axxyanus schreef:Ik heb ooit een gezin gekend dat graag op vakatie wilde. Het probleem was de grootmoeder. Die kon niet meer 100% zelfstandig leven en dus kon het gezin niet zomaar op vakantie vertrekken. Meenemen was ook niet vanzelfsprekend. Omdat al een hele tijd geleden is en de huidige faciliteiten toen zo goed als onbestaande waren, is dat gezin erg weinig op vakantie geweest. Aangezien de grootmoeder het probleem was en jij het verschil niet ziet tussen het probleem zijn en niet deugen, mag ik hier nu uit besluiten dat de grootmoeder niet deugde? Vind je dat de grootmoeder te vergelijking is met een crimineel? Wordt de grootmoeder hier schuldig verklaart?
Je bedoelt dat iemand met racistische overtuigingen onschuldig kan zijn?
Ja, sorry, dan heb ik "probleem" verkeerd geïnterpreteerd.
Wel ik kan natuurlijk niet voor jou spreken maar ik merk in mijn omgeving op dat mensen er over het algemeen geen probleem mee hebben om mensen verschillend te behandelen naargelang ze op de hoogte zijn van specifieke kwestbaarheden van die mensen, gewoon vanuit een humane visie. Ik zie niet in wat het probleem is om ons op de hoogte te stellen van de specifieke kwetsbaarheden van kleurlingen, vrouwen, holebi's en allerlei andere vormen van minderheden en in ons gedrag daar rekening mee proberen te houden.
Volgens mij bestaan er vooral individuele kwetsbaarheden, en die betreffen meestal zaken waarvan je pas afweet als je de persoon in kwestie al wat langer kent.
Wat ik in beginsel niet wil, is mensen als slachtoffer behandelen, zelfs niet als zij zich door anderen geslachtofferd voelen.
Daarmee zou ik in mijn optiek afbreuk doen aan hun autonomie.
Uiteraard zijn er uitzonderingen.
Iemand die mentaal of fysiek gehandicapt is, help je natuurlijk eerder.
Maar ik vind het niet gepast om dat in de context van geaardheid, huidskleur of sekse te doen.
Aan die mensen mankeert verder niets.
En sorry hoor maar hier nu schrijven: Ik kan slechts individuen op een gelijkaardige manier benaderen klinkt alsof je al vergeten bent dat wij allemaal onze onbewuste associaties hebben die er nu juist voor zorgen dat, tenzij je de nodige voorzorgen genomen hebt, het heel onwaarschijnlijk is dat jij individuen op een gelijkaardige manier benadert. Het komt over alsof je in theorie wel akkoord bent met de gelijke behandeling van alle mensen maar dat van zodra dat zou betekenen dat dat moeite zou kunnen kosten, je afhaakt.
Ik denk dat het me in de praktijk meestal niet zoveel moeite kost.
Alhoewel, eerlijk gezegd:
Gender zou soms een zwak puntje kunnen zijn, omdat ik als hetero graag kwaliteiten terugzie in een vrouw die ik van mannen niet verwacht.
Dat is iets emotioneels, doch zeer hardnekkigs.
Vooral wanneer een persoon me raakt.
Misschien is dat mijn sociale onhandigheid, gekoppeld aan hechtingsproblematiek.
Wat is je punt? Jij reageert toch ook op het luchtje en op hoe iets klinkt en niet altijd op wat juist gesteld wordt. Waarom vind je het dan nodig om er hier op te wijzen dat je iets niet stelt wanneer ik regaeer op waar het hard op lijkt?
Omdat ik denk dat "probleem" in de context van dit artikel wordt gebruikt als "niet deugen".
In het verdere verloop van het Joop artikel, is dan ook goed te lezen dat je je als blanke constant schuldig moet voelen over je afkomst.
Je bent hoe dan ook de sjaak, want als je de pijn van racisme niet hoeft te voelen, ben je zelf een racist.
We kennen de voorbeelden. Het zijn waardeloze alibi's. Je kunt dit alleen zeggen omdat voor jou als witte racisme in het leven geen dagelijkse pijn is.
Als je in orde bent, heb je volgens mij niets om je schuldig over te voelen.
Waarom maak je het persoonlijk? Je haalt hier in essentie weer het "mijn grootvader rookte als een schoorsteen en werd 100" argument aan. Niemand heeft gesteld dat jij persoonlijk als "witte" een probleem bent. Maar statistisch gezien is dat zeer waarschijnlijk. Wat je met die kennis doet is jouw zaak maar afwachten tot iemand je op een specifiek vooroordeel kan wijzen lijkt me weinig behulpzaam in het verminder van racisme in onze maatschappij.
Nee, ik haal het onschuldpresumptie-argument aan.
"Je bent schuldig tot het tegendeel bewezen is", is altijd persoonlijk omdat je je blijvend verplicht tot het aantonen van je onschuld, wat uiteraard een onbereikbaar doel is.
Bewijs jij mij immers eens dat jij niet steelt, hé, uitzondering of niet.
Verder ben ik voor het ontdekken van vooroordelen nu eenmaal deels afhankelijk van een spiegeling aan anderen, want het kenmerk van vooroordelen is dat je ze zelf vaak niet herkent, en zonder feedback blijft dat meestal zo.
Ik zou niet weten hoe ik zo'n proces puur intern zou moeten draaien.
Hoe ongefundeerd is het om er van uit te gaan dat je geen uitzondering bent en dus waarschijnlijk met de zelfde vooringenomen asscociaties ziet als het overgrote merendeel van de bevolking? Het is natuurlijk best mogelijk dat uiteindelijk blijkt dat je een uitzondering bent maar het is niet ongefundeerd om als uitgangspunt aan te nemen dat je geen uitzondering bent. En dat jij de uitzondering bent, daar moet niemand rekening mee houden die een veralgemenende uitspraak wil doen.
Waarom moet ik bewijzen een uitzondering te zijn, terwijl ik dat op voorhand nooit afdoende kan aantonen?
Ik kan net zo min aantonen geen racist te zijn, dan dat ik zou kunnen aantonen geen dief te zijn.
Dat heeft verder weinig te maken met het bekleden van een al of niet uitzonderlijke positie.
Dus ja, als je zelf als "groep" niet generaliserend wil worden besproken, zal je dat bij andere groepen ook niet moeten doen.
