sytze lijkt het dat de realiteit enkel bestaat door de continue interacties tussen deeltjes. Moesten we dus niet interageren met andere deeltjes zou er geen realiteit zijn (wat natuurlijk onmogelijk is).