Opmerkelijk toch dat TO iemand van 17 jaar is en iets bemerkt heeft dat over een tijdspanne van zijn levenservaring moet hebben afgespeeld.
Ik denk dat er te grote stappen genomen worden door in verhouding veel te oude, in dit geval, mannen.
.
Ik denk dat het iets anders is, er wordt wel eens beweerd dat we door de komst van moderne media in een soort " global village" leven omringd als we zijn en beïnvloed door gebeurtenissen die verweg zijn en toch als dichtbij ervaren worden. Het internet speelt hier ook een rol bij, omdat we dat gevoel van ver weg en toch dichtbij al kenden van al die massamedia voordat de wereld verbonden werd door de computer. Het verschil is de interactie, ik kan heel direct en ook nog eens bijna anoniem reageren op een wereld die voorheen veel verder van me vandaan leek en nu heel dichtbij lijkt maar het niet echt is.
Dat virtuele contact is nieuw voor de mens, vroeger als je een brief schreef aan iemand en meegaf met de post wist je dat je er even op moest wachten, een dag met de bezorging van jou naar de ander, wachten op het schrijven van een reactie of niet en dan weer een dag wachten op de post.
We kregen geduld opgelegd door de traagheid van de reactie en omdat we de brief met de hand dan wel met de machine moesten schrijven en we moesten wachten op de reactie, was er veel meer belang en moeite in het spel als je een brief schreef .
Je klom niet voor ieder wissewasje in de pen.
Dat doen we nu wel.
Mijn ervaring op mijn vroegere werk was dat degene die het minst communicatief vaardig waren het snelst gebruik gingen maken van email en daar bedoel ik eigenlijk mee dat het mensen waren die het lastig vonden om in real life assertief te zijn.
Daardoor kregen de emails vaak, doordat het zwart op wit stond, mee die heel anders zou zijn geweest als men in het voorbij gaan even een opmerking had gemaakt.
Allemaal spanning en onenigheid veroorzakend die vermeden had kunnen worden door gewoon menselijk contact zonder tussenkomst van een machine.
Dat is een aspect van deze tijd.
Het volgende aspect is dat overal een prijskaartje aan lijkt te hangen, alles wat vroeger geen geld leek te kosten maakt veel zaken die werkelijk waarde hebben onbetaalbaar.
Kwaliteit lijkt ondergeschikt te zijn aan de wat het moet kosten en we gaan daar allemaal in mee, dat is iets dat ook niet meer te rijmen valt met de menselijke maat en dat frustreert en dat merk je ook aan mensen.
Het gaat zo een tldnr worden, maar ik denk dat we met te veel mensen zijn en dat we ons daar voor afschermen en dat we een alternatief gevonden denken te hebben in cynisme en mechanisatie van contact en dat dat zich uit in egoisme en egocentrisme en kan doorslaan in hufterigheid.
Mensen in auto's zijn een mooi voorbeeld van vermeende onkwetsbaarheid en onbereikbaarheid. Ik zie dat omdat ik geen auto rijdt en op de fiets en als voerganger een stuk kwetsbaarder ben.
Mensen zijn hun eigen maat een beetje kwijt en het is grappig dat het internet ongeveer 17 jaar oud is, net als de topicstarter.
Volgens mij hebben wij allebei een ander boek gelezen... 
