Ter illustratie hiervan een blog-reeks van Wim van Rooy die hier al eens ter sprake kwam. Inmiddels heeft ook zijn zoon Sam van Rooy zich gevoegd bij het maatschappijkritisch project dat zijn vader ooit begon.
De blog van Wim van Rooy behelst tot nu toe (hier en daar met een uitlichting van mij) :
De islamisering van het vrije woord #1 | De malaise van de multiculturaliteit
De islamisering van het vrije woord #2 | Zwartboek islam
Daaruit :
De islamisering van het vrije woord #3 | Vademecum islamWij wilden ons boek, in navolging van andere soortgelijke werken, namelijk Zwartboek Islam noemen. Er zijn immers legio Zwartboeken, uitgegeven bij gerenommeerde uitgeverijen: over de katholieke kerk, over het communisme, over het kolonialisme, over de psychiatrie. Ik heb ze allemaal staan.
Alleen: Zwartboek Islam kon niet voor onze academische jongens: je weet immers maar nooit wat die islamuitvreters zoal kunnen aanrichten – wat gewoon bewijst dat wat op die 784 bladzijden staat, juist is, namelijk dat de islam niet deugt en de vrijheid van meningsuiting er het eerste slachtoffer van is.
Daaruit :
Omdat onze respectieve bibliotheken wat het thema betreft zo omvangrijk waren, was het zaak alles goed op elkaar af te stellen. Dat verliep voorspoedig omdat over de meeste begrippen in de vier grote islamitische rechtsscholen een relatief grote unanimiteit bestaat. Toen zowat tachtig procent van ons woordenboek af was, kreeg ik plots de droge mededeling dat uitgeverij Lannoo niet langer met mij wilde samenwerken omdat men, naar men zei, bepaalde uitspraken van mij had gevonden waarmee men zich niet kon verzoenen.
De islamisering van het vrije woord #4 | Waarover men niet spreektWe waren dus gered: geen angstige uitgevers (Acco of ASP), maar heren van stand.
Tot de kat op de koord kwam: onze namen mochten niet op het voorplat.
Het vermoeden was dat het om mijn naam ging, die ondertussen volslagen ten onrechte met 'islamofobie' werd geassocieerd. Ik heb angst voor de islam, maar dat lijkt me dezer dagen gewettigd, het is echter geen pathologische angst. Wie geen angst voor die terreurmachine heeft is wel erg lichtzinnig.
Enfin, in het colofon staan onze namen afgedrukt, maar dat mag de lezer dus eigenlijk niet weten, want wie leest er nu het colofon?
Een boek zonder auteur(s) op het voorplat: een novum binnen het postmodernisme.
Wie over de islam schrijft, moet een olifantenhuid hebben. De bedoeling is eigenlijk dat men er niet over schrijft, tenzij met een groot bord voor de kop waarop in hoofdletters staat geschreven dat de islam de religie van de vrede is.
Over de islam spreekt men dus niet, men zwijgt erover.
De islamisering van het vrije woord #5 | Voor vrijheid dus tegen islamiseringEr kwam nog wat advocatengesteggel bij te pas, maar de treurige uitkomst was dat er een dik manuscript was en een uitgeverij die haar staart introk. Mogelijk had het met de islam te maken.
Door een gunstige speling van het lot was het Tom Zwitser van de kleine Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger die zo moedig was het werk onmiddellijk uit te geven. Hierbij wil ik opmerken dat ik tweemaal door een Nederlandse uitgeverij ben gered
Daaruit :
Ondertussen geeft zowat iedereen toe aan de slavernij van de islam: de politiek uit een totaal verkeerd begrepen visie op de islam, het bedrijfsleven, omdat er geld aan te verdienen valt, het onderwijs, dat de diversiteit viert, maar eigenlijk de achterlijkheid goedpraat, het christendom, met zijn domme oecumene die van de islam niets begrijpt en mee wil surfen op de staart van de islamdraak, en de cultuur, die met het nodige kokette narcisme aan virtue signalling doet.
Eens te meer is bewezen wat bewezen moest worden: de islamisering van het Westen bestaat. De islam is een monster en het vreet alles op.
Hebr 6: 
