The lone wolf, een blijvend verschijnsel

[Sibrandi]

Wij, alle wereldburgers, zullen moeten gaan wennen aan het verschijnsel van de eenzame wolf, een verschijnsel dat niet nieuw is maar een permanent karakter gaat krijgen. De aanslag op koningin Beatrix een aantal jaren geleden in Apeldoorn op koninginnedag is een duidelijk voorbeeld van een éénmansactie met dood en verderf als doel. Een ogenschijnlijk normale man die door omstandigheden die hij niet langer kan beheersen en zo geestelijk verknipt raakt dat uiteindelijk zelfvernietiging het resultaat wordt. Om aan te geven dat hij de omstandigheden wijt aan zijn environment wordt wraak genomen op die samenleving door zoveel mogelijk slachtoffers te maken. De Apeldoornse man reed niet direct met voorbedachten rade op wandelende mensen in maar pas toen bleek dat andere toegangswegen naar de koninklijke bus, het uiteindelijke doel, waren verspert. Die laatste frustratie deed de deur dicht en dus werd dwars door de menigte heen gereden. Direct na zo'n aanslag worden overheid en inlichtingendiensten scherp becritiseerd door de media maar er moet in de toekomst van uitgegaan worden dat dit soort acties niet te voorkomen zijn. Ook de omgeving van de zelfmoordterrorist is niet in staat tijdig te waarschuwen want uit verklaringen achteraf van de buren en bekenden blijkt dat de dader zijn geestelijke staat perfect heeft weten te verbergen. Eigenlijk is er maar één mogelijkheid om schade te beperken met name het publiek ervan te overtuigen dat alertheid van levensbelang is vooral bij manifestaties met grote menigten en dat bij serieuse argwaan de alarmcentrale direct moet worden gebeld. Zoals de brandweer steeds paraat staat om ogenblikkelijk uit te rukken zo behoort een speciale politiedienst steeds in de startblokken te staan om in te grijpen. Belangrijk bij dit alles is de research naar de oorzaak, te meer daar éénmansterrorisme een mondiaal verschijnsel gaat worden. Waarschijnlijk is de oorzaak zeer complex en heeft te maken met de toenemende verschillen van cultureel niveau, zowel micro als macro. Binnen één cultuur zijn de verschillen tussen hoog en laag al groot, op macrogebied zijn die verschillen bizar aan het worden. Een Nederlanse antropoloog op ontdekking in het centrum van zwart Afrika in 1950 stuit op stammen die de pijl en boog nog niet ontdekt hebben. Tegenwoordig, ruim 60 jaar later, zijn grote groepen wetenschappers bezig met het voorbereiden van een nieuwe bemande reis naar een van onze planeten. De verschillen tussen achtergebleven culturen en de meest progressieve wordt groter en niet kleiner. Bekend is dat hoge en lage culturen elkaar kunnen beinvloeden maar meer van hoog naar laag dan omgekeerd. Wanneer "laag" dat niet kan verwerken ontstaan frustraties zoals die nu aan het ontstaan zijn tussen Europa en het M.O, inclusief Turkije. Wanneer we alleen al binnen één cultuur blijven dan blijken de verschillen zich ook te vergroten. Dat betekent dat de persoonlijke frustraties ook toenemen soms met godsdienst als voorgewend motief. Primitieve figuren zoek dan het geweld op.