Soms raakt er weer iets. Zoals dat jongetje Kurdi die in Turkije aanspoelde. Die gaf de vluchtelingen een 'gezicht'. Door hem voelden mensen weer medeleven met die onzichtbare meute.
Ik had al eens gezegd dat ik in alle vraagstukken die basis van pain & pleasure zie. Hoeveel pijn wil je lijden voor het plezier van een ander. Waarmee het in dit geval gewoon een economisch vraagstuk is. Hoeveel we daarvoor over hebben ligt vnl. aan hoeveel empathie we voor die ander voelen.
Empathie voelen we vooral voor mensen met wie we ons verwant voelen. Je familie, vrienden, maar ook eenzelfde club, school, cultuur etc als er maar raakvlakken zijn. Die 'kinderpardon' kindertjes bij het eigen kroost op school, daar springen we voor op de barricaden. Hoe intiemer/verwanter hoe meer we daarvoor over hebben, verder weg wordt die kring steeds groter en vager.
Unicef probeert uit te vogelen hoe empathisch gevoel opgewek/versterkt kan worden m.b.v. A.I.
A.I. gebruiken om mensen te leren om zich meer te bekommeren om andere mensen... hoe wonderlijk is dat.
https://deepempathy.mit.edu
Daarvan krijg ik van die visioenen. Een wereld vol met jankende robots en wegkwijnende computersystemen terwijl wij de gordijnen dichtdoen en met een schoon geweten luizenmoeder kijken. Er wordt gelukkig aan gewerkt.
