Nee, die illustratie speelt bij nader inzien geen enkele rol. Ik moet echt wel in een losbandige bui geweest zijn.heeck schreef:Wat een uitdagende, uiterst suggestieve illustratie.
Ga je nog duidelijker duiden of is dit gewoon een "uitdagertje" ?
Ja.heeck schreef:Was het "uitgeputte" diertje ook het "minder" volgroeide ?
Nee. Waarom zou je dat denken? Ik heb een sterk vermoeden dat het verdere gedrag van het diertje ontstaan is door de ervaren ontbering. Ik weet niet waar je zelfopofferend gedrag hebt gelezen. Het geredde jong vertoonde net een sterker zelfzuchtig gedrag.heeck schreef:Zie jij jezelf als redder, die met zijn ingrijpen bij het "geredde" jong heeft geleid tot zelfopofferend gedrag tegen de te verjagen "bende" en het ontberingloze, ongeredde grotere jong achterliet in gewoon meedoen met de rest ?
edit: het verjoeg dus ook het andere boomkleverjong (broer/zus?). Daar hoef je ook geen held voor te zijn. Een beetje wild over en weer wippen en de rest verwijnt tot de kust veilig is. Het zijn maar vogeltjes.
Nee. Is dit sarcasme? Wat ik zag deed me aan iets denken. En zoals dikwijls vond ik mijn bedenking interessant.heeck schreef:Is dit een opvoedkundige, uit het leven gegrepen parabel ?
Volgens mij is dat apocrief, maar zelfs dan: mijn verhaal is volledig tegengesteld.heeck schreef:IZoiets als het verhaal van de voor de leeuwen geworpen christen die maar niet werd aangevallen omdat hij ooit een leeuwenwelpje een splinter uit de poot had getrokken ?
Dat moet sarcasme zijn.heeck schreef:Is hetzelfde ook van boomkruipers bekend ?
Nee, maar ook niet van boomklevers.
Je maakt dezelfde fout als veel biologen met een cartesiaanse denkwijze, die geloven dat elke waarneming van gedrag automatisch voor een hele soort geldt (het zijn immers automaatjes, nietwaar?) Ik zie de meeste tijd gebeurtenissen die te maken hebben met specifieke situaties en individuele persoonlijkheid.
