door Vilaine » 26 mei 2012 16:25
Het is lastig. Toen de moslims hier pas waren, was handen schudden geen probleem. Ook toen de vrouwen overkwamen niet. De mannen zorgden ervoor, dat de vrouwen zich min of meer aanpasten. Later werd dat anders. In het begin voelde het weigeren van hand als een belediging. Zo was ik opgevoed. Weigeren van een hand betekende minachting. Ik raakte er aan gewend. De meeste vrouwen legden, als ik hun de hand toestak. de hand op het hart en maakten een lichte buiging.
Het ging wel eens mis. Soms beantwoorde en vrouw, die mij meestal begroette met de hand op het hart, mij toch met een handdruk. Beseffend dat we even de etiquette vergeten waren schoten we allebei in de lach.
Iets anders wat mij ingeprent was: Je moest bij een gesprek je gesprekspartner in de ogen kijken. Keek je weg, dan had je iets te verbergen, was je achterbaks. Wie kent niet de meester/juffrouw waar je op het matje moest komen en waar je bedremmeld naar je voeten staarde en dan de reprimande kreeg: Kijk me aan!
In de Islam is het juist onbeschoft je gesprekspartner aan te kijken, met name vrouwen t.o.v. mannen.
Ik heb een hekel aan te praten met mensen die een spiegelende zonnebril op hebben. Ik kan de ogen niet zien. Ik kan me dan ook nog steeds niet verzetten tegen de irritatie die ik voel als ik tegen een vrouw in boerka praat, of nog erger, tegen haar praat via haar man. Ik mis dan ook de lichaamstaal, die ik erg belangrijk vind.
Ik probeer het te rationaliseren, maar voel me toch altijd wat geminacht.
Wie moet zich nu aanpassen aan wie? Ik aan de moslima, die zich beledigd c.q. aangerand voelt als ik haar in de ogen kijk of de de moslima aan mij, die zich geminacht voelt als ze mij niet wil aankijken.
Wie zich afvraagt wat de zin van het leven is, heeft geen zin in het leven.