Freethinker.nl

In Tegenlicht van 30 april 2012 een interessante documentaire over het opnieuw leefbaar maken van gebieden die veranderd waren in woestijn-landschappen. Honger en droogte wordt daarmee tegengegaan.

Gisteren keek ik naar Last chance to see.
Stephan en Marc bezochten Madagaskar op zoek naar het vingerdiertje.
De leefgebieden voor dit diertje (en vele maki soorten) worden daar steeds kleiner. Oorzaak vooral onze vraag naar milieuvriendelijke verpakkingen. Daarvoor wordt sisal veel als grondstof gebruikt (en dus geen plastic).
De boeren branden een stuk bos plat, verbouwen een paar jaar sisal, tot de grond is uitgeput en beginnen dan aan het volgende stuk bos. Zo is het grootste deel van Madagaskar van bos woestijn geworden.
Het is wrang, dat omdat wij milieu vriendelijk willen zijn, grote delen natuur verwoest worden.
Ze hebben daar bedacht, dat het dorp dat het beste zijn omgeving beschermd een geldsom krijgt. Een jaarlijkse verkiezing.
Probleem is dan, dat de boeren die van sisalbouw leven, geen inkomen hebben als ze de prijs niet winnen. Je kunt het hen moeilijk verwijten, dat ze om toch wat te verdienen roofbouw plegen.

We zullen toch ons broeders hoeder moeten zijn en hen steunen in andere oplossingen te bedenken. Wellicht kunnen banken e.e.a. financieren i.p.v. geld aan bonussen uit te betalen.

@ Vilaine: De belangrijkste boodschap lijkt me dat er niet zoiets bestaat als een milieuvriendelijke wegwerpverpakking, en dat we meer met statiegeld, of zelfs vers moeten doen.

Wanneer je door sisal verarmde grond gaat omturnen in groen, zal de vraag naar sisal weer stijgen, waardoor je uiteindelijk pas op de plaats maakt ten opzichte van de huidige situatie.
Dar schiet men uiteindelijk niets mee op.

Hoewel de docu van het vingerdiertje ook erg mooi was, heeft dat met mijn onderwerp niet veel te maken.

Ik zal nog even extra toelichten wat er te zien is in de documentaire Groen Goud van Tegenlicht.
John D. Liu heeft een film gemaakt met de titel "Hope in a changing climate". Hij reist over de wereld en legt contacten met mensen van regeringsleiders tot dorpelingen. Hij overtuigt hen met filmmateriaal en foto's hoe menselijk ingrijpen verwoestijning kan tegengaan.
Geoff Lawton is de ontwerper van permacultuur.

In landen als Ethiopië, het Chinese Lössgebergte, Rwanda, Jordanië worden grote successen geboekt met het creëren van oases waardoor honger en droogte verdwijnen.

Bijzonder interessante documentaire gaf ik in de openingspost. De trailer van de film is hier te vinden.

Dat zijn nu zaken waar ik zelfs dagdromen mee kan vullen.

Bij mijn weten gaat de invloed van de mens naar woestijnvorming op grote schaal (honderden duizenden vierkante kilometers) zelfs terug naar de Romeinen. De gigantische nood naar hout voor schepen, bouwwerken, kampen, brandstof,... zou het begin geweest van volledige ontbossing in Noord afrika, met een ongeziene klimaatsverandering in de Noord Afrikaanse landen tot gevolg.

Voordien gingen de meeste beschavingen ten onder door het verzilten van vruchtbare gronden door irrigatie. De reden waarom de Egyptenaren zo succesvol waren was dan ook dat zij, dankzij de jaarlijkse overstromingen van de Nijl met haar vers slib, hun vruchtbare gronden niet verzilten.

De Romeinen echter met hun aqaducten konden landbouw verplaatsen naar nieuwe gronden, alsook haalden zij hun grondstoffen uit een zeer uitgestrekt gebied. Dit maakte een beschaving mogelijk die, ondanks het vernietigen van Habitats, toch kon blijven floreren todat epidemies en ziektes haar in het verval storten.

Kent iemand dit gegeven? Op internet is er niet veel van terug te vinden.


http://www.globalcoral.org/index.html

Bovenstaande link geeft misschien een nog veel belangerijker en zelfs goedkoper initiatief om de verwoesting, die wij aan onze planeet toebrengen, terug te schroeven.

Wiki:

Een koraalrif is een biologisch systeem dat voor een belangrijk deel zichzelf door hergebruik onderhoudt. Zo wordt een belangrijke voedselbron, het zoöplankton voor een groot deel door het rif zelf geproduceerd. De koraalpoliepen scheppen in hun vaak ontelbare aantallen een complete leefgemeenschap, waar vele andere planten en dieren hun behuizing vinden. Behalve de steenkoralen treffen we hier ook zachte koralen met hun grote kleurenpracht, en gorgonen aan. Daarnaast herbergt het koraalrif een grote hoeveelheid aan vissen, waaronder grote roofvissen maar ook kleinere visjes die zich dichter bij de koraalwanden bevinden. De riffen die zij bouwen kunnen bijzonder groot worden. Het grootste rif is het Groot Barrièrerif dat het grootste deel van de oostkust van Australië afschermt en het voor de scheepvaart moeilijk toegankelijk maakt. Koraalriffen zijn daarmee de grootste biogene structuren op aarde. Naar schatting leeft een kwart van alle zoutwatervissen in de buurt van koraalriffen. De riffen beslaan 0,02% van het oceaanoppervlak.

http://www.kennislink.nl/publicaties/ko ... -opwarming

Wie kent niet de schitterende plaatjes van riffen vol koralen en vissen. Steeds meer koraalriffen worden echter aangetast door bleking, ziektes en verzuring (en daardoor verminderde groei). De vispopulatie in de riffen neemt hierdoor drastisch af en daarmee is de voedselvoorziening voor 1 miljard mensen in gevaar. Ook de kustbescherming loopt gevaar. De laatste jaren stapelen de bewijzen zich op dat de wereldwijde opwarming de oorzaak is.

Hoewel weinig populair is de ondergang van onze koraalriffen waarschijnlijk de grootste uitdaging waar de mens de komende decennia mee te maken zal hebben. We hebben onze oceanen leeggevist en hebben bijkomend de kraamkamers waar maritiem leven ontstaat bijna volledig vernietigd!

Wiki:

Een aantal factoren bedreigen op de lange termijn het voortbestaan van koraalriffen. Dit zijn factoren als vervuiling, het broeikaseffect, temperatuurstijging van het zeewater, verzuring van de zee en het el Niño verschijnsel. Ook de in sommige Aziatische landen (vooral: Indonesië en de Filipijnen) toegepaste vismethoden als het vissen met dynamiet, zelfgemaakte explosieven en cyanide vormen een groot gevaar. Opwarming en verzuren van zeewater blijkt te leiden tot verbleking van koraal (bleaching) en vaak ook tot dood van koraal, door het afsterven van Zoöxanthellen. Volgens sommige schattingen zullen, als de huidige trend zich voortzet, binnen 50 jaar 70% van de koraalriffen verdwenen zijn. Zo heeft een recent grootschalig recent onderzoek naar het Groot Barrièrerif in Australië aangetoond dat de snelheid waarmee koraal kalk uit het zeewater opneemt, de laatste 20 jaar sterk is afgenomen. Dit leidt tot een vertraagde groei van steenkoralen in dit gebied. Volgens onderzoekers is dit mogelijk een gevolg van de toename van kooldioxide (CO2) in de atmosfeer waardoor oceanen geleidelijk verzuren, of van de opwarming van het zeewater. In September 2007 worden ook koraalriffen voor het eerste genoemd op de IUCN Rode Lijst.

Om te eindigen een spectaculair filmpje over hoe je terug koralen kan kweken:

http://www.youtube.com/watch?v=oLa25RktKVo
http://www.youtube.com/watch?v=W5ZCcbqI ... ure=relmfu

pallieter schreef:Dat zijn nu zaken waar ik zelfs dagdromen mee kan vullen.

Bij mijn weten gaat de invloed van de mens naar woestijnvorming op grote schaal (honderden duizenden vierkante kilometers) zelfs terug naar de Romeinen. De gigantische nood naar hout voor schepen, bouwwerken, kampen, brandstof,... zou het begin geweest van volledige ontbossing in Noord afrika, met een ongeziene klimaatsverandering in de Noord Afrikaanse landen tot gevolg.

Voordien gingen de meeste beschavingen ten onder door het verzilten van vruchtbare gronden door irrigatie. De reden waarom de Egyptenaren zo succesvol waren was dan ook dat zij, dankzij de jaarlijkse overstromingen van de Nijl met haar vers slib, hun vruchtbare gronden niet verzilten.

De Romeinen echter met hun aqaducten konden landbouw verplaatsen naar nieuwe gronden, alsook haalden zij hun grondstoffen uit een zeer uitgestrekt gebied. Dit maakte een beschaving mogelijk die, ondanks het vernietigen van Habitats, toch kon blijven floreren todat epidemies en ziektes haar in het verval storten.

Mensen hebben denkfouten gemaakt waardoor zij hun habitat in een tijd van millennia hebben verwoest en alle groene vegetatie hebben laten kaalvreten door grote kuddes grazende dieren. Een grote veestapel werd ook in lang vervlogen tijden gezien als grote rijkdom, terwijl die rijkdom juist ervoor zorgde dat hele berglandschappen werden kaalgevreten. In Griekenland zie je dit ook gebeuren nu, dat boeren hun kuddes nog steeds laten grazen op bergen terwijl daar nauwelijks nog groen op groeit. Alle jonge aanplant wordt gelijk weggevreten. De eerste stap naar herstel van het ecosysteem is het binnenhouden (of opeten) van de volledige veestapel en akkerbouw tegen te gaan. Maar ja, maak dat die boeren eens wijs. Dit doet de documentairemaker John D. Liu dus en Geoff Lawton.

Van oudsher gelooft de mens dat God verantwoordelijk is voor hongersnood en droogte. De 'afwezigheid' van God wordt veroordeeld. Terwijl het de mens zelf is die een eind kan maken aan die hongersnood. En met een goed werkend ecosysteem hoeft er geen sprake te zijn van droogte.

pallieter schreef: Hoewel weinig populair is de ondergang van onze koraalriffen waarschijnlijk de grootste uitdaging waar de mens de komende decennia mee te maken zal hebben. We hebben onze oceanen leeggevist en hebben bijkomend de kraamkamers waar maritiem leven ontstaat bijna volledig vernietigd!

De handelwijze van de mens op deze hele planeet, op zowel het land als in de zee, is desastreus en gaat zorgen voor grote rampen aangezien er voor slechts weinigen nog te eten zal zijn met de toenemende aanwas van de mensheid. Over 12 jaar is er weer een miljard mensen bijgekomen. En allemaal krijgen ze honger.

Populatie krimp is de oplossing, anders zal de wal het schip keren.

Fish schreef:Populatie krimp is de oplossing, anders zal de wal het schip keren.

Zo is het. Spijtig dat de overigens boeiende documentaire niet doorgraaft naar grondoorzaken.

De mensen die woestijnen hebben veroorzaakt waren niet dom, ze hadden geen keuze.
Wanneer grasland overbegraasd wordt, schakelt men schapen in, die eten wat de runderen achterlieten. Als schapen geen voedsel meer vinden, schakelt men noodgedwongen over op geiten, die de laatste worteltjes weten los te rukken tussen de stenen.

In de documentaire merkt men regelmatig dat rond de herstellende gebieden afrasteringen worden geplaatst. Als het goed is overleven de voormalige herders dan op overheidssubsidies, want hun armetierige overlevingsmogelijkheden zijn hen ontnomen. Later worden ze misschien uitgespuwd als profiteurs die niet willen werken (genen etc...) Of worden ze terug toegelaten in de groene omgeving, en begint de degratie opnieuw, misschien sneller of misschien trager, al naargelang hun aantal.

Nog een zijdelingse opmerking: het verhaal begint in de lössbergen van China. In het Nabije oosten of Noord-Afrika is geen löss, omdat de ijskap nooit tot daar is geraakt.

Dat is van het grootste belang voor de herstelbaarheid. Löss (afzetting van leem door winden na de ijstijd) kan water vasthouden, rivierklei kan dat ook, maar zand niet. Dat men de humuslaag op een zandgrond kan herstellen in drie jaar tijd? Drieduizend is waarschijnlijker.

Vilaine schreef:Gisteren keek ik naar Last chance to see.
Stephan en Marc bezochten Madagaskar op zoek naar het vingerdiertje.
De leefgebieden voor dit diertje (en vele maki soorten) worden daar steeds kleiner. Oorzaak vooral onze vraag naar milieuvriendelijke verpakkingen. Daarvoor wordt sisal veel als grondstof gebruikt (en dus geen plastic).
De boeren branden een stuk bos plat, verbouwen een paar jaar sisal, tot de grond is uitgeput en beginnen dan aan het volgende stuk bos. Zo is het grootste deel van Madagaskar van bos woestijn geworden.
Het is wrang, dat omdat wij milieu vriendelijk willen zijn, grote delen natuur verwoest worden.
Ze hebben daar bedacht, dat het dorp dat het beste zijn omgeving beschermd een geldsom krijgt. Een jaarlijkse verkiezing.
Probleem is dan, dat de boeren die van sisalbouw leven, geen inkomen hebben als ze de prijs niet winnen. Je kunt het hen moeilijk verwijten, dat ze om toch wat te verdienen roofbouw plegen.

We zullen toch ons broeders hoeder moeten zijn en hen steunen in andere oplossingen te bedenken. Wellicht kunnen banken e.e.a. financieren i.p.v. geld aan bonussen uit te betalen.

Dit lijkt veel op het bio-brandstof proces. Hoera, dachten de meesten hier.
Inmiddels is in die landen hun basis voedsel onbetaalbaar geworden. Worden velen gewoon onteigend van hun armzalige lapje grond, want de (europese, chinese, japanse, amerikaanse) rijkaard wil graag een heel groot stuk om bio-brandstof te gaan voorzien.

Ik tank dan ook geen bio.