Treitertraject

[a.r.]

Vandaag kreeg ik een rapport onder ogen over een miljardenverslindende industrie dat reintegratiebureau's heet en die gefinancierd worden door de overheid--> UWV/Sozawe...of beter gezegd de belastingbetaler, U en ik dus. Ik heb dat rapport eens goed doorgelezen en daar het rapport inmiddels vier jaar oud is en de bezuinigingen op de uitkeringen in steeds rapper tempo doorgang vinden, de eisen aan werkzoekenden steeds strenger worden en werklozen en/of uitkeringsgerechtigden met enige regelmaat als profiteurs en lapzwansen worden weggezet door politci, beleidsmakers, journalisten en "het wakkere volk" heb ik met verbazing geconstateerd dat al in 2004 hierover aan de bel is getrokken en dit dus al jaren bekend is bij de overheid, maar gewoon onverminderd doorgaat! Ik kopieër een deel van dat rapport voor de medebelastingbetaler, opdat zij even goed wakker geschud zullen worden!

Eind 2004, twee jaar na de invoering van marktwerking in de arbeidsbemiddeling, constateerde de SP dat de reïntegratie “een schandalige miskleun was in de orde van grootte van de Betuwelijn”. In 2008, van 1 februari tot 18 maart, hebben wij de deelnemers opnieuw naar hun ervaringen gevraagd via het meldpunt op: http://www.sp.nl/enquetes/reintegratie/" onclick="window.open(this.href);return false; In hoofdstuk 2 komen zij uitgebreid aan het woord.

De bevindingen

Het blijkt nog steeds een puinhoop. Van de ruim 200 meldingen die wij van 1 februari tot 18 maart
binnenkregen, waren er slechts vier positief. Maar ook bij deze vier was er geen sprake van het vinden
van werk: de deelnemers waren tevreden over de bejegening door het betreffende reïntegratiebedrijf.
Veruit de meeste meldingen hadden betrekking op de slechte kwaliteit van de reïntegratietrajecten. Veel
mensen geven aan door eigen inspanning aan werk te zijn gekomen en dat het reïntegratietraject daarbij
niet heeft geholpen of zelfs heeft tegengewerkt! Een vaak gemelde klacht is het snel wisselen van de
begeleiders en het niet aansluiten van de standaard-cursussen op de achtergronden en behoeften van
de cliënten.

Positieve uitzonderingen

Kleinschalige bedrijven, gericht op speciale doelgroepen, en organisaties die reeds voor de introductie van
de marktwerking gespecialiseerd waren in sociale activering en arbeidsbemiddeling, hebben vaak nog wél
een mensgerichte aanpak. Dat blijkt uit de praktijk, uit werkbezoeken en uit positieve verhalen van cliënten.Deze nuance willen we hier graag aanbrengen. Maar ook bij deze kleinschalige bedrijven en organisatiesstaan ze vaak niet te juichen bij de komst van marktwerking in hun sector

Het zwarte gat
De afgelopen zes jaar is door de overheid € 7,7 miljard besteed aan commerciële reïntegratie. Deze
miljarden gingen naar ruim 2100 reïntegratiebedrijven. Onderzoek van de SP naar tien grote reïntegratiebedrijven toont aan dat deze bedrijven weigeren om openheid van zaken te geven over de besteding van het belastinggeld. Het nettoresultaat van reïntegratie is niet bekend. Het is niet duidelijk hoeveel mensen na een reïntegratietraject aan het werk zijn. Bij mensen die wel werk hebben gevonden, is onduidelijk of dat dankzij reïntegratie was of dat het hen op eigen kracht ook zou zijn gelukt. In een aantal gevallen leverde een reïntegratietraject zelfs een vertraging op, omdat mensen tijdens een traject stoppen met zoeken naar werk.

Wij hebben geconstateerd dat steeds meer reïntegratiebedrijven onderdeel of eigendom zijn van een
uitzendbedrijf. Deze constructie maakt het mogelijk om dubbel geld te verdienen. Het reïntegratiebedrijf
krijgt betaald omdat het iemand via het eigen uitzendbedrijf aan het werk heeft ‘geholpen’. En het
uitzendbedrijf verdient weer aan het uitzenden of detacheren van deze persoon. Op grond van de ruim 200 meldingen en de volgende analyse van de reïntegratiesector komen wij tot de conclusie dat de vele miljarden niet goed worden besteed en uit het zicht zijn verdwenen. Sinds 2004 is er niets verbeterd.

Een aantal reacties van mensen die "gebruik" hebben gemaakt van deze reintegratiebrureau's:

Begeleiding niet op maat, maar onder de maat
Veel deelnemers maken melding van veel wisselingen in de begeleiding, waardoor mensen steeds
opnieuw hun verhaal moeten doen. Sommige mensen worden van bedrijf naar bedrijf, van traject naar
traject gestuurd, zonder enig positief resultaat. Veel mensen voelen zich niet serieus genomen of begrepen
door het reïntegratiebedrijf. Naar goede voorstellen van de cliënten zelf wordt niet geluisterd. Cursussen
en begeleiding zijn van een lage kwaliteit en niet ‘op maat’ toegesneden op de situatie van de individuele
cliënt. Werkervaringen die wel via reïntegratiebedrijven met werktrajecten worden opgedaan, blijken vaak
niet relevant te zijn voor werkgevers. Er is geen professionele begeleiding voor mensen met een handicap
of chronische ziekte; met hen wordt geen rekening gehouden, want ‘iedereen kan werken’. Het komt zelfs
voor dat verplichte reïntegratietrajecten mensen van het werk houden, terwijl er wel passend werk is.

Citaten uit de meldingen:
“Mijn begeleider van de gemeente ken ik alleen van naam en van de intake een jaar geleden.”
“Destijds is me dit reïntegratiebedrijf toegewezen. Ik ben daar in totaal misschien vier keer
geweest. Niet voor mijzelf, maar omdat er elke keer nieuwe mensen op mijn ‘zaak’ werden gezet en zij mij
graag wilden leren kennen.”
“Bij Fourstar in Rotterdam moet ik de hele werkweek door (vijf dagen, 30 uur lang) simpel in- en ompakwerk
doen. Ze zeggen dat ze je aan een baan gaan helpen, maar in feite ben je gewoon een goedkope
productiekracht die onder het minimumloon werkt (zonder enige bonus bovenop de uitkering). Het is een traject voor zes maanden. Ze noemen dit een Arbeidstrainingscentrum (ATC), maar van begeleiding –laat staan training – is nauwelijks sprake. Soms legt men niet eens uit hoe je een bepaalde taak moet
uitoefenen, waardoor je het zelf moet uitzoeken en er uiterst chaotisch en ongeorganiseerd gewerkt wordt.
Het lijkt eerder bezigheidstherapie dan echt werk, ook al wordt het werk gedaan voor diverse commerciële
opdrachtgevers.”

Als u nu denkt dat zijn allemaal suffertjes, die te stom zijn om....nou nee hoor:

“Persoonlijke situatie: academicus, bijna gepromoveerd. Sinds mei 2007 werkloos; contract liep af... Nu word ik door sociale zaken gedwongen aan het Work First Project mee te doen. Een verplicht onderdeel van de begeleiding betreft het verrichten van werkzaamheden bij de Dienst Sociale Werkvoorziening (DSW). Deze situatie vind ik ronduit schandalig en uiterst vernederend. Ik ben me rot geschrokken. De communicatie met de consulent van sociale zaken verliep slecht. Geen begrip voor mijn situatie.”

Het gehele rapport is hier te lezen:

http://www.sp.nl/service/rapport/rappor ... ie-def.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;

[Fenomeen]

Heb het rapport inmiddels gelezen.
Niets nieuws voor me.
Is er nu 4 jaar verder iets veranderd?
Die indruk krijg ik niet namelijk.

[a.r.]

Laat ik me heel voorzichtig uitdrukken, want ik heb geen recenter rapport dan dit, maar neem maar van mij aan, dat gezien mijn persoonlijke ervaringen (nee! ik ben geen uitkeringsgerechtigde en nee! ik wijd er op dit forum niet over uit om welke reden en van wie ik dit rapport ontving....wie meer wil weten kan me een pb sturen en misschien geef ik dan wel antwoord) en houding van betreffende ambtenaren dat het er niet beter op is geworden. Als iemand recentere cijfers kan leveren en meer informatie kan/wil leveren .....ik sta er, als altijd voor open om mijn mening bij te stellen!

Wat ik wel nog kwijt wil is dit: Om in aanmerking te komen voor een bijstandsuitkering, moet je je heden ten dage aanmelden bij vijf banensites en tenminste zeven solliciaties per week verrichten. Ik stipte het vorige week elders op het forum al ergens aan: de werkloosheid bedroeg ik oktober 2011 455.000 en 463.000 werkzoekenden in November 2011 http://biflatie.nl/artikelen/54-werkloo ... en-in-2012" onclick="window.open(this.href);return false; en het aantal banen op de banensite van het UWV bedraagt eind Januari nog geen 30.000, waarvan ik heb geconstateerd dat de banensite van het UWV zeker niet up to date is en eveneens heb geconstateerd dat er bedrijven zijn die vacatures plaatsen als reclame materiaal voor dat betreffende bedrijf.

Ik ben maar simpel natuurlijk, maar misschien kan iemand mij toch uitleggen hoe het mogelijk is dat er bijna een half miljoen werkzoekenden zijn, waar reintegratiebureau's, uitzend- en detacheringsbureau's over de ruggen van die hopeloos naar werk zoekenden (belasting) geld aan werkzoekenden verdienen, terwijl de werkzoekenden geen banen kunnen vinden omdat die er domweg niet zijn. Nou ja, ze zijn in elk geval de straat...wel totdat ze de huur/hypotheek niet meer kunnen betalen dan iig....hebben de brave burgers tenminste weer wat om over te klagen...al die daklozen die te lui zijn om te werken!

[Samante]

Ik werd geacht, toen ik nog bezig was met Kliq reintegratie, te solliciteren op vacatures van soms meer dan een jaar oud. Men heeft me van het begin af bij de neus genomen, nooit plannen gehad om me te reintegreren en men heeft me direct de status onbemiddelbaar gegeven. Zakkenvullers zijn het.

[Jinny]

Je kunt toch nooit weten of een bedrijf een vacature meer dan een jaar onvervuld laat?
Als ambtenaar dan, het werkende volk weet wel beter.

[Fenomeen]

a.r. ik ken daklozen die in zo'n traject moesten, zo psychotisch als een antieke tafelklok.
Dan mag men mij uitleggen hoe dat zit met die kans op een reguliere baan, naast dat ik mezelf afvraag wat hier nou precies prioriteit heeft.

Ze zullen wel goed gevangen hebben.

[a.r.]

Ambtenaar's wegen zijn ondoorgrondelijk!

[Jinny]

Maar dat is toch al heel lang bekend dat het die bureaus alleen om de centen gaat?
Het is door een minister bedacht, wat wil je nu?

[kiks]

Roept herinneringen op aan:



Groet

kiks

[Blackadder]

mijn duit in het zakje:

Ik ben een aantal jaren geleden ook werkloos geweest, en heb met verschillende re-integratietrajecten te maken gehad. Diverse externe bedrijven werden ingeschakeld. Bij een aantal dingen heb ik de rekening gezien, eerst een keer toevallig per ongeluk, en daarna bij een ander bedrijf heb ik er expliciet om gevraagd. "Zeg, hoeveel kost ik nu eigenlijk voor de samenleving, wat jullie voor me doen? "

Mijn conclusie was: "Er werd meer dan een jaar lang méér geld besteedt aan externe bedrijven om mij aan het werk te helpen dan mijn gehele uitkering kostte. " Nu was dat in mijn geval nog wel te verdedigen, ik ben nog jong en redelijk opgeleid en gemotiveerd. Maar die bedragen werden ook vaak klakkeloos betaald aan kansarme ouderen met allerlei handicaps of gewoon motivatieproblemen. Mensen die al hun hele leven in de bijstand zitten. Soms echt financieel op het randje. Die zouden erg blij worden met €100 per maand erbij, maar dat krijgen ze niet... Ze krijgen wel trajecten van €1000 per maand...... (1 rekening voor mij was €6000 voor 6 maanden.) Dit was voor fysiotherapie + intensieve begeleiding (inclusief een soort psychologische hulp)

Voor mij was het nuttig. Maar er waren er veel, die daar verplicht heen moesten en dat met tegenzin deden. (anders korting op uitkering) Tonnen wordt er aan uitgegeven.


Ik juich het toe dat er pogingen gedaan worden om mensen aan het werk te helpen. Maar hoe dat moet, dat blijkt erg moeilijk. En duur. Heel duur.

[a.r.]

a.r. ik ken daklozen die in zo'n traject moesten, zo psychotisch als een antieke tafelklok.
Dan mag men mij uitleggen hoe dat zit met die kans op een reguliere baan, naast dat mezelf afvraag wat hier nou precies prioriteit heeft.

Ze zullen wel goed gevangen hebben.

De euro's die over de ruggen van werkzoekenden en arbeidsongeschikten verdient worden door het grootkapitaal hebben prioriteit...de rest is van ondergeschikt belang.

Maar het is allemaal nog niet erg genoeg in dit land, de werkloosheid is nog niet hoog genoeg, de armoe is nog niet groot genoeg, de wanhoop is voor het merendeel nog niet groot genoeg en je kunt mensen die nog wel werk hebben, in deze tijd, gemakkelijk monddood maken immers, slikken of stikken....en dus slikken de meesten. Wel ik heb niks te verliezen, behalve mijn fatsoen, trots en eer en die zijn voor al het geld in de wereld niet te koop. Ik vecht dus.....tegen de lapzwansen, die werkzoekenden (met of zonder uitkering) en arbeidsongeschikten, lapzwansen durven te noemen zonder dat ze weten waarover zij spreken en bedrijven die geld verdienen over de ruggen van hen die werkzoekend of arbeidsongeschikt zijn of zouden moeten zijn. Voor mij is het na het lezen van dit rapport genoeg nu! Bijna 500.000 werklozen en nog geen 30.000 banen....de krankzinnige sollicitatieplicht, de sollicitatieklasjes, de papiermolen, het rondpompen van belastinggeld, de eindeloze stroom rekeningen, aanslagen, te ontvangen te betalen of te terug te betalen ontvangen toeslagen en belastingen. Ik ben net een administratiekantoor heden ten dage. Leiders/bestuurders,beleidsmedewerkers en ambtenaren en managers van- en in Nederland het punt van verzadiging is voor a.r. bereikt! Het is klaar voor a.r., ze heeft er genoeg van, ze pikt het niet meer, ze is klaar voor actie, harde actie! Te beginnen op dit forum!

[herman van der helm]

Een reintegratiedeskundige heeft er geen belang bij dat je aan het werk komt. Hij wordt betaald voor het "zoeken en helpen". Als er een no cure no pay betaling zou plaatsvinden zou het aantal gereintegreerden aanzienlijk toenemen. Weliswaar zou de toename van het aantal werkloze reintegratiedeskundigen hiermee gelijke tred houden.

[Fenomeen]

Kan nog wel wat anekdotes noemen.
De mevrouw aan de andere kant van de tafel die opschrijft als antwoord op de vraag of cliënt in bezit is van een diploma; diploma behaalt...

Dat was echt een giller.

In Rotterdam; meters groot aan de gevel: OPLEIDINGSKURSUSSEN

[a.r.]

Grijns.....tja dát DIPLOMA in 's mensen's/HRM (vroeger heette dat gewoon personeelszaken, overigens) /Managers ogen....maar slechts "een papiertje" in de mijne....gutteguttegut....nou dan heb je wát en dán wordt je wat! Manager en/of het verlangen naar die titel...dát is heden ten dage hét toppunt van machtsgeilheid...dán bén je wát/iemand! Dán heb je HET gemaakt in de maatschapij, dán ben je IEMAND......je hebt macht, je bent een Leider, je rijd in dikke een BWM/Audi/Mercedes van de Zaak en komt thuis met een vet salaris, je voert gesprekken met je "medewerkers"(lees onderdanen) en hebt het altijd druk met vergaderen en werkoverleg...oh wacht ff....je spreekt mensen natuurlijk aan op hun verantwoordelijkheid! Vervolgens ben je zelf hele dagen niet aanwezig op de "werkvloer" (je hebt het immers héél erg druk met vergaderen) en kloot "jouw" personeel maar wat aan....totdat je de afdeling opkomt....been there...didn't do that....maar ik heb het maandenlang dagelijks, in volkomen verbijstering, bij diverse bedrijven zien gebeuren. "Kun je met jonge mensen overweg" zo vroeg mijn laatste manager.....maar natuurlijk zei ik, ik kan met mensen van alle leeftijden overweg....niet begrijpende dat zij niet met mij overweg konden en mij als een bedreiging zagen van hun baantje....hohohohoho a.r. ....een beetje respect voor al die mensen met een DIPLOMA hé..niks baantje ...functie! Middle aged woman...zo dom, zo simpel! A.r. schudt haar hoofd....het zal de generatiekloof wel zijn! Maar w8t ff die bestond toch niet meer?

[a.r.]

Roept herinneringen op aan:



Groet

kiks

Helaas Kiks,....Orwell''s 1984 lijkt alsnog bewaarheid te zijn geworden
ignorance is bliss

http://www.peace.ca/1984.htm" onclick="window.open(this.href);return false;