Slechts de politici/beslissers en bankdirecteuren hebben daadwerkelijk voordeel van invoering van de euro gehad. Zij allen ontvangen nu hun pensioenen en verhoogde salarissen in aanzienlijk meer waard zijnde euro's, in plaats van destijds steeds minder waard wordende en door inflatie bedreigde lires, peseta's, francs, drachmen, guldens en d-marken.
Iedereen ontvangt toch zijn/haar pensioen in Euro's? Het hangt af van wat je al hebt opgebouwd, hoeveel je salaris is verhoogd de afgelopen periode, hoe oud je bent en wat je nog mag verwachten aan salarisverhoging de komende periode. Dat geldt voor ons allemaal.
Het vermogen wat de pensioenfondsen hebben verloren op de beurs is de grootste invloed op ons allen. Het is een grote schande dat dit is gebeurd en je hoort er praktisch niemand over. Jongeren moeten minimaal tot hun 65e werken (en waarschijnlijk nog langer) voor een redelijk pensioen, terwijl ouderen nu lopen te klagen dat ze niet op hun 58e kunnen stoppen. In andere landen ligt die leeftijdsgrens veel hoger. In het dagelijks leven heb ik veel te maken met Japanners, Koreanen en Chinezen; reken maar niet dat die stoppen op hun 58e. Dat is compleet onbespreekbaar. Wij durven het niet eens te vertellen omdat ze het niet eens zouden snappen. De meesten van hun werken trouwens ook nog eens 60 tot 70 uur per week (vaak ook nog een keer in de twee weken op zaterdag).
De bevolking in nagenoeg alle eurolanden klaagt steen en been over de ingevoerde euro en de gevolgen daarvan. Vanaf 1996 volgde de auteur de gang van zaken rondom de invoering van en de beslissingen over de euromunt en kwam tot de conclusie dat zelfs Karel V, de Spaanse Hertog Alva (10e penning) en Napoleon jaloers zouden zijn geweest op deze unieke Europese geldwisseltruc van onze moderne tijd, zonder inspraak van de bevolking.
Dat mensen nu klagen heeft te maken met de enorm gestegen prijzen van de huizen, waardoor de hypotheeklasten zijn gestegen en we meer moesten verdienen. Tel daarbij op dat de periode dat een huis te koop staat enorm is toegenomen (dus dubbele maandlasten). Het is uiteraard een wisselwerking geweest want door de gestegen salarissen stegen ook weer de huizenprijzen.
Mensen hebben zich rijk gerekend met de beurs, met een 14e maand en zich laten opjutten door hun omgeving. Dat je nu niet meer 3 keer per jaar op vakantie kunt wordt gezien als een teruggang, terwijl dat best allemaal meevalt. Ook de belastingdienst komt bij je aankloppen als er massaal geld wordt verdiend. We kunnen niet allemaal gouden bergen verdienen en minimaal aan belasting betalen. Als je een periode meemaakt van enorme groei is het moeilijk te accepteren dat het gaat stabiliseren of dat je een stapje terug moet doen. Men moet gaan bezuinigen op luxe artikelen, terwijl je nu ziet dat de Nederlander gaat bezuinigen op primaire levensbehoeften zoals eten.
De prijzen in de horeca zijn inderdaad gestegen, maar de prijzen in de supermarkten zijn redelijk laag en de prijzen van electronica zijn zelfs gedaald. Dit komt weer door de goedkope dollar. De waarde van de dollar is in 4 jaar gedaald met 30%. Dit is echter te wijten aan de zwakte van de Amerikaanse economie en komt niet zozeer door de sterke Euro. De Engelse pond is tov de Euro nog steeds duur en daar klagen ze steen en been over hun concurentiepositie. Als er geen Euro was geweest dan was de gulden nog steeds duur geweest tov de dollar omdat deze gekoppeld was aan de Duitse mark en de Duitse economie is de sterkste van Europa. Onze exportpositie tov de dollar is onder druk komen te staan terwijl de import uit landen die rekenen in dollars voordelig is. Echter export levert geld op en import kost geld.
De euro heeft ons goed gedaan als je kijkt naar de export naar landen die rekenen in euro's. Je kunt makkelijker prijzen vergelijken en de concurrentie is beter. Het is de Europese Unie die zorgt voor problemen met het toebedelen van subsidies aan landen als Polen. Daardoor verlies je het in Nederland op een aantal gebieden (zoals landbouw) van dat soort landen.
Ik heb in het dagelijks leven heel veel te maken met de positie van de Euro en het ligt daar echt niet aan. Ook in Japan klagen ze steen en been over de economische malaise. In 1999 vroeg ik me al af waar het heen zou gaan met onze economie. We produceren bijna niets meer zelf en hebben een land vol bureaucraten die de hele dag zitten te vergaderen, dozen schuiven, mensen delegeren en die niets opleveren en slechts handen vol geld kosten; en het wordt alleen nog maar erger. Er zijn genoeg economen die waarschuwen voor onze concurrentiepositie en niemand die luistert. Het klimaat op de arbeidsmarkt is dusdanig verziekt dat het nog wel even gaat duren eer we beseffen dat we de handen uit de mouwen moeten steken en niet steeds moeten lopen te klagen.