doctorwho schreef: ↑07 nov 2017 11:12
Petra schreef: ↑07 nov 2017 05:26
Wat goederen betreft... hoeveel moet je bezitten?
Ik zie bv. het punt van een auto niet zo. Het is een vervoersmiddel.
Het wordt dan ook lastig om bezit te verdedigen. Of mag je houden wat je had voordat het geldloze systeem haar intrede deed. Blijkt dat er een groep padvinders in mijn tuin is neergestreken om een kampement op zetten. De hopman en akela zijn zo initatiefrijk geweest zich aan mijn zorgvuldig gekloofde en gedroogde openhaardhout te vergrijpen. Zij worden blij van dat hout ik niet meer want de vooraad is op. Ja maar zij zijn meer meer en het geluk van de meerderheid gaat voor.
Kortom hoe gaan we eigen haard en zo regelen?
Bij schaarste moet je bezit verdedigen, hekken bouwen, grenzen dichttimmeren; de hele wereld gestileerd met prikkeldraad.
Maar wat als er geen schaarste is, wat als er geen honger en armoede is?
Waarom zou iemand jouw hout willen? Er is genoeg hout. Of eigenlijk... ga ik ervan uit dat ook haardhout-vervangers uit een 3D printer komen rollen zodat we niet meer (of niet zoveel meer) bomen hoeven te kappen.
En wat zou je je druk maken om een stapeltje hout; misschien heb je morgen weer hout, of volgende week, alsof het leven onleefbaar wordt als je ff zonder hout (of iets dergelijks!) zit. Schuif lekker aan bij de padvinders, word je een stuk vrolijker van.
Waarom overstuur raken als er mensen in je tuin bivakkeren? Wat is die tuin nou meer dan een lappie grond?
Ik heb in Myanmar gewoond, langer dan een jaar heb ik het niet volgehouden; alle straten afgebakend met hoge muren, de huizen daarachter omgeven met prikkeldraad, ramen beveiligd met tralies; iedereen opgesloten in zijn eigenste gevangenis. Hotels omgeven door beveilingspoortjes.
Ik heb me een verscheling moeten zoeken naar een woning zonder prikkeldraad en tralies.
'Onveilig' zeiden ze daar. -'Maar liever dat zo, dan 'n gevangene', was mijn antwoord.
Zowel in Shanghai als in Myanmar had ook iedereen (in expatland) een auto met chauffeur. Vond ik ook zo stupide. In Shanghai woonden de kinderen nog bij ons. Geen haar op m'n hoofd dat m'n kroost met een auto met chauffeur naar school of waardanook gaat, pakken maar fijn de fiets of de metro.
Het ene uiterste of het andere uiterste, misschien is er een middenweg.
Ik, persoonlijk, heb geen behoefte aan bezit.
Ik hoef geen auto, ik hoef geen huis, ik hoef geen spullen, ik kan prima rondzwerven als een nomade. De wereld is één groot speelterrein, als we de kans maar krijgen.
Een zak met kleren mee, wat heb je nou allemaal nodig?
Maar diegenen die dat allemaal wel willen; lekker doen!
Als mensen mekaar gewoon 's vrij kunnen laten, je hoeft niet zo scheel naar de buren kijken als je zelf vindt dat je het prima voor elkaar hebt.
Geniet van je villa, geniet van je Rolls, als ik maar niet mee hoef te doen aan die poppenkast.