Gehandicaptenzorg... geldpotjes en AWBZ.... verhalend
Geplaatst: 25 aug 2008 01:42
Krijgen wat je toe komt.
Hoe een christelijk overheid omgaat met het welzijn van hulpbehoevenden die niet in staat zijn om voor zichzelf op te komen. Een kort samengevat antwoord daarop is: Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen.
Doch een gedetineerde zal versobering niet accepteren, dus daar staat de geldkraan wijd open. En dat terwijl gedetineerden in detentie worden gesteld omdat zij iets op hun kerfstok hebben. Mensen die afhankelijk zijn van anderen, hulpbehoevenden, krijgen steeds meer te maken met bezuinigingen. Veelal zijn dit mensen met een niet al te hoog inkomen. Hierdoor hebben deze mensen steeds minder te besteden en moet men een keuze gaan maken waarop bezuinigd gaat worden. Wordt dat die ene warme maaltijd per dag of het beleg op de broodmaaltijden? Of dan maar niet die thuiszorg?
Werken in de zorg, een dankbaar beroep. Werken in de zorg doet men om te zorgen, je bekommeren over een ander mens, een mens die hulp nodig heeft om een menselijk bestaan te mogen leiden.
Situatieschets:
Detentiecentrum Zeist:
Danny van O, 25 jaar zit sinds 2 dagen in detentie. Hij is opgepakt op Schiphol met 23 bolletjes in zijn spijsverteringsgestel. Meneer is zeer onthutst dat hij gepakt is. Zijn emoties lopen zo op, dat meneer een woede-aanval krijgt. Hierbij molestreert meneer zijn 2 jaar jonge televisie, deze wordt binnen 24 uur vervangen voor een nieuwe. Iedere gedetineerde krijgt dagelijks tijd om te “luchten” en er is voor een ieder voldoende geestelijke en medische zorg aanwezig. Wanneer meneer van O na 4 dagen detentie naar het ziekenhuis moet voor diabetescontrole, gaat er 3 man begeleiding mee. De zorg voor deze gedetineerde persoon is uitermate goed.
****** 21-08-2008
Iedere medewerker van ***** krijgt een brief van de raad van bestuur. Net als een aantal maanden terug gaat de inhoudt van de brief over… Jawel… bezuinigingen. In een tijd waarin al maanden geen kwaliteitszorg geboden kan worden wordt wederom in het budget gesneden. Wederom een versobering van de zorg.
Door de bezuinigingen van een aantal jaren geleden werd de cliënt al geheel een “product”. Een product dat rond 08.00 uur de pilletjs krijgt en dan binnen 15 minuten gewassen, gedroogd en aangekleed aan een boterham werd gezet en waar tot omstreeks 09.25 uur weer even naar omgekeken zal worden om snel even een jas aangetrokken te krijgen om als een speer naar de activiteiten te worden gebracht om daar een kleine 2 uur vermaakt te worden. Dan vlak voor etenstijd weer die jas aan en wederom in een haastige wind weer terug naar de woonvoorziening terug om daar binnen een half uur de warme maaltijd naar binnen geschoven te krijgen, samen met de 2e medicatieronde. En daarna even tijd om uit te buiken? Ben je mal? Nee, geen rust voor de oudere gepensioneerde gehandicapte. Nee, snel naar het toilet en dan weer rennen naar de volgende 2 uur vertier bij de activiteiten, waarin men moet hopen dat men geen behoefte heeft aan individuele aandacht omdat dit het eerst zal uitvallen indien er een te kort bij de activiteiten is. En ja… dan zo netjes in de visie hebben staan dat de zorg op maat dient gegeven te worden. Ja… op maat van de zorgverlener, want zorg op maat kunnen wij allang niet meer bieden.
Met veel pijn en moeite is het mogelijk om basiszorg te leveren aan de cliënt. De cliënt die het gehaaste programma van de medewerkers op de woonvoorziening en activiteiten moeten doorstaan. Dag in en dag uit en dat op hun ouwe dag, waarin men recht heeft op een rustig bestaan en individuele aandacht zodat men het gevoel heft dat er ook echt naar hen wordt omgekeken. Begeleiding in de geestelijke achteruitgang die op angstige wijze wordt ervaren. Even een moment voor een gesprek waar men zo naar verlangt is er niet. Versobering, versobering. Het lijkt een zware straf om afhankelijk te zijn. En waaraan heef men het verdient? Een straf omdat men een beperking heeft, en niet zoals de gemiddelde Hollander in staat is voor zichzelf te kunnen zorgen. Alleen wordt iemand met een beperking nog zwaarder gestraft. Mensen met een beperking zijn immers lang niet altijd in staat om voor zichzelf te kunnen zorgen. Indien men bij gedetineerden versoberingen doorvoert, komen er zoveel protesten en zullen de spanningen zo hoog oplopen, dat men een dergelijk besluit weer terug zal nemen.
Mensen die ooit gekozen hebben om in de zorg te gaan werken, zoeken nu naar veelal naar ander soort werk. Werk waarin het individu wel centraal kan staan. Werk, waarbij de werkdruk een stuk lager is. Dit aangezien men er ooit voor gekozen heeft om te gaan werken in de zorg om te mogen zorgen, en niet om allerhande taken eromheen te moeten doen. Meer taken met minder mensen in minder uren moet men nu verzetten. Dat klinkt als: werken met een product, en niet als: werken met een mens van vlees en bloed. Een mens dat gevoel heeft en regelmatig aandacht nodig heeft. Een mens dat niet alleen handelingen als hulp nodig heeft, maar ook een warm en menselijk contact. Het kwijt kunnen van emoties en extra zorg wanneer dit individu ziek is. Af en toe een knuffel, en ongehaast een dag moeten kunnen doorbrengen.
Is dit de zorg die wij kunnen bieden aan onze cliënten? De mensen die aan onze organisatie zijn toevertrouwd? Je hebt vraag en aanbod, helaas sluiten deze niet op elkaar aan. Men wilt graag belevingsgerichte zorg verlenen, helaas schort het aan een te kort aan handen aan het bed en te veel taken die niet direct met de cliënten te maken hebben.
Dergelijke regeldingen kosten een aanzienlijk percentage van onze diensttijen die ons als zorgverlener van het bed weghouden. Ook dit gaat ten kosten van de cliënt die al zo weinig aandacht krijgt.
Hoe ver gaan we door met bezuinigen? Krijgt men binnenkort nog maar 7,5 minuut voor de ADL? En wordt een belegde boterham niet te duur? We kunnen overstappen op droog brood en dat glas melk? Dit kan makkelijk worden aangelengd met water, dat scheelt dan weer de helft van de prijs. En waarom zullen we nog sappen gaan aanschaffen? Er zijn al instellingen die alleen nog maar koffie, thee en aanmaaklimonade schenken. Zo’n sapje is dus veel te duur. En frisdranken? Nee… dat gaat helemaal te ver. Gewoon water uit de kraan. Is nog gezond ook! En de verdrogingen? Ja, het aantal verdrogingen zullen we ook maar eens gaan halveren. Dubbel effect: Het scheelt tijd en halveert ook de kosten van het inco-materiaal.
En aan nachtlampjes doen we maar niet meer, nee… zonde van de energie. Verder kunnen we het wc-papier gaan vervangen voor oude kranten en mag een ieder om de week gaan douchen, Ja… ook op de waternota moet bezuinigd worden. Verder kan de verwarming ’s winters wel een stuk lager gezet worden. We doen de cliënten maar een extra trui en maillot aan. En op de bedden? Ach een extra deken volstaat wel. Lekker warm toch?
Ook op de kwantiteit van het personeel moet maar weer eens bezuinig worden. Overdag 2 medewerkers op 1 groep? Dat is toch van de gekken? 1 medewerker op 9 bewoners moet maar eens standaard gaan worden. En 1 coördinator per pand? Veel te duur! 1 op de drie panden volstaat toch wel. En de EVB-ers kunnen wel een aantal taken van de coördinator op zich gaan nemen. En de medewerker-begeleider? Ach, die kan een aantal EVB-taken op zich gaan nemen. Dat is toch net zo makkelijk? Verder kunnen de werkvelden van de clustermanager ook gemakkelijk worden uitgebreid. Elke clustermanager moet gemakkelijk een gebied gaan Dit kan makkelijk worden verdubbeld. Zij krijgen dan een werkgebied dat 2X zo groot is dan nu. Gewoon een kwestie van taken schikken. Wat moet er gedaan worden en wat kan er worden geskipt?
Kijk eens hoe eenvoudig een bezuiniging is door te voeren in de gehandicaptenzorg. Ja heel cynisch… de thuiszorg was eerst aan de beurt, maar ja… wat wil je met hoge pieten die jaarlijks zoveel euries meer verdienen dan onze weledele en zeer ggggrrristelijke balken-ellende. Want ja… het zit niet in zijn structuur dat een zorgverlener van een aanzienlijk kleiner gebied dan hij doet meer verdient. Dat zit niet in de balken-ellende-structuur. Nee… En zoals iedere bezuiniging geen hoge pieten mag raken, draagt men er wel zorg voor, dat de eigen portemonnee niet zal worden aangetast. Nee… dat mag men alleen in de lagerliggende lagen voelen. Want die domme medewerkers op de werkvloer tolereren toch alles heel gemakkelijk in hun domheden. Want mensen harder laten werken met minder directe collega’s, wie trapt daar nou in? Ja… dat zijn de medewerkers in de zorg!
Want de cliënt zal hierover toch niets te zeggen hebben.
Hoe een christelijk overheid omgaat met het welzijn van hulpbehoevenden die niet in staat zijn om voor zichzelf op te komen. Een kort samengevat antwoord daarop is: Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen.
Doch een gedetineerde zal versobering niet accepteren, dus daar staat de geldkraan wijd open. En dat terwijl gedetineerden in detentie worden gesteld omdat zij iets op hun kerfstok hebben. Mensen die afhankelijk zijn van anderen, hulpbehoevenden, krijgen steeds meer te maken met bezuinigingen. Veelal zijn dit mensen met een niet al te hoog inkomen. Hierdoor hebben deze mensen steeds minder te besteden en moet men een keuze gaan maken waarop bezuinigd gaat worden. Wordt dat die ene warme maaltijd per dag of het beleg op de broodmaaltijden? Of dan maar niet die thuiszorg?
Werken in de zorg, een dankbaar beroep. Werken in de zorg doet men om te zorgen, je bekommeren over een ander mens, een mens die hulp nodig heeft om een menselijk bestaan te mogen leiden.
Situatieschets:
Detentiecentrum Zeist:
Danny van O, 25 jaar zit sinds 2 dagen in detentie. Hij is opgepakt op Schiphol met 23 bolletjes in zijn spijsverteringsgestel. Meneer is zeer onthutst dat hij gepakt is. Zijn emoties lopen zo op, dat meneer een woede-aanval krijgt. Hierbij molestreert meneer zijn 2 jaar jonge televisie, deze wordt binnen 24 uur vervangen voor een nieuwe. Iedere gedetineerde krijgt dagelijks tijd om te “luchten” en er is voor een ieder voldoende geestelijke en medische zorg aanwezig. Wanneer meneer van O na 4 dagen detentie naar het ziekenhuis moet voor diabetescontrole, gaat er 3 man begeleiding mee. De zorg voor deze gedetineerde persoon is uitermate goed.
****** 21-08-2008
Iedere medewerker van ***** krijgt een brief van de raad van bestuur. Net als een aantal maanden terug gaat de inhoudt van de brief over… Jawel… bezuinigingen. In een tijd waarin al maanden geen kwaliteitszorg geboden kan worden wordt wederom in het budget gesneden. Wederom een versobering van de zorg.
Door de bezuinigingen van een aantal jaren geleden werd de cliënt al geheel een “product”. Een product dat rond 08.00 uur de pilletjs krijgt en dan binnen 15 minuten gewassen, gedroogd en aangekleed aan een boterham werd gezet en waar tot omstreeks 09.25 uur weer even naar omgekeken zal worden om snel even een jas aangetrokken te krijgen om als een speer naar de activiteiten te worden gebracht om daar een kleine 2 uur vermaakt te worden. Dan vlak voor etenstijd weer die jas aan en wederom in een haastige wind weer terug naar de woonvoorziening terug om daar binnen een half uur de warme maaltijd naar binnen geschoven te krijgen, samen met de 2e medicatieronde. En daarna even tijd om uit te buiken? Ben je mal? Nee, geen rust voor de oudere gepensioneerde gehandicapte. Nee, snel naar het toilet en dan weer rennen naar de volgende 2 uur vertier bij de activiteiten, waarin men moet hopen dat men geen behoefte heeft aan individuele aandacht omdat dit het eerst zal uitvallen indien er een te kort bij de activiteiten is. En ja… dan zo netjes in de visie hebben staan dat de zorg op maat dient gegeven te worden. Ja… op maat van de zorgverlener, want zorg op maat kunnen wij allang niet meer bieden.
Met veel pijn en moeite is het mogelijk om basiszorg te leveren aan de cliënt. De cliënt die het gehaaste programma van de medewerkers op de woonvoorziening en activiteiten moeten doorstaan. Dag in en dag uit en dat op hun ouwe dag, waarin men recht heeft op een rustig bestaan en individuele aandacht zodat men het gevoel heft dat er ook echt naar hen wordt omgekeken. Begeleiding in de geestelijke achteruitgang die op angstige wijze wordt ervaren. Even een moment voor een gesprek waar men zo naar verlangt is er niet. Versobering, versobering. Het lijkt een zware straf om afhankelijk te zijn. En waaraan heef men het verdient? Een straf omdat men een beperking heeft, en niet zoals de gemiddelde Hollander in staat is voor zichzelf te kunnen zorgen. Alleen wordt iemand met een beperking nog zwaarder gestraft. Mensen met een beperking zijn immers lang niet altijd in staat om voor zichzelf te kunnen zorgen. Indien men bij gedetineerden versoberingen doorvoert, komen er zoveel protesten en zullen de spanningen zo hoog oplopen, dat men een dergelijk besluit weer terug zal nemen.
Mensen die ooit gekozen hebben om in de zorg te gaan werken, zoeken nu naar veelal naar ander soort werk. Werk waarin het individu wel centraal kan staan. Werk, waarbij de werkdruk een stuk lager is. Dit aangezien men er ooit voor gekozen heeft om te gaan werken in de zorg om te mogen zorgen, en niet om allerhande taken eromheen te moeten doen. Meer taken met minder mensen in minder uren moet men nu verzetten. Dat klinkt als: werken met een product, en niet als: werken met een mens van vlees en bloed. Een mens dat gevoel heeft en regelmatig aandacht nodig heeft. Een mens dat niet alleen handelingen als hulp nodig heeft, maar ook een warm en menselijk contact. Het kwijt kunnen van emoties en extra zorg wanneer dit individu ziek is. Af en toe een knuffel, en ongehaast een dag moeten kunnen doorbrengen.
Is dit de zorg die wij kunnen bieden aan onze cliënten? De mensen die aan onze organisatie zijn toevertrouwd? Je hebt vraag en aanbod, helaas sluiten deze niet op elkaar aan. Men wilt graag belevingsgerichte zorg verlenen, helaas schort het aan een te kort aan handen aan het bed en te veel taken die niet direct met de cliënten te maken hebben.
Dergelijke regeldingen kosten een aanzienlijk percentage van onze diensttijen die ons als zorgverlener van het bed weghouden. Ook dit gaat ten kosten van de cliënt die al zo weinig aandacht krijgt.
Hoe ver gaan we door met bezuinigen? Krijgt men binnenkort nog maar 7,5 minuut voor de ADL? En wordt een belegde boterham niet te duur? We kunnen overstappen op droog brood en dat glas melk? Dit kan makkelijk worden aangelengd met water, dat scheelt dan weer de helft van de prijs. En waarom zullen we nog sappen gaan aanschaffen? Er zijn al instellingen die alleen nog maar koffie, thee en aanmaaklimonade schenken. Zo’n sapje is dus veel te duur. En frisdranken? Nee… dat gaat helemaal te ver. Gewoon water uit de kraan. Is nog gezond ook! En de verdrogingen? Ja, het aantal verdrogingen zullen we ook maar eens gaan halveren. Dubbel effect: Het scheelt tijd en halveert ook de kosten van het inco-materiaal.
En aan nachtlampjes doen we maar niet meer, nee… zonde van de energie. Verder kunnen we het wc-papier gaan vervangen voor oude kranten en mag een ieder om de week gaan douchen, Ja… ook op de waternota moet bezuinigd worden. Verder kan de verwarming ’s winters wel een stuk lager gezet worden. We doen de cliënten maar een extra trui en maillot aan. En op de bedden? Ach een extra deken volstaat wel. Lekker warm toch?
Ook op de kwantiteit van het personeel moet maar weer eens bezuinig worden. Overdag 2 medewerkers op 1 groep? Dat is toch van de gekken? 1 medewerker op 9 bewoners moet maar eens standaard gaan worden. En 1 coördinator per pand? Veel te duur! 1 op de drie panden volstaat toch wel. En de EVB-ers kunnen wel een aantal taken van de coördinator op zich gaan nemen. En de medewerker-begeleider? Ach, die kan een aantal EVB-taken op zich gaan nemen. Dat is toch net zo makkelijk? Verder kunnen de werkvelden van de clustermanager ook gemakkelijk worden uitgebreid. Elke clustermanager moet gemakkelijk een gebied gaan Dit kan makkelijk worden verdubbeld. Zij krijgen dan een werkgebied dat 2X zo groot is dan nu. Gewoon een kwestie van taken schikken. Wat moet er gedaan worden en wat kan er worden geskipt?
Kijk eens hoe eenvoudig een bezuiniging is door te voeren in de gehandicaptenzorg. Ja heel cynisch… de thuiszorg was eerst aan de beurt, maar ja… wat wil je met hoge pieten die jaarlijks zoveel euries meer verdienen dan onze weledele en zeer ggggrrristelijke balken-ellende. Want ja… het zit niet in zijn structuur dat een zorgverlener van een aanzienlijk kleiner gebied dan hij doet meer verdient. Dat zit niet in de balken-ellende-structuur. Nee… En zoals iedere bezuiniging geen hoge pieten mag raken, draagt men er wel zorg voor, dat de eigen portemonnee niet zal worden aangetast. Nee… dat mag men alleen in de lagerliggende lagen voelen. Want die domme medewerkers op de werkvloer tolereren toch alles heel gemakkelijk in hun domheden. Want mensen harder laten werken met minder directe collega’s, wie trapt daar nou in? Ja… dat zijn de medewerkers in de zorg!
Want de cliënt zal hierover toch niets te zeggen hebben.