Een utopische wereld!

[Utopische dromer]

Waar zal ik eens beginnen, er wordt over dit onderwerp al zoveel geschreven. Misschien is het uitgekauwde koek als ik hier over begin, toch is dit iets waar ik een keer iets over kwijt wil. Regelmatig spoken er vragen in mijn hoofd als: hoe kan het toch dat wanneer er een aanslag plaats vindt in Europa er direct reacties zijn als: wat erg, wat vreselijk en hoe kan dit gebeuren?! Deze reacties zijn natuurlijk zeer begrijpelijk, maar hoe kan het dan dat er aan de andere kant van de wereld tegelijk oorlogen en aanslagen plaats vinden waar amper wat over bekend is bij het grote publiek en waar geen uitgebreid nieuwsbericht over verschijnt. Wat maakt dat ‘wij’ een aanslag in Europa zoveel ‘erger’ vinden dan wat er bijvoorbeeld in Syrië gebeurd? Komt het omdat het ‘een ver van je bed show’ is? Of zijn er andere factoren die spelen in de media? Hoe kan het dat men in Europa alle moslims over 1 kam scheert en dat racisme tegenwoordig weer zo een groot begrip wordt?

Kijk een dag niet naar het nieuws en er is weer een aanslag gepleegd, kijk een dag niet naar het nieuws en Zwarte Piet is racistisch. De lekkernij ‘Negerzoenen’ mag niet meer, maar bij ‘Blanke Vla’ is geen mens die zich er druk om lijkt te maken. Het lijkt tegenwoordig of alles racistisch is en overal oorlog gevoerd wordt. Men durft op straat zijn eigen mening niet meer te geven, bang een mes tussen de ribben te krijgen. Mijn oma durft zich niet te laten helpen in de supermarkt bang beroofd te worden. Dit doet mij dingen afvragen: wat is er toch allemaal aan de hand?! Waar gaan we toch heen met deze wereld?! Is dit de toekomst die mijn toekomstige kinderen staat te wachten? Ik hoop oprecht dat dit toekomstbeeld veranderd. Ik hoop dat mijn toekomstige kinderen opgroeien in een wereld waarin oorlog geen begrip meer is, waar racisme niet meer bestaat en waarin men zijn mening kan geven zonder bang te hoeven zijn een mes tussen de ribben te krijgen. Een wereld waarin wantrouwen omgezet wordt in vertrouwen en al het negatieve in de wereld een positieve wending kan krijgen. Dat mensen in Jemen (en al die andere landen waar hongersnood is) genoeg eten hebben om voor zichzelf te kunnen zorgen. En dat religieuze feesten gevierd kunnen worden zonder dat er enig probleem van gemaakt wordt. Natuurlijk is dit een wereld die hoogstwaarschijnlijk nooit zal bestaan, een utopie dus. Toch is dit wel de wereld waar ik naar streef, mijn ideale wereld, mijn utopie.

[doctorwho]

Welkom,
Levensvreugde-tip vermijd voor uw nieuws de telegraaf, en de commerciele t.v. zenders dan ziet de wereld er ineens een stuk veiliger uit
Daarnaast is dit forum een rots in de branding des levens.

[Peter van Velzen]

De wereld is geweldig groot en bevat geweldig veel mensen. Ze is bepaald niet perfect, maar in zekere zin beter dan de meeste utopieën. De oudst bekende utopie - de Republiek van Plato was in wezen een beschrijving van een fascistische staat, en ook communistische utopieën zijn niet erg prettig gebleken. Het voordeel van de wereld waarin wij leven is dat zij veel diverser is, en dat verschillende ideeën de mogelijkheid bieden tot natuurlijke selectie. Een proces dat asla geen ander in staat os het beste uit te selecteren, uit de beschikbare opties.

Ondertussen ben ik er vandaag achter gekomen dat sommige zaken er slechter voorstaan als ik dacht. Een Zweed "Jon" die onlangs in Trang is komen wonen en ons reeds tweemaal een bezoek heeft gebracht beweerde dat in het voormalige Sultanaat Pattani (tegenwoordig de drie Thaise provincies. Pattani, Yala en Narattiwat) elke dag een aanslag wordt gepleegd. Dit klonk mij wat overdreven in de oren, maar blijkt toch dicht bij de waarheid te liggen. Uiteraard zal er best zo nu en dan een dag zijn dat daar niets gewelddadigs gebeurd, maar het separatistische geweld eist sinds het begin van deze eeuw minstens 300 doden per jaar. Dat komt toch wel héél dicht bij één per dag.

Er valt dus nog heel wat aan de wereld te verbeteren, maar Utopieën leveren daarbij weinig op. De separatisten in Pattani koesteren een utopie, en die idee ligt aan de basis van al het geweld daar.

[TTC]

Natuurlijk is dit een wereld die hoogstwaarschijnlijk nooit zal bestaan, een utopie dus. Toch is dit wel de wereld waar ik naar streef, mijn ideale wereld, mijn utopie.

Interessante ideeën, het vereist wel een drastische mentaliteitswijziging die veel moeilijker blijkt dan de theorie laat vermoeden. Misschien heb je al iets aan het panarchisme, zo zou je kunnen kiezen voor jouw ideale wereld zonder dat anderen deze beïnvloeden. Pro forma:

Panarchisme is een politieke filosofie die ervan uitgaat dat ieder individu mag bepalen tot welke overheid hij of zij thuishoort. Hierbij hoeft men niet van locatie te wisselen. Het concept was bedacht door Paul Émile de Puydt, een Belgische politieke econoom. Het idee is dat mensen zelf overheden maken, waarop andere mensen zich kunnen ‘abonneren’. De verschillende overheden zouden enkel macht hebben over hun eigen volgelingen. Wanneer men niet tevreden is kan men overstappen op een andere overheid. Zo ontstaat er concurrentie tussen deze ‘politieke kerken’, en voelen deze zich genoodzaakt zo efficiënt mogelijk te werken.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Panarchisme" onclick="window.open(this.href);return false;

[dikkemick]

Ik kom gisterenavond laat thuis uit mijn werk en fiets het laatste stukje (al 15 jaar) een klein stukje over een wandelpad dat naar het achterpad van mijn huis leidt. Iedereen maakt hier (wandelend/fietsend (en heel soms met een auto om deze te poetsen/wassen) op deze wijze gebruik van.
Er loopt een man zijn 2 hondjes uit te laten en ik geef, om hem veilig te kunnen passeren, een kleine 'tingel' met mijn fietsbel.
"IS DIT EEN FIETSPAD SOMS?"

Op zo'n moment denk ik: "Wat gebeurt hier", weet ik even niet hoe ik het beste kan reageren en zeg bot: "Ja voor mij wel!" en fiets de laatste 10 meter door naar huis.

Achteraf denk ik. Ik had moeten afstappen en vragen wat zijn probleem nu precies is. Het pad is breed genoeg voor ons beiden (en de hondjes) en dan nog blijft er ruimte over. Was meneer misschien geschrokken van de bel zo 's avonds laat? Had meneer last van de warmte? Ruzie met moeder de vrouw gehad? Kortom: Waarom zo geprikkeld reageren?
Maar ik betrap mezelf er dus ook op, eerst een (slechte) reactie eruit te floepen om er daarna pas over na te gaan denken.
M.a.w. Kunnen we nog wel fatsoenlijk met elkaar van gedachten wisselen? Als dit in het klein al lastig is, kun je je voorstellen heo dat in de grote mensen wereld gaat?

[doctorwho]

Ik kom gisterenavond laat thuis uit mijn werk en fiets het laatste stukje (al 15 jaar) een klein stukje over een wandelpad dat naar het achterpad van mijn huis leidt. Iedereen maakt hier (wandelend/fietsend (en heel soms met een auto om deze te poetsen/wassen) op deze wijze gebruik van.
Er loopt een man zijn 2 hondjes uit te laten en ik geef, om hem veilig te kunnen passeren, een kleine 'tingel' met mijn fietsbel.
"IS DIT EEN FIETSPAD SOMS?"

Volgende keer de man opwachten met auto en luchthoorn Maar eigenlijk heeft de wandelaar gelijk en heurt men daar niet te fietsen

[Gerard R.]

Ik kom gisterenavond laat thuis uit mijn werk en fiets het laatste stukje (al 15 jaar) een klein stukje over een wandelpad dat naar het achterpad van mijn huis leidt. Iedereen maakt hier (wandelend/fietsend (en heel soms met een auto om deze te poetsen/wassen) op deze wijze gebruik van.
Er loopt een man zijn 2 hondjes uit te laten en ik geef, om hem veilig te kunnen passeren, een kleine 'tingel' met mijn fietsbel.
"IS DIT EEN FIETSPAD SOMS?"

Op zo'n moment denk ik: "Wat gebeurt hier", weet ik even niet hoe ik het beste kan reageren en zeg bot: "Ja voor mij wel!" en fiets de laatste 10 meter door naar huis.

Achteraf denk ik. Ik had moeten afstappen en vragen wat zijn probleem nu precies is. Het pad is breed genoeg voor ons beiden (en de hondjes) en dan nog blijft er ruimte over. Was meneer misschien geschrokken van de bel zo 's avonds laat? Had meneer last van de warmte? Ruzie met moeder de vrouw gehad? Kortom: Waarom zo geprikkeld reageren?
Maar ik betrap mezelf er dus ook op, eerst een (slechte) reactie eruit te floepen om er daarna pas over na te gaan denken.
M.a.w. Kunnen we nog wel fatsoenlijk met elkaar van gedachten wisselen? Als dit in het klein al lastig is, kun je je voorstellen heo dat in de grote mensen wereld gaat?

Fatsoen....?? Ik zou lachen als het niet ernstig was.
Vandaar dat ik nog wel eens een ander geluid maak met de fiets.
Handrem iets inknijpen en loslaten (klik) of even de druk van de pedalen af en dan weer terug, zodat ze dat horen.

Ook ik heb gemerkt, dat mensen in gevallen niet tegen de fietsbal kunnen.
En sommige hufters willen liever helemáál niet aan de kant.

Op andere terreinen zie je dit soort gedrag ook vrij veel.
Zal wel door het eten en allerlei overspanning komen.

[dikkemick]

Maar eigenlijk heeft de wandelaar gelijk en heurt men daar niet te fietsen

Natuurlijk, maar het gaat mij om de direct agressieve "aanval". De toon. Het onbegrip.

[gerard_m]

Er valt dus nog heel wat aan de wereld te verbeteren, maar Utopieën leveren daarbij weinig op. De separatisten in Pattani koesteren een utopie, en die idee ligt aan de basis van al het geweld daar.

Dit zijn wijze woorden!

Heel veel ellende op de wereld, komt voort uit ideaalbeelden, met name de idealen waar de rest van de mensen ook aan moet voldoen.
Wellicht bereiken we meer als we het klein houden. Iedere dag kom je situaties tegen waarin je mensen al of niet prettig benadert.

Voor de grote wereldproblemen zoals hongersnood, terrorisme, onderdrukking , denk ik dat we de oorzaken vaak niet (willen) begrijpen. Veel van deze problemen, zoals hongersnood, zijn overigens veel kleiner geworden dan tientallen jaren geleden.

[doctorwho]

Maar eigenlijk heeft de wandelaar gelijk en heurt men daar niet te fietsen

Natuurlijk, maar het gaat mij om de direct agressieve "aanval". De toon. Het onbegrip.

Wees wijs als de eend en laat de modder van je veren glijden

[dikkemick]

[Jan van Lennip]

Het nadeel van een utopische wereld is dat deze alleen kan bestaan vanuit een singulair perspectief.

[Petra]

Ik vind die utopische wereld allemachtig prachtig, als iedereen zich maar aan mijn regels houdt dan hè.
Of eh.. is dat soms teveel gevraagd?