Dood gaan.......
In mij beleving ga ik niet dood, maar eindigt het leven in deze vorm op een bepaald moment.
Ik heb me nooit druk gemaakt over de dood. Ik ben er niet bang voor, sterker nog ik ben er nieuwsgierig naar, want het geeft een antwoord op de vraag wat is dood.
Interesse voor de dood houdt echter niet in dat ik een doodswens heb of het leven niet waardeer.
De drang om koste wat het kost te moeten blijven leven heb ik niet. Ik zou het oké vinden als leven zou hier en nu eindigen.
Zo hoeft men mij niet te reanimeren, wat niet inhoudt dat ik gebruik maak van het recht aan te geven dat ik niet gereanimeerd wil worden. Want wat doet dat met iemand die daar moeite mee heeft. Niet iedereen kan de dood zo makkelijk accepteren als mij.
Het in mijn beleving niet dood gaan heeft trouwens geen betrekking op wat er is nadat het leven eindigt.
in mijn beleving is er slechts leven en dood. Er is geen overgang.
Op het moment dat er sprake is van een terminale ziekte, betekent dat voor mij dat op gegeven ogenblik het leven stopt. voor die tijd is er alleen maar sprake van leven. Je gaat bijvoorbeeld niet dood aan kanker, maar je leeft met kanker. Voordat de dood is, is er alleen maar sprake van een naderende dood, maar die is er al op het moment dat de eerste cellen zich vormen.
Op het moment dat ik dood ben is het mij om het even wat er met mijn lichaam gebeurd. Dat wat ik belangrijk vindt is dat de keuze die gemaakt wordt een keuze is waar de nabestaanden mee kunnen leven. Daarin krijgen ze de vrije hand.
Zoals dat er nu uitziet wordt dat een afscheidsfeest met drums en vuur rituelen in de tuin waarbij tijdens het feest het lichaam alleen richting crematorium zal gaan. (alleen dwz mooi grote zwarte lijkwagen, niet gevolgd door een rouwstoet. (voor diegene die me al ziet vliegen)
)
Het verschil in wat wij hebben verandert niets in de gelijkheid van wat wij zijn.
In lack'ech, ik ben een andere jij, jij bent een andere ik.
