Doodslag

[axxyanus]

Jouw veronderstelling dat, voor wie een moordplan heeft bedacht, moord daarna gewoon een van de middelen tot een doel wordt, lijkt mij echter onbewezen. Wel is het zo dat de moordenaar tijd heeft gehad om de strafrechtelijke gevolgen te overwegen. Ergo Afschrikking en morele afkeuring werken op zo iemand beter, al blijft het feit dat de hoogte van de straf niet zo veel uitmaakt. Eerder telt de kans op gepakt te worden sterk mee. Ook hier echter spelen de aan het doden voorafgaande gebeurtenissen sterk mee.

Niet daarna. Ik wl een uitzondering maken voor mensen die vastzitten in een hopeloze situatie zoals iemand die vastzit in een gewelddadig huwelijk. Maar elke andere moordenaar heeft door zijn daad getoond dat hij voor zichzelf van oordeel is dat moord een te overwegen optie is. Wat bewijs wil je nog meer dan dat die persoon die lijn overschreden heeft?

Ik begrijp ook niet waar jij het haalt dat afschrikking en morele afkeuring beter werken bij iemand die een moord gepland en uitgevoerd heeft. Misschien dat ze dat inderdaad doen bij iemand die nog in het stadium van de planning zit maar eens de planner de moord uitgevoerd heeft is het duidelijk dat die afschrikking en morele afkeuring bij deze persoon onvoldoende gewicht in de schaal hebben gelegd om de uitvoering tegen te houden.

We hebben het hier over de strafmaat, dus over personen die de misdaad begaan hebben. Niet over mensen die de misdaad overwegen.

Je maakt tussendoor een belangrijke opmerking. De doodslager zoekt de omstandigheden meestal niet op. Maar wat als hij dat wél doet? Het beleid ten opzichte van dronken verkeersdeelnemers wijst er duidelijk op, dat we dan juist zwaarder straffen (ofschoon een dronken persoon, de facto tijdelijk minder toerekeningsvatbaar is.

Maar dan gaat het niet meer om doodslag vs moord maar om verzachtende vs bezwarende feiten. Jouw voorbeeld van dronken verkeersdeelnemers hier gaat niet eens over doodslag maar over dood door schuld.

Al met al krijg ik de induk dat een langere straf voor moord dan voor doodslag niet echt zinvol is. Eerder - vermoed ik - het wellicht nuttig om een teede moord of doodslag met levenslang te bestraffen, Waarbij levenslang inhoudt: zolang als de dader tot weer een herhaling in staat is.

Dat betekent de facto levenslang voor een herhaling. Wat betekent dat weer tot herhaling in staat? Dat we dat niet kunnen uitsluiten? Dat we aanwijzingen hebben dat bepaalde omstandigheden hem tot een herhaling zullen brengen? Welk risico mag de maatschappij daarbij lopen? Stel dat we met een zekere nauwkeurigheid kunnen inschatten dat iemand een kans van 1% heeft dat hij weer tot moord of doodslag zal overgaan in de volgende tien jaar. Houden we zo iemand vast of laten we hem los? Wat als we 100 dergelijke mensen hebben?

Wat betreft de minister, ben ik dan ook van mening dat hij er beter aan had gedaan herhaling zwaarder te gaan bestraffen dan domweg het maximum voor doodslag te verlengen. De velenging dient echter wel degelijk een van de functies van het strafrecht (punt 2)

Strengere bestraffing bij herhaling lijkt mij ook een betere optie.

Ik betwijfel dat een verlenging functie twee dient. Wat er maar al te vaak gebeurt, is dat er een aantal zaken het nieuws halen waarbij het rechtvaardigheidsgevoel van de burger geschonden wordt. Dan neemt men snel snel een aantal maatregelen om die specifieke situaties aan te pakken zonder goed na te denken over wat de gevolgen zijn in andere situaties. Het gevolg is dan maar al te vaak dat deze maatregelen situatie bevorderen die op een andere manier het rechtsvaardigheidsgevoel schenden. Maar dat merkt men dan pas later. En zo is het dan best mogelijk dat men later door andere omstandigheden zich verplicht voelt deze maatregelen gewoon in te trekken en zitten we voor we het weten in een caroussel van verstrengende en minder strenge maatregelen.

[Peter van Velzen]

Niet daarna. Ik wl een uitzondering maken voor mensen die vastzitten in een hopeloze situatie zoals iemand die vastzit in een gewelddadig huwelijk. Maar elke andere moordenaar heeft door zijn daad getoond dat hij voor zichzelf van oordeel is dat moord een te overwegen optie is. Wat bewijs wil je nog meer dan dat die persoon die lijn overschreden heeft

Niet elke andere moordenaar. alleen degenen die gepakt zijn (Dat is echter bij moord wel 80%!) en van wie de planning is aangetoond. Maar wat je stelt is correct. Het is overigens géén bewijs, wel logisch gedacht. Waar wij echt anders denken is in het volgende.

Ik begrijp ook niet waar jij het haalt dat afschrikking en morele afkeuring beter werken bij iemand die een moord gepland en uitgevoerd heeft. Misschien dat ze dat inderdaad doen bij iemand die nog in het stadium van de planning zit maar eens de planner de moord uitgevoerd heeft is het duidelijk dat die afschrikking en morele afkeuring bij deze persoon onvoldoende gewicht in de schaal hebben gelegd om de uitvoering tegen te houden.

Maar afschrikking is ook niet bedoeld om moorden te voorkomen die al gepleegd zijn. Hallo!
Afschrikking is bedoeld om moorden te voorkomen die worden overwogen, maar nog niet gepleegd zijn, De maximale lengte (10 of 25 jaar) doet er overigens minder toe dan de hoge pakkans.

Maar dan gaat het niet meer om doodslag vs moord maar om verzachtende vs bezwarende feiten. Jouw voorbeeld van dronken verkeersdeelnemers hier gaat niet eens over doodslag maar over dood door schuld.

De dronken bestuurder is geen voorbeeld van doodslag maar wel een voorbeeld hoe we over mensen oordelen die de omstandigheden opzoeken! Overigens is in dit verband het motief niet onbelangrijk. Een huurmoordenaar is niet hetzelfde als iemand die een persoon persoonlijk haat. Net als een lustmoorenaar, of iemand die moordt om bestraffing te voorkomen, Ook dat lijkt me belangrijker dan het verschil tussen moord en doodslag. Al zie ik even niet in hoe je bij dergelijke personen tot de conclusie kunt komen dat het “slechts” doodslag betreft. Misschien ligt daar een ander deel van het probleem. We maken wel onderscheid, maar wellicht het verkeerde. Wellicht was de franse betiteling “crime passionel” meer ter zake. Dat dekt ook de voorbeelden die je in je eerste alinea noemt. Zo iemand is niet uit op eigen voordeel. Afschrikking zou dus totaal niet werken, en van herhaling is nauwelijks sprake. Dat is een betere grondslag voor een lagere straf dan uitsluitend het gebrek aan (bewijs van) een vooropgezet plan.

Wat betekent dat weer tot herhaling in staat? Dat we dat niet kunnen uitsluiten? Dat we aanwijzingen hebben dat bepaalde omstandigheden hem tot een herhaling zullen brengen? Welk risico mag de maatschappij daarbij lopen? Stel dat we met een zekere nauwkeurigheid kunnen inschatten dat iemand een kans van 1% heeft dat hij weer tot moord of doodslag zal overgaan in de volgende tien jaar. Houden we zo iemand vast of laten we hem los? Wat als we 100 dergelijke mensen hebben?

Met in staat zijn bedoel ik lichamelijk in staat zijn, Weerloze doodzieke moordenaars en doodslagers mogen wat mij betreft wel vervroegd vrijkomen zelfs al hebben ze meermaals gedoodt. Die zijn niet zo gevaarlijk meer. Je overige vragen beantwoord ik niet want een dergelijke nauwkeurige inschatting kunnen we helemaal niet maken. Wat ik wel wil opmerken dat 1% al een enorm grote kans is. want de facto moordt (in 10 jaar tijd) slechts een op de 12.500 mensen gemiddeld één maal. Laat staan twee keer of meer. Je hebt het dus over een ruim – heel ruim - 250 maal hogere kans. Maar misschien ligt het bij doodslag anders. Daar heeft men het namelijk niet zo vaak over. De doorsnee burger noemt dit alles moord.

Strengere bestraffing bij herhaling lijkt mij ook een betere optie.

Ik betwijfel dat een verlenging functie twee dient. Wat er maar al te vaak gebeurt, is dat er een aantal zaken het nieuws halen waarbij het rechtvaardigheidsgevoel van de burger geschonden wordt. Dan neemt men snel snel een aantal maatregelen om die specifieke situaties aan te pakken zonder goed na te denken over wat de gevolgen zijn in andere situaties. Het gevolg is dan maar al te vaak dat deze maatregelen situatie bevorderen die op een andere manier het rechtsvaardigheidsgevoel schenden. Maar dat merkt men dan pas later. En zo is het dan best mogelijk dat men later door andere omstandigheden zich verplicht voelt deze maatregelen gewoon in te trekken en zitten we voor we het weten in een caroussel van verstrengende en minder strenge maatregelen.

Misschien had ik moeten zeggen “tracht functie 2 te dienen”, want in hoeverre dit daadwerkelijk het vertrouwen van de burger vergroot weten we niet echt. Je hebt verder volkomen gelijk. Een andere minister een ander plan; zelfs voor het zelfde pronbleem! Daarbij wordt helemaal niet geëvalueerd of het vorige plan gewerkt heeft.

[heeck]

Het resultaat is hetzelfde maar een moord plan je, doodslag doorgaans niet
Ik betrap u met mijn lief en ik gooi u van de 3e verdieping naar beneden

Moord zou zijn dat ik weet dat gij mijn lief neukt en ik plan uw moord om zelf niet betrapt te worden. Bv, Ik saboteer de remmen van uw wagen

Waarom Peter niet geprezen en uw lief niet vertrapt?
En waarom deze keuze niet veroordeeld?

Roeland

[Peter van Velzen]

Waarom Peter niet geprezen en uw lief niet vertrapt?
En waarom deze keuze niet veroordeeld?

Roeland

Maak je over mij maar geen zorgen. Ik heb geen auto, leef gelijkvloers en ga niet vreemd. Dat beschermd me zowel tegen moordenaars en doodslagers. Het verschil is overigens dat wie de remmen van mijn niet bestaande wagen wil doorsnijden meer tijd krijgt om er over na te denken en jouw advies ter harte te nemen dan degene die mij direct van de niet bestaande derde verdieoing naar beneden wil smijten,

Bedankt voor de gelegenheid om op een andere manier uit te leggen waarom iemand die dood slaat mogelijk gevaarijker is dat wie eerst een moordplan bedenkt.

[axxyanus]

Waarom Peter niet geprezen en uw lief niet vertrapt?
En waarom deze keuze niet veroordeeld?

Roeland

Maak je over mij maar geen zorgen. Ik heb geen auto, leef gelijkvloers en ga niet vreemd. Dat beschermd me zowel tegen moordenaars en doodslagers. Het verschil is overigens dat wie de remmen van mijn niet bestaande wagen wil doorsnijden meer tijd krijgt om er over na te denken en jouw advies ter harte te nemen dan degene die mij direct van de niet bestaande derde verdieoing naar beneden wil smijten,

Bedankt voor de gelegenheid om op een andere manier uit te leggen waarom iemand die dood slaat mogelijk gevaarijker is dat wie eerst een moordplan bedenkt.

Maar dat lijkt me van weinig belang. Want wie een moordplan bedenkt en daar vanaf ziet wordt niet bestraft. Als het gaat om wie gevaarlijker is, moet je dus kiezen tussen wie doodslaat en wie zijn moordplan ten uitvoer heeft gebracht.

Jij probeert de zaak hier steeds in het voordeel van de moordenaars te kaderen. Dat doe je doordat als je doodslagers tegenover moordenaars zet, je bij de doodslagers, enkel de mensen meetelt die de misdaad gepleegd hebben. Je hebt het niet over de potentiële doodslagers. b.v. Mensen in een toestand waarin ze te provoceren zijn. Maar als het over de moordenaars gaat, dan tel je wel de potentiële moordenaars mee. b.v. De mensen die een moord plannen. Daardoor bevat de groep "moordenaars" ook een groep onschuldigen.

[heeck]

Waarom Peter niet geprezen en uw lief niet vertrapt?
En waarom deze keuze niet veroordeeld?

Roeland

Maak je over mij maar geen zorgen. Ik heb geen auto, leef gelijkvloers en ga niet vreemd. Dat beschermd me zowel tegen moordenaars en doodslagers. Het verschil is overigens dat wie de remmen van mijn niet bestaande wagen wil doorsnijden meer tijd krijgt om er over na te denken en jouw advies ter harte te nemen dan degene die mij direct van de niet bestaande derde verdieoing naar beneden wil smijten,

Bedankt voor de gelegenheid om op een andere manier uit te leggen waarom iemand die dood slaat mogelijk gevaarijker is dat wie eerst een moordplan bedenkt.

Appelflap zijn relatie noch jouw beschermende houding tegenover vreemd gaan baren mij zorgen nu je mijn clou direct hebt opgepikt.

Wel heb ik afstandelijke zorg over jouw benadrukken van de "nadenktijd" tegenover de impulsiever begane moord.
Want tegenover wie is de dader "gevaarlijker"?
Als de moord is voltooid heeft de vermoorde geen belang meer, wat laat zien dat het alleen overlevenden zijn voor wie de moordenaar gevaarlijk is.
Wat naast wraakvergelding ook schadevergoedingen aan nabestaanden wat zou verklaren.

Staat mij nog een uitspraak bij waar de rechter de moordenaar kwalijk nam dat (de paar minuten) voor zijn daden voldoende tijd gaven om van zijn daad af te zien en dat hij dat niet had gedaan.
Zoiets vooronderstelt een vrije wil die te juister tijd moreel besef laat opborrelen en zal andere moordenaars in de dop niet bewegen tot nog trager afwerken van de daad.

Omdat achteraf nauwelijks is te bepalen of een daad metterdaad met voorbedachte rade was is het onderscheid tussen wel/geen voorbedachte rade weinig terzake omdat de schade aan de overlevenden nagenoeg hetzelfde blijft.


Roeland

[axxyanus]

Omdat achteraf nauwelijks is te bepalen of een daad metterdaad met voorbedachte rade was is het onderscheid tussen wel/geen voorbedachte rade weinig terzake omdat de schade aan de overlevenden nagenoeg hetzelfde blijft.

Is het onderscheid tussen moord en doodslag weinig ter zake omdat het onderscheid moeilijk te bepalen is of omdat de schade aan de overlevenden nagenoeg hetzelfde blijft?

Soms is het ook moeilijk te bepalen of iets een moord was of een ongeval. Ook dan is de schade aan de overlevenden nagenoeg het zelfde. Moeten we nu iemand die door een onachtzaamheid een ander zijn dood op zijn geweten heeft, op de zelfde manier straffen als iemand die een moord heeft begaan?

Dat lijkt de logische conclusie als we de strafmaat laten bepalen door de schade aan de overlevenden.

[appelfflap]

Dat lijkt de logische conclusie als we de strafmaat laten bepalen door de schade aan de overlevenden.

maar ga dan je een overlijden bij een verkeersongeval even zwaar bestraffen?

[axxyanus]

Dat lijkt de logische conclusie als we de strafmaat laten bepalen door de schade aan de overlevenden.

maar ga dan je een overlijden bij een verkeersongeval even zwaar bestraffen?

Dat lijkt me de conclusie waartoe je moet komen als de maatstaf voor een bestraffing is: de schade aan de overlevenden.

[Peter van Velzen]

Ik herhaal nog eens de functies van het strafrecht, zoals ik die zie.

1. Voorkoming van eigenrechtiing (bloedwraak e.d.)
2. Bevrediging van het rechtvaardigheidsgevoel in de samenleving
3. Voorkoming van recidive
4. Afschrikking van mogelijke toekomstige daders
5. Morele stellingname door middel van daden, Iets wat wellicht nog beter werkt dan afschrikking.

De schade aan de overlevenden komt er gek genoeg niet in voor. De verklaring is simpel: Dat is niet zozeer de functie van het strafrecht als wel van het privaatrecht, Dus dat is geen basis voor de maximale straftijd, Daar schieten de overlevenden immers niets mee op, (tenzij zoals bij sommige culturen gebruikelijk was, de dader slaaf wordt van de familie van het slachtoffer.

Ook dient men te beseffen dat hrt alleen ingeval van recidive te maken heeft met de impact op de te veroordeelde dader. Bij de overige punten gaat het juist om duizenden of miljoenen (punt 2) anderen.
Bij moord spelen afschrikking en morele stellingname sterk mee. Bij doodslag werkt dat bepaald minder goed (tenzij het om niet bewijsbare voorbedachte rade gaat. Van belang is daar vooral de kans dat dezelfde dader het weér zal doen.

Overigens werkt de veronderstelde schade wel door in de bevrediging van ons rechtvaardigheidsgevoel.

[heeck]

Omdat achteraf nauwelijks is te bepalen of een daad metterdaad met voorbedachte rade was is het onderscheid tussen wel/geen voorbedachte rade weinig terzake omdat de schade aan de overlevenden nagenoeg hetzelfde blijft.

A)
Is het onderscheid tussen moord en doodslag weinig ter zake omdat het onderscheid moeilijk te bepalen is of omdat de schade aan de overlevenden nagenoeg hetzelfde blijft?

B)
Soms is het ook moeilijk te bepalen of iets een moord was of een ongeval. Ook dan is de schade aan de overlevenden nagenoeg het zelfde. Moeten we nu iemand die door een onachtzaamheid een ander zijn dood op zijn geweten heeft, op de zelfde manier straffen als iemand die een moord heeft begaan?

C)
Dat lijkt de logische conclusie als we de strafmaat laten bepalen door de schade aan de overlevenden.

Ad A)
Volgens het wetsvoorstel gaat het precies om het juridisch te vaak niet kunnen onderscheiden, wat jou “of-omdat” terzijde stelt.

Ad B)
Ook dat onderscheid is problematisch en je kan “nalatigheid” aan het lijstje toevoegen. Het weegt alleen minder zwaar dan wat met het voorstel wordt ondervangen.

Ad C)
Er is wel degelijk een voorziening om de vanwege wegvallende inkomsten van de vermoorde van overheidswege iets gecompenseerd te krijgen.
Nog niet eens zo lang overigens.

En het is inderdaad niet meer zo dat een moord op een persoon met meer inkomen zwaarder wordt bestraft dan een moord op een bijstandtrekker.

Roeland

[heeck]

De schade aan de overlevenden komt er gek genoeg niet in voor. De verklaring is simpel: Dat is niet zozeer de functie van het strafrecht als wel van het privaatrecht, Dus dat is geen basis voor de maximale straftijd, Daar schieten de overlevenden immers niets mee op, (tenzij zoals bij sommige culturen gebruikelijk was, de dader slaaf wordt van de familie van het slachtoffer.

Zie ook rechtszaken met Gederfd Inkomen als sleutelwoord.
Bijv.:

https://www.ad.nl/binnenland/nabestaand ... ~ac155197/

Ook smartengeld vervult die functie

En die lopen beide duidelijk buiten een beroep doen op het slachtofferfonds.


Roeland

[Frits]

Ik herhaal nog eens de functies van het strafrecht, zoals ik die zie.

5. Morele stellingname door middel van daden, Iets wat wellicht nog beter werkt dan afschrikking.

Bester Peter

Na alle beschouwingen over ons strafrecht en jouw eigen visie, rest mij wel nog de vraag of je nu wel voldoende argumenten hebt gezien voor onze Minister die de maximale straf op doodslag wil verhogen.
De meeste reacties die ik heb gelezen, bewegen zich binnen de kaders van ons huidige strafrecht en de overwegingen die daar in 1886 aan ten grondslag hebben gelegen. In het publieke debat mis ik helaas een eigentijdse visie op de strafrechtspleging. Misschien kunnen we die discussie voeren. Nu wordt het aan de rechterlijke macht overgelaten om daar een invulling aan te geven. Maar de basis waarop de overwegingen plaatsvinden zijn nog uit de 19e eeuw.

Jouw morele stellingname (5) biedt wellicht een opening. Zeker als je veronderstelt dat het beter zal werken dan 'afschrikking'. Wat versta jij daar onder? En waar is die moraal op gebaseerd?

Groet Frits

[Peter van Velzen]

Ik herhaal nog eens de functies van het strafrecht, zoals ik die zie.

5. Morele stellingname door middel van daden, Iets wat wellicht nog beter werkt dan afschrikking.

Bester Peter

Na alle beschouwingen over ons strafrecht en jouw eigen visie, rest mij wel nog de vraag of je nu wel voldoende argumenten hebt gezien voor onze Minister die de maximale straf op doodslag wil verhogen.
De meeste reacties die ik heb gelezen, bewegen zich binnen de kaders van ons huidige strafrecht en de overwegingen die daar in 1886 aan ten grondslag hebben gelegen. In het publieke debat mis ik helaas een eigentijdse visie op de strafrechtspleging. Misschien kunnen we die discussie voeren. Nu wordt het aan de rechterlijke macht overgelaten om daar een invulling aan te geven. Maar de basis waarop de overwegingen plaatsvinden zijn nog uit de 19e eeuw.

Jouw morele stellingname (5) biedt wellicht een opening. Zeker als je veronderstelt dat het beter zal werken dan 'afschrikking'. Wat versta jij daar onder? En waar is die moraal op gebaseerd?

Ik versta daaronder dat de meeste mensen zich confirmeren aan de morele eisen van hun omgeving. Psychopaten doen dat uiteraard minder. Voor hen zijn de daadwerkelijke gevolgen belangrijker dan het morele oordeel. Dat kan overigens tot hetzelfde resultaat leiden. Ze zullen beter hun best doen om straf te ontlopen dan anderen, en soms is de beste manier de daad gewoon niet te doen, Bij de meeste mensen ligt dat anders. Het duidelijkst ligt het in de opvoeding, De kinderen gedragen zich beter als ze de motivatie van de ouders begrijpen en zich die eigen maken, Niet vanwege de kans op straf maar omdat mamma anders verdriet heeft(of gewoon de rotsooi moet opruimen), of omdat wanner je iets kapot maakt, niemand er daarna nog van kan genieten. Het is niet zozeer schuldgevoel als wel verantwoordelijkheidsgevoel. Dat werkt ook in de maatschappij. Het oordeel van andere mensen over bepaalde handelingen nemen wij deels over. Het oordeel vsn de rechtstaat ook. Als die een daad meer afkeurt (dus zwaarder bestraft) is dit voor elke niet-psychopaat een sterker incentive om die daad niet te willen plegen. (we willen mamma justitia geen verdriet doen ).

In feite is dit een goede verklaring voor de neiging om moord zwaarder te willen bestraffen dan doodslag. Niet dat een moordplanner noodzakeljikerwijs een groter gevaar vormt dan een doodslager, maar wie – in koelen bloede doodt, moet meestal eerst zijn morele weerstand tegen de daad overwinnen, (tenzij het een pdychopaat betreft, maar dan is hij wel degelijk gevaarlijker!)

Nu ik mijn eigen ideeën meer overdenk, kom ik tot de conclusie dat het een argument is voor wat ik eerst betwijfelde toen Axxyanus opperde dat wie bewezen heeft deze hinderpaal te overwinnnen ook echt gevaarlijker is. Maar – en daar was hij het dacht ik met mij eens - In koelen bloede is een belangrijker aspect, dan het hebben van bewijs voor voorbedachtr rade. Ook axxyanus voorbeeld van een moord gepleegd door een slachtoffer van sexueel geweld is in feite een situatie waarbij onze emotionele toestand grote invloed heeft. Het maakt de daadster (het is vaak een vrouw) niet gevaarlijker voor de rest van de samenleving. Wie in koelen loede doodslag pleegt is uiteraard gevaarlijker dan welk ander persoon dan ook.

Dat gezegd zijnde is er alle reden om de hoogte van de straf wel degelijk te laten afhangen van de specifieke omstandigheden het specifieke motief en de specifieke eigenschappen van de dader. Zowel minimum en maximum straffen zijn in zekere zin juist belemmeringen voor een zinvol oordeel, maar dat is in feite een argument om de maximale straf te verhogen. De rechter zaldie zelden toepassen, maar in bepaalde uitzonderlijke gevallen heeft hij wel de mogelijkheid. Sommige critici voerden als argument tegen een hogere maximumstraf aan dat dit niet noodzakelijkerwijs tot hogere opgelegde straffen leidt. Maar dat was ook helemaal niet de bedoeling. De bedoeling was om de ruimte te vergroten teneinde ook exeptionele gevallen passend te kunnen bestraffen. Het probleem is uiteeraard dat je de rechter daarmee met meer verantwoordelijkheid opzadelt.

Een ander aspect is de invloed van de nieuwsmedia op ons oordeel. Ze hebben het uiteraard vooral over de exeptionele gevallen en besteden ook begrijpelijkerwijs veel aandacht aan de mening van de nabestaanden. Die mening mag echter geen leidraad zijn voor de op te leggen straf. Het gaat bijvoorbeeld niet aan een daad ongestraft te laten omdat de nabestaanden heilig geloven in 7 x 70 maal vergeven, noch gaat het aan de dader levenslang op te sluiten omdat de nabestaanden verwachten hun leven lang het verdriet te voelen en/of vol wraakgevoelens zijn. Geen van beiden doet recht aan de functies van het strafrecht.

Al met al heb ik nu voldoende argumenten om te verdedigen dat dodne in koelen bloede doorgaans zwaarder bestraft moet worden dan doden in zeldzame en stressvolle omstandigheden. En dat is vaker het geval bij een moord met voorbedachte rade, dan bij doodslag. Ik twijfel nog steeds of de betiteling “voorbedachte rade” een zinvolle is. Zeker als we dat niet altijd kunnen bewijzen. Het is evident bij huurmoordenaars, maar in andere gevallen is het mijns inziens altijd mogelijk om te bepleiten -waar dikkemick zo de schurft aan heeft – dat de dader niet tevoren had bedacht zijn slachtoffer te doden. Misschien is een andere manier van categoriseren een mogelijkheid om de advokaat niet die mogelijkheid te geven. Immers als die er is dient hij haar – vanwege het belang van zijn client – te benutten.

[Frits]

In feite is dit een goede verklaring voor de neiging om moord zwaarder te willen bestraffen dan doodslag.

Beste Peter,

Vanuit strafrecht gezien een mooie samenvatting. Niets meer aan toe te voegen. Ik had de stille hoop dat we op het politieke aspect in zouden gaan. Op de 'waarom nu?' vraag. Ik vermoed namelijk dat wij, en in dit geval jij met deze samenvatting, er veel genuanceerder over denken dan de Minister die zich laat leiden door geheel andere belangen. Ik heb van hem geen zinvolle argumenten gehoord (tot nu toe) waarom die straf voor doodslag verhoogd moet worden.

groet Frits